Break-even Point and Margin of Safety Analysis In Sugarcane cultivation of Farmers With the introduction of agricultural machinery to be used in Nakhon Sawan Province

  • panthip sansong อาจารย์ประจำ คณะบริหารและการจัดการ มหาวิทยาลัยเจ้าพระยา
Keywords: Break-Even Point, Margin of Safety, Sugarcane, Agricultural machinery, Farmer

Abstract

The objectives of this research were threefold: First, to examine the general situations and the concerning data in terms of using the sugarcane agricultural machine of farmers; Second, to analyze the break-even point and the safety benefit margin of farmers who used the sugarcane agricultural machine for cultivation; and Third, to analyze the basic factors affecting the sugarcane plant of farmers. Three hundred and eighty-four sugarcane farmer questionnaires were collected by the multi-stage random sampling technique. The following statistics were employed: frequency, percentage, means, standard deviation, and the administrative accountancy and principle criterion with occurred behavioral style. Research results found that
1. Most sugarcane farmers were as male (58.30%), aging 41– 45 years-old (26.60%), highest education - sixth grade (39.90%), only one occupation - sugarcane plant (75.80%), sugarcane plant experience during 5 -10 years (46.60%), most financial sources from themselves (39.63%), having moderate area 60-199 Rai for plant (70.30%), most sugarcane as a type of Early rain sugarcane outside the irrigation area (66.15%) and most of new sugarcane (76.38%), every farmers took the agricultural machine for planting (100%), most some agricultural machine invested by farmer and some aspects cooperating with agency (94.33%). Also, an investment for permanent assets or agricultural machines were the average mean as 300,000 Baht.
2. Capital investment and taking the agricultural machine for planting, it revealed that capital divided by behaviors were as follows: Average of adjusted capital per rai as 11,381.08 Baht, consisted of (1) raw materials as sugarcane nursery plants 1,763.18 Baht per Rai; (2) presume labor costs, such as ground preparation 1,360.20 Baht per Rai, nursery plant preparation 367.14 Baht per Rai, plant employment 635.14 Baht per Rai, caring employment 542.36 Baht per Rai, and harvest and transportation prices by using the sugarcane cut off machine 5,203.20 Baht per Rai; (3) other expenses, such as fertilizer 1,026.28 Baht per Rai; drug for get rid of weeds ang bugs 350.16 Baht per Rai; and fuel oil 133.42 Baht per Rai; average of constant capital 1,791.46 Baht per Rai, Rent 1,203.16 Baht per Rai, such as depreciate in value of machines 588.30 Baht per Rai; summary: average of the total capital 13,172.54 Baht per Rai or the capital mean as 810.12 Baht per sugarcane ton. It was also found that the benefits of products in the area 1 Rai had the products 16.26 tons and gave benefit 880.34 Baht per ton at the average of sweet 12.17 C.C.S. (average income as 14,314.33 Baht per Rai, net profit 1,141.79 Baht per Rai). Also, it was found that the plant area 102.27 Rai, break-even point was as 1,662.97 tons or 1,428,571.43 Baht. In this case if farmers could increase products as 18 tons per Rai, they would receive the margin of safety at 9.42 percent.
3. Basic factors affecting the sugarcane planting, it revealed that these aspects had crucial effects on sugarcane planting: men at moderate, budgeting at high, agricultural machine at moderate, and management at moderate levels, average means as 3.15, 3.70, 3.24, and 2.80, respectively.

 

Downloads

Download data is not yet available.

