รูปแบบการบริหารจัดการบัณฑิตวิทยาลัยที่มีประสิทธผลของิ มหาวิทยาลัยเอกชนในประเทศไทย

ผู้แต่ง

  • ศาสตราจารย์พ.ต.ต.ดร.เกียรติพงษ์ มีเพียร ศาสตราจารย์พ.ต.ต.ดร. ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต (ปร.ด.) ประธานหลักสูตรปริญญาเอก (สาขาการบริหารการศึกษา) บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยภาคตะวันออกเฉียงเหนือ อ.เมือง จ.ขอนแก่น 40000
  • และผู้ช่วยศาสตราจารย์ดร. กนกอร บุญมี ผู้ช่วยศาสตราจารย์ดร. ประจําหลักสูตร ปริญญาเอก บริหารธุรกิจดุษฎีบัณฑิต (บธ.ด.) บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยภาคตะวันออกเฉียงเหนือ อ.เมือง จ.ขอนแก่น 40000

คำสำคัญ:

รูปแบบการบริหารจัดการบัณฑิตวิทยาลัย, ประสิทธิผล, มหาวิทยาลัยเอกชนในประเทศไทย

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพการบริหารจัดการบัณฑิตวิทยาลัยของมหาวิทยาลัย
เอกชนในประเทศไทย 2) วิเคราะห์ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อประสิทธิผลการบริหารจัดการบัณฑิตวิทยาลัยของ
มหาวิทยาลัยเอกชนในประเทศไทยและ3) นำเสนอรูปแบบการบริหารจัดการบัณฑิตวิทยาลัยที่มีประสิทธิผล
ของมหาวิทยาลัยเอกชนในประเทศไทย ประชากรและกลุ่มตัวอย่างเป็นผู้บริหารหรือตัวแทันบัณฑิตวิทยาลัย
ของมหาวิทยาลัยเอกชนในประเทศไทย 40 แห่ง จำนวน 400 คน กำหนดกลุ่มตัวอย่างโดยเปิดตาราง Krejcie
and Morgan และเลือกกลุ่มตัวอย่างโดยวิธีการเลือกแบบหลายขั้นตอน (Multi-stage Random Sampling)
จำนวน 196 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือแบบสอบถาม (Questionnaires) สถิติที่ใช้ได้แก่ สถิติพื้นฐาน
ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน
ผลการศึกษาวิจัยพบัว่า
1. สภาพการบริหารจัดการบัณฑิตวิทยาลัยของมหาวิทยาลัยเอกชนในประเทศไทย เป็น การบริหาร
จัดการบัณฑิตวิทยาลัยของมหาวิทยาลัยเอกชนในประเทศไทยที่มีประสิทธิผล อยู่ในระดับมาก
2. ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อประสิทธิผลการบริหารจัดการบัณฑิตวิทยาลัยของมหาวิทยาลัยเอกชนใน
ประเทศไทย อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 คือการบริการวิชาการแก่สังคม การจัดการสู่ความเป็น
สากล การวิจัย การทำนุบารงศุิลปะและวัฒนธรรม และหลักสูตร ตามลำดับ
3. รูปแบบการบริหารจัดการบัณฑิตวิทยาลัยที่มีประสิทธิผลของมหาวิทยาลัยเอกชนในประเทศไทย
ได้แก่ ทิศทางที่เน้นด้านการบริการวิชาการแก่สังคม การจัดการสู่ความเป็นสากล และการวิจัย ตามลำดับ

เอกสารอ้างอิง

เกษม วัฒนชัย. (2544). การปฏิรูปีการศึกษาไทย. กรุงเทพฯ : สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ.

จรัส สุวรรณเวลา. (2551). ความเป็นอิสระของมหาวิทยาลัยไทย. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์ มหาวิทยาลัย.

ชิษณุสรร สวัสดีิวัตน์ . (2550). The Melody of Life. กรุงเทพฯ : บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยมหิดล.

ไชยา ภาวะบุตร. (2549). ข้อเสนอเชิงนโยบายเพื่อการพัฒนาการจัดการศึกษาระดับบัณฑิตศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร. วิทยานิพันธปริญญาศึกษาศาสตร์ดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา ขอนแก่น : บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยขอนแก่น.

ทบวงมหาวิทยาลัย. (2542). เกณฑ์มาตรฐานหลักสูตรปริญญาตรี พ.ศ. 2542 . กรุงเทพฯ : ทบวงฯ (สำเนา).

บุญธรรม กิจปรีดาบริสุทธิ์ . (2549). สถิติวิเคราะห์เพื่อการวิจัย.พิมพ์ครั้งที่ 4. กรุงเทพฯ : จามจรุีโปรดักท์ .

ไพฑูรย์สินลารัตน์ . (2543). จำเป็นต้องปฏิรังสีรรค์การศึกษาไทย : รวมบทบรรยายและบทความ. พิมพ์ครั้งที่3. กรุงเทพฯ : คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สมศักดิ์คงเที่ยง. (2542). หลักการบริหารการศึกษา. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยรามคำแหง.

สุชาติบางวิเศษ. (2553). ข้อเสนอเชิงกลยุทธ์เพื่อการบริหารจัดการบัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยมหาสารคาม. ขอนแก่น : มหาวิทยาลัยขอนแก่น.

สุเมธ แสงนาทร. (2547). การพัฒนากลยุทธ์การบริหารจัดการบัณฑิตวิทยาลัยมหาวิทยาลัย ภาคเหนือตอนล่าง. วิทยานิพันธครุศาสตร์ดุษฎีบัณฑิต สาขาการอุดมศึกษา กรุงเทพฯ : บัณฑิตวิทยาลัยจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา. (2550). กรอบแผนอุดมศึกษาระยะยาว 15 ปีฉบับที่ 2 (พ.ศ.2551- 2565). กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2550). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติฉบับที่ 10 (พ.ศ.2550 - 2554). กรุงเทพฯ : สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.

อดุลย์วิริยเวชุกล. (2541). สะท้อนแนวความคิดการศึกษาไทย : ปัจจุบันและอนาคต. กรุงเทพฯ : เจริญดีการพิมพ์ .

. (2548). การพัฒนามหาวิทยาลัยไทย : กรณีมหาวิทยาลัยมหาสารคาม (การอุดมศึกษาปริทัศน์ 5). มหาสารคาม : มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2015-07-31

รูปแบบการอ้างอิง

มีเพียร ศ., & บุญมี แ. ก. (2015). รูปแบบการบริหารจัดการบัณฑิตวิทยาลัยที่มีประสิทธผลของิ มหาวิทยาลัยเอกชนในประเทศไทย. Journal for Developing the Social and Community, 2(2), 48–60. สืบค้น จาก https://so03.tci-thaijo.org/index.php/rdirmu/article/view/211713

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิจัย