การพัฒนาพฤติกรรมในการดำรงชีวิตตามปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงของ ผู้นำชุมชนในระดับหมู่บ้าน ในจังหวัดมหาสารคาม
คำสำคัญ:
พฤติกรรมในการดำรงชีวิต, ปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง, ผู้นำชุมชนในระดับหมู่บ้านบทคัดย่อ
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาระดับความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงของผู้นำชุมชน (2) ศึกษาพฤติกรรมในการดำรงชีวิตตามปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงของผู้นำชุมชน และ (3) ศึกษาปัจจัยที่ส่งผลต่อพฤติกรรมในการดำรงชีวิตตามปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงของผู้นำชุมชน โดยทำการศึกษาในพื้นที่ 3 หมู่บ้าน ได้แก่ บ้านหนองเผือก อำเภอวาปีปทุม บ้านเหล่าน้อย อำเภอเมือง และบ้านห้วยทราย อำเภอบรบือ จังหวัดมหาสารคาม กลุ่มตัวอย่างผู้ตอบแบบสอบถาม ได้แก่ ผู้นำชุมชน จำนวน 120 คน เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูล ได้แก่ แบบสอบถาม สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ สถิติพื้นฐาน การวิเคราะห์ถดถอยแบบพหุ (Multiple Regression Analysis: MRA)
ผลการวิจัยพบว่า ระดับความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงของผู้นำชุมชน โดยรวมมีคะแนนเฉลี่ยเท่ากับ 8.35 คะแนน ผู้นำชุมชนของบ้านหนองเผือก บ้านเหล่าน้อย และบ้านห้วยทราย ส่วนใหญ่มีความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงของผู้นำชุมชนระดับสูง ระดับพฤติกรรมในการดำรงชีวิตตามปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงของผู้นำชุมชน โดยรวม อยู่ในระดับดีมาก (= 4.58) เมื่อพิจารณาเป็นรายด้าน พบว่า ด้านที่มีระดับพฤติกรรมในการดำรงชีวิตตามหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงของผู้นำชุมชน เรียงจากมากไปน้อย ดังนี้ คือ การดำเนินชีวิตตามเงื่อนไขคุณธรรม (= 4.66) การดำเนินชีวิตตามเงื่อนไขความรู้ (= 4.65) การดำเนินชีวิตด้วยการมีภูมิคุ้มกันที่ดี (= 4.58) การดำเนินชีวิตด้วยความพอประมาณ (= 4.52) การดำเนินชีวิตด้วยความมีเหตุผล (= 4.46) และพบว่าปัจจัยที่ส่งผลต่อพฤติกรรมในการดำรงชีวิตตามปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงของผู้นำชุมชน ได้แก่ การได้รับความรู้จากการอบรมเกี่ยวกับหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง ตัวแปรดังกล่าว สามารถอธิบาย ความแปรปรวนของพฤติกรรมในการดำรงชีวิตตามปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงของผู้นำชุมชน ร้อยละ 31.10 (R2 = 0.311, F= 39.679)
เอกสารอ้างอิง
Chantarasorn, W., Somrang, A., Jitsa-nguan, T. and Pitakthepsombat, P. (2008). The research study to expand public results on the development of water resources, soil, forests and agriculture according to the Sufficiency Economy Philosophy. Bangkok: National Council of Economic and Social Advisory.
Kenaphoom, S. (2014). The Relationship between sufficiency economy philosophy and democratic way of community in Khok Phra Subdistrict, Makha Subdistrict and Kut Sai Cho Subdistrict Kantharawichai District Maha Sarakham Province. Maha Sarakham: Maha Sarakham Rajabhat University.
Leklersin, S. (2017). Knowledge, understanding and application of sufficiency economy philosophy in community economic development, Bang Yai Subdistrict, Bang Yai District, Nonthaburi Province. Journal of Humanities and Social Sciences Thonburi University. Vol. 11 No. 25 (88).
Phibunsarawut, P. (2006). Sufficiency Economy and its Applications in Education.
Bangkok: Sufficiency Economy Research Project, Crown Property Bureau.
Research Fund Office. (2006). Sufficiency economy to expand. Bangkok: Amarin Printing and Publishing.
Senanarong, A. (2007). Propose projects and activities in honor of His Majesty the King. Minutes of the Seminar on the Auspicious Occasion of His Majesty the King's 80th Birthday, December 7, 2007.
Wetchakama, N. (2015). Factors Affecting Success in Driving Sufficiency Economy Philosophy: A Case Study of Don Man Village, Kantharawichai District Maha Sarakham Province. Maha Sarakham: Maha Sarakham Rajabhat University.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2021 วารสารสถาบันวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์เป็นของผู้ประพันธ์บทความ