References

เกษสุดา เดชภิมล. (2558). รายงานเรื่อง โครงการจัดทำต้นทุนผลผลิตและถ่ายทอดความรู้เพื่อลดต้นทุน
การผลิตอ้อยของเกษตร ในปีเพาะปลูก 2557/58 : มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
ข้อมูลจังหวัดนครสวรรค์.สืบค้นจาก http://www.nakhonsawan.go.th/joomla/index.php. สืบค้นเมื่อ

วันที่ 30 กันยายน 2562
ข้อมูลพืชเศรษฐกิจสำคัญ.สืบค้นจาก http://www.bangkokbiznews.com. สืบค้นเมื่อวันที่ 19 มีนาคม

2562. สำนักงานเกษตรจังหวัดนครสวรรค์.
ชมพูนุช วงศ์สุวรรณ. (2555). การศึกษาโครงสร้างต้นทุนการผลิตอ้อยและการขนส่งอ้อยเข้าโรงงาน
กรณีศึกษา: ตำบลบ่อสุพรรณ อำเภอสองพี่น้อง จังหวัดสุพรรณบุรี ปีการเพาะปลูก 2554/2555.
มหาวิทยาลัยหอการค้า, กรุงเทพฯ.
ชุลีพร กุศลคุ้ม, และกาญจนา เศรษฐนันท์. (2555). การศึกษาต้นทุนและผลตอบแทนในการผลิตอ้อยเข้า
สู่โรงงานของชาวไร่อ้อยรายย่อย ในเขตพื้นที่ตำบลบึงกาฬ อำเภอกสินารายณ์ จังหวัดกาฬสินธุ์.
: มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
ดวงมณี โกมารทัต. (2559). การบัญชีต้นทุน. พิมพ์ครั้งที่ 15. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์ -
มหาวิทยาลัย.
ทัตสัณฑ์ชัย ตรีสัตย์, และจำนง จุลเอียด. (2558). สภาพทางสังคมและเศรษฐกิจ และปัญหาการปลูก
อ้อยของเกษตรกรในอำเภออู่ทอง จังหวัดสุพรรณบุรี. วารสารมหาวิทยาลัยนราธิวาสราช -นครินทร์. 5(4), 28-37.
เบญจมาศ อภิสิทธิ์ภิญโญ. (2556). การบัญชีต้นทุน 2. กรุงเทพฯ: ซีเอ็ดยูเคชั่น.
ประกาศคณะกรรมการอ้อยและน้ำตาลทราย ฉบับที่ 4 พ.ศ.2532 เรื่อง กำหนดหลักเกณฑ์และวิธีการเกี่ยวกับ
การคำนวณต้นทุนในการผลิตอ้อยและน้ำตาล พุทธศักราช 2532. (2532, 3 มีนาคม). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 106 ตอนที่ 37.
พรรณนิภา รอดวรรณะ. (2560). การบัญชีต้นทุนหลักและกระบวนการ. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ:
สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
รายงานประจำปี 2560 สำนักงานคณะกรรมการอ้อยและน้ำตาลทราย (สอน) กรุงเทพมหานคร : สำนักงาน
คณะกรรมการอ้อยและน้ำตาลทราย.
วิมลรัตน์ หงอกภิลัย, และสุภาภรณ์ พวงชมพู. (2558). การศึกษาต้นทุนและผลตอบแทนของเกษตรกร
ผู้ใช้เครื่องจักรกลการเกษตรของการผลิตอ้อย ของชาวไร่รายย่อย อำเภอหนองเรือ จังหวัดขอนแก่น กรณีศึกษา: รถตัดอ้อย.คณะเกษตรศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น, ขอนแก่น.
สมนึก เอื้อจิระพงษ์พันธ์. (2547). การบัญชีต้นทุน 2. กรุงเทพฯ: ฟิสิกส์เซ็นเตอร์.


Chaya, Wirawat & Bunnag, Boosya & Gheewala, Shabbir. (2018). Adoption, Cost and
Livelihood Impact of Machinery Services Used in Small-Scale Sugarcane Production in Thailand. Sugar Tech. 1-14. 10.1007/s12355-018-0651-x.
Desai, G. S. (2000). Cost and pricing practices in sugar industry: A study of selected units of
gujarat state (10098775). Available from ProQuest Dissertations & Theses Global. (1782315579). Retrieved from https://search.proquest.com/docview/1782315579?accountid=44806
Published
2020-12-14
Section
Research Articles