Tourist Behaviors and Tourism Management Guidelines for Khmer Civilization Tourist Attractions in Lop Buri province

  • Sayamol Theptha มหาวิทยาลัยราชภัฏเทพสตรี
  • Arunee Charoensup
  • Nungrutai Jangsuwan
  • Kwuannapa Wongphaisals
  • Srinual Tangpoo
  • Jorkky Phonethep
  • Noukay Sehathep
Keywords: Tourist Behavior, Tourism Management, Khmer Civilization Tourist Attraction in Lop Buri

Abstract

This research aims to study tourist behavior and trends in tourism management element for Khmer Civilization tourist attractions in Lop Buri province using research questionnaire with random sampling technique (300 samples). The research is conducted during October, 2018 to September 2019 using qualitative analysis (frequency, percentile, mean), and quantitative analysis (content analysis). The result indicates that most of tourists are located in Bangkok and the province in the center of Thailand. The attractiveness of tourist attraction is the primary motivation to travel in particular tourist destination while friend and family are the major references of tourist information. Private care is main transportation with approximate 1,000–3,000 Baht The results of tourism management assessment indicate that the tourist satisfactions are in the medium rank; Phra Prang Sam Yot (x̄ = 3.32), Phra Kal Shrine (x̄ = 3.23), Prang Khaek (x̄ = 3.14). In this research, there are 5 dimensions of tourism management guideline as 1) landscape and infrastructure development, 2) create value added using story telling, 3) develop information flow of tourism supply chain, 4) develop necessary skills and expertise of tourism staff, 5) promote proactive marketing strategies to attract new and quality tourist also encourage the revisit intension of tourist.

Downloads

Download data is not yet available.

References

กรมการท่องเที่ยว. (2561). แผนยุทธศาสตร์พัฒนาการท่องเที่ยว พ.ศ. 2561 – 2564. กรุงเทพมหานคร : วีไอพี ก็อปปี้ปริ้น.
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2562). สถิตินักท่องเที่ยวในประเทศปี 2561. สืบค้นเมื่อ 1 กรกฎาคม 2562. จาก www.mots.go.th/more_news.php?cid=497&filename=index.
คณะกรรมการฝ่ายประมวลเอกสารและจดหมายเหตุ. (2542). วัฒนธรรมพัฒนาการทางประวัติศาสตร์เอกลักษณ์และภูมิปัญญาจังหวัดลพบุรี. กรุงเทพฯ : กรมศิลปากร กระทรวงศึกษาธิการ.
จาตุรงค์ โพคะรัตน์ศิริ. (2556). รายงานสรุปโครงการเศรษฐกิจสร้างสรรค์และมรดกวัฒนธรรมเพื่อการท่องเที่ยวยั่งยืน ระยะที่ 2. (Online). คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์และการผังเมือง มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์. สืบค้นเมื่อ 31 มกราคม 2563. จาก http://icomos-ictc.org/wp-content/uploads/2017/ 11/Publications-PDF-6-Sukhothai-Thailand-Dasta-report-J-Pokharatsiri-2013.pdf
ประพัฒชนม์ จริยะพันธุ์. (2562). การวิเคราะห์โซ่คุณค่าเพื่อการพัฒนาการท่องเที่ยวสู่การเป็น Smart Tourism Destination ในพื้นที่ระเบียงเศรษฐกิจพิเศษภาคตะวันออก (Eastern Economic Corridor: EEC). กรุงเทพฯ : สำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ และสํานักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.
รุ่งโรจน์ ธรรมรุ่งเรือง. (2548). ปราสาทขอมในดินแดนไทย : ความเป็นมาและข้อมูลด้านประวัติศาสตร์ศิลปะ. พิมพ์ครั้งที่ 1. กรุงเทพฯ : มติชน.
วุฒิไกร งามศิริจิตต์ และคณะ. (2557). การพัฒนาระบบอุปทานการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ในเขตพื้นที่ท่องเที่ยวกรุงเทพมหานคร. กรุงเทพฯ : สํานักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.
สุดแดน วิสุทธิลักษณ์. (2558). องค์ความรู้ว่าด้วยการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์: คู่มือและแนวทางปฏิบัติ. กรุงเทพฯ : องค์การบริหารการพัฒนาพื้นที่พิเศษเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน (องค์การมหาชน).
สยามล เทพทา. (2559). การพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ในแหล่งท่องเที่ยวที่สัมพันธ์กับลิงในเขตเมืองเก่าลพบุรี. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์ สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ ฉบับพิเศษ ประจำปี 2559. หน้า 499-510.
Nuttavuthisit, K. (2011). Consumption and marketing: the Asian perspectives and practices. Bangkok : Chulalongkorn University.
[11] Song, H. (2012). Tourism Supply Chain Management. New York : Routledge.
Published
2020-12-15
Section
Research Articles