การฝึกหะฐะโยคะกับประสิทธิภาพในการปฏิบัติงานของผู้เข้ารับการฝึก ในอำเภอเมืองจังหวัดมหาสารคาม

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อเปรียบเทียบปัจจัยส่วนบุคคลกับประสิทธิภาพในการปฏิบัติงานของ
ผู้เข้ารับการฝึกปฏิบัติ และศึกษาความสัมพันธ์ของลักษณะการฝึกปฏิบัติหะฐะโยคะกับประสิทธิภาพในการ
ปฏิบัติงานของผู้เข้ารับการฝึกปฏิบัติ กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้ เป็นพนักงานผู้เข้ารับการฝึกปฏิบัติ
หะฐะโยคะ ซึ่งเป็นผู้ที่ฝึกปฏิบัติหะฐะโยคะเป็นประจำอย่างน้อยสัปดาห์ละครั้งและฝึกปฏิบัติมาแล้วไม่ต่ำกว่า
3 เดือน จำนวน 120 คน โดยการคำนวณหากลุ่มตัวอย่างใช้สูตรการคำนวณตามตารางสำเร็จรูปของ Krejcie
and Morgan ได้กลุ่มตัวอย่างจำนวน 92 คน ดำเนินการวิจัยเชิงสำรวจ โดยใช้เครื่องมือเป็นแบบสอบถาม คือ
ปัจจัยด้านบุคคล (เพศ อายุ สถานภาพ อายุการทำงาน ระดับการศึกษา) ปัจจัยลักษณะการฝึกปฏิบัติหะฐะ
โยคะ และปัจจัยด้านประสิทธิภาพในการปฏิบัติงาน (สมาธิในการทำงาน ทักษะและความสามารถในการ
ปฏิบัติงาน การตระหนี่กรู้ในศักยภาพตน ความพึงพอใจในผลสำเร็จของงาน) สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล
คือค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ร้อยละ สถิติที่ใช้ทดสอบความแตกต่าง t-test และF-test และ
สัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์เพียร์สัน ผลการวิจัยพบว่า 1. ผู้เข้ารับการฝึกปฏิบัติที่มีเพศ อายุ สถานภาพ ระดับ
การศึกษา อายุ การทำงานแตกต่างกัน มีประสิทธิภาพในการปฏิบัติงาน ไม่มีความแตกต่างกัน, 2. ลักษณะการ
ฝึกปฏิบัติหะฐะโยคะมีความสัมพันธ์ทางบวกกับประสิทธิภาพในการปฏิบัติงานของผู้เข้ารับการฝึกปฏิบัติ อย่าง
มีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 โดยระยะเวลาในการฝึกปฏิบัติ มีความสัมพันธ์ทางบวกกับประสิทธิภาพในการ
ปฏิบัติงานของผู้เข้ารับการฝึกปฏิบัติ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 ส่วนความถี่ในการฝึกปฏิบัติ ไม่มี
ความสัมพันธ์ทางบวกกับประสิทธิภาพในการปฏิบัติงานของผู้เข้ารับการฝึกปฏิบัติ