ประสิทธิภาพของเครื่องมือประชาสัมพันธ์ ของคณะรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฎมหาสารคาม

ผู้แต่ง

  • สิทธานต์ ดีล้น มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม

คำสำคัญ:

สื่อสิ่งพิมพ์, สื่อบุคคล, สื่อโสตทัศน์, สื่อสมัยใหม่, ประสิทธิภาพ, คณะรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคามมหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม

บทคัดย่อ

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์ 1. เพื่อศึกษาประสิทธิภาพของเครื่องมือการประชาสัมพันธ์ ของคณะรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฎมหาสารคาม 2. เพื่อเสนอแนวทางการพัฒนาการใช้เครื่องมือประชาสัมพันธ์ของคณะรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฎมหาสารคามประชากร ได้แก่ ประชากรและกลุ่มตัวอย่างใช้ในการวิจัย คือ การเลือกกลุ่มตัวอย่างแบบบังเอิญ (Accidential sampling) โดยเก็บแบบสุ่มในอาคารชั้น 9-15 อาคารเฉลิมพระเกียรติ 72 พรรษา (อาคาร15) เป็นประชากรนิสิตระดับปริญญาตรีภายในคณะรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฎมหาสารคาม จำนวนทั้งหมด 848 คน (ข้อมูลปีการศึกษา 2563 จากสำนักส่งเสริมวิชาการและงานทะเบียนมหาวิทยาลัยราชภัฎมหาสารคาม) เมื่อเป็นกลุ่มตัวอย่างจะได้ 272 คน โดยใช้สูตรจากทาโรยามาเน่ เครื่องมือที่ใช้เป็นแบบสอบถามความคิดเห็นเกี่ยวกับประสิทธิภาพของเครื่องมือการประชาสัมพันธ์ ของคณะรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฎมหาสารคาม ได้แก่ สื่อสิ่งพิมพ์ สื่อบุคคล สื่อโสตทัศน์ และสื่อสมัยใหม่ ผู้วิจัยเก็บรวบรวมข้อมูลด้วยตนเอง วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานและ ทดสอบสมมติฐานด้วย   t-test dependent Samples ผลการวิจัยพบว่า 1. ประสิทธิภาพของเครื่องมือการประชาสัมพันธ์ ของคณะรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฎมหาสารคาม นักศึกษาสามารถเปิดการรับรู้ได้ในระดับปานกลาง  และความมีคุณค่าในระดับปานกลาง  โดยนักศึกษาที่มีภูมิหลังแตกต่างกัน มีการรับรู้ข่าวสารไม่แตกต่างกัน  และนักศึกษาที่มีภูมิหลังแตกต่างกันมีความคิดเห็นด้านความมีคุณค่าสื่อประชาสัมพันธ์ ไม่แตกต่างกัน 2. แนวทางการพัฒนาการใช้เครื่องมือประชาสัมพันธ์ของคณะรัฐศาสตร์มหาสารคามและรัฐประศาสนศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฎมหาสารคาม ได้แก่ ด้านเทคโนโลยี ด้านการเข้าถึงสื่อ ด้านเนื้อหาสาระ ด้านการบริหารจัดการ ด้านนโยบาย ด้านงบประมาณ และด้านรูปแบบ

เอกสารอ้างอิง

Arpavate, W. (2010). A study of the image of the Faculty of Mass Communication Technology, University Rajamangala University of Technology Phra Nakhon in the perspective of Mathayom 6 students in Bangkok. Bangkok : Rajamangala University of Technology Phra Nakhon

Jaichansukkit, P. (2010). Public relations innovation and communication issues of global organizations among the Social Network. [Online]. http://www.drphot.com/images/journal/2010/coporate_communication/external/Article%20PRbook4.pdf. [23 July 2017]

Klaitongdee, M. (2011). Acceptance of ERP system by SAP program by employees of CH. Karnchang Public Company Limited. Bangkok : Thammasat University.

Lapiratanakul, W. (1995). Public relations. (7th ed). Bangkok Chulalongkorn University Press.

Malisuwan, S. (2010). Social network. [Online]. http://vcharkarn. com/varticle/40698/ [23 July 2017]

Nakwirot, K. (2006). Exposure. Memorization and Attitudes of Metropolis Passengers towards Advertising Media on the Metro. Bangkok : Thammasat University.

Patitangko, K. (2015). Useing and need of information from public relations media among students of Buriram Rajabhat University. Ramkhamhaeng University Journal : Faculty of Education (Humanities and Social Sciences), 33(2), 99-116.

Sawatampairak, P. (2020). Teaching Document, Department of Management Science Sukhothai Thammathirat Open University. [Online]. https://www.stou.ac.th/stouonline/lom /data/sms/market/Unit8/u8-techer.htm. [23 July 2017]

U-on, V. (2007). Data Analysis in Qualitative Research. (9thed). Bangkok: Chulalongkorn University.

Wirunrat, S. (2016). The effectiveness of public relations tool of Burapha University. Chonburi : Burapha University.

Yamane, T. (1967). Statistics: an introductory analysis. New York: Harper and Row

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2022-08-27

รูปแบบการอ้างอิง

ดีล้น ส. (2022). ประสิทธิภาพของเครื่องมือประชาสัมพันธ์ ของคณะรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฎมหาสารคาม. Journal for Developing the Social and Community, 9(2), 361–376. สืบค้น จาก https://so03.tci-thaijo.org/index.php/rdirmu/article/view/255853

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิจัย