Guideline for Development to raise the Standards of Sustainable Nature-based Tourism in Ubon Ratchathani

  • Jaturong Sriwongwanna ี๊Ubon Ratchathani Rajabhat University

Abstract

The purpose of this study were study the Standards of Sustainable Nature-based Tourism in Ubon Ratchathani and suggestion the guideline for Standards of Sustainable Nature-based Tourism in Ubon Ratchathani. Population were people who related to  Sustainable Nature-based Tourism in Ubon Ratchathani. Sample used in this research was consisted of 12 peoples, 5 people who related to Sustainable Nature-based Tourism in Ubon Ratchathani and 7 researchers who done a research related to this field. Data were collected through interview. Content analysis were used to analyse data. The result found that 1) there were both side of the Standards of Sustainable Nature-based Tourism in Ubon Ratchathani. A positive side consists of 1. a potential of tourism destination and activities 2. a potential of facilities and 3. a potential of transportation system between province. A negative side consists of 1. a potential of marketing factor 2. a potential of media relation 3. a potential of establishment in term of Lodging business 4. a potential of management 5. a potential of tourism management and 6. a potential of transportation system between tourist destination. 2) The guideline for Standards of Sustainable Nature-based Tourism in Ubon Ratchathani consists of 1. agrressive marketing and establish a story of tourism destination 2. finding a new Marketing channels and new customers 3. development of Information system management and technology 4. development of lodging business 5. collaboration development between all parties and 6. transportation system development for all kind of customers.

Downloads

Download data is not yet available.

References

กนกอร รัตนอุดมสวัสดิ์. (2545). การมีส่วนร่วมของชุมชนในการฟื้นฟูแหล่งท่องเที่ยวสามเหลี่ยมทองคำ อำเภอเชียงแสน จังหวัดเชียงราย. เชียงใหม่: วิทยานิพนธ์ ปริญญาโท มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
กรมการท่องเที่ยว (2557). มาตรฐานที่พักเพื่อการท่องเที่ยวโรงแรม ระดับ 1 - 4 ดาว. ฉบับที่ 2. กรมการท่องเที่ยว.
การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. (2543). โครงการศึกษาเพื่อจัดทำดัชนีวัดคุณภาพมาตรฐานแหล่ง
ท่องเที่ยว. กรุงเทพมหานคร.
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2557). สรุปสถานการณ์นักท่องเที่ยวเดือนสิงหาคม 2557. กรุงเทพฯ: กรมการท่องเที่ยว กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. (2540). การดำเนินการเพื่อกำหนดนโยบายการท่องเที่ยวเชิงธรรมชาติ. กรุงเทพฯ: สถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศไทย.
การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. (2554). แผนพัฒนาและส่งเสริมการท่องเที่ยวของการท่องเที่ยว แห่งประเทศไทย. (ออนไลน์). เข้าถึงได้จาก: http://thai.tourismthailand.org/ tourismthailand_index/th/
ฉลองศรี พิมลสมพงษ์. (2542). การวางแผนการพัฒนาการตลาดการท่องเที่ยว. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
บุญเลิศ จิตตั้งวัฒนา. (2548). การพัฒนาการท่องเที่ยวแบบยั่งยืน. กรุงเทพฯ: เพรส แอนด ดีไซน .
บุษบา สิทธิการ และสิริวัฒนา ใจมา. (2552). การพัฒนาบทบาทองค์การปกครองส่วนท้องถิ่นในการส่งเสริมและสนับสนุนความพร้อมของเส้นทางเชื่อมโยงแหล่งท่องเที่ยวโดยชุมชน ในกลุ่มภาคเหนือตอนบนของประเทศไทย. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ.
ประยูร ดาศรี. (2557). การสำรวจมาตรฐานคุณภาพแหล่งท่องเที่ยวเชิงนิเวศในเขตอุทยานแห่งชาติปางสีดา จังหวัดสระแก้ว, วารสารวิชาการการท่องเที่ยวไทยนานาชาติ, ปีที่ 10, ฉบับที่ 2, หน้า 36 – 49.
พยอม ธรรมบุตร. (2549ข). เอกสารประกอบการเรียนการสอนเกี่ยวกับองค์ประกอบของการท่องเที่ยว. กรุงเทพฯ: สถาบันพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษณ์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
ชิตวร ประดิษฐรอด. (2557). ปัจจัยองค์ประกอบของแหล่งท่องเที่ยวและปัจจัยแรงจูงใจในการท่องเที่ยวที่ส่งผลต่อการตัดสินใจเลือกท่องเที่ยวปริมณฑลของคนวัยทำงานในเขตกรุงเทพมหานคร. การค้นคว้าอิสระบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.
วิทยาลัยนวัตกรรมการจัดการ. (2558). การจัดการความรู้ (ด้านการวิจัย). มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์.
วิไลลักษณ์ รัตนเพียรธัมมะ. (2540). การจัดการการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์, นักบริหาร, 17 (เมษายน – มิถุนายน): หน้า 57 - 62.
สยามรัฐ ออนไลน์ (2561). กรมการท่องเที่ยว ผลึกกำลัง กระทรวงคมนาคม ร่วมพัฒนาโครงข่ายคมนาคมเชื่อมโยงการท่องเที่ยว, ออนไลน์, สืบค้นเมื่อ 23 กันยายน 2558, จาก https://siamrath.co.th/n/29479
สถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศไทย. (2540). รายงานขั้นสุดท้ายการดำเนินการเพื่อกำหนดนโยบายการท่องเที่ยวเพื่อรักษาระบบธรรมชาติ. กรุงเทพฯ: กองบริการที่ปรึกษา ศูนย์บริการวิชาการ สถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศไทย.
สำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ. (2553). ยุทธศาสตร์การวิจัยการท่องเที่ยวแห่งชาติ (พ.ศ. 2555-2559). กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ
ศรีนัฐ ไทรชมพู, บุญเกียรติ ไทรชมภูม และปวีณา ปรีชญากุล. (2560). ระบบสารสนเทศจัดการแหล่งท่องเที่ยวและกิจกรรมการท่องเที่ยวพื้นที่คุ้งบางกะเจ้า อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ, วารสารวิจัยราชภัฏพระนคร สาขามมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, ปีที่ 12, ฉบับที่ 1, หน้า 90 – 99.
ศศิกานต์ กุลวานิช. (2551). การส่งเสริมการท่องเที่ยวในชุมชน กรณีศึกษา: ชุมชนเมืองเทศบาล เมืองตะกั่วป่า อำเภอตะกั่วป่า จังหวัดพังงา. การศึกษาอิสระปริญญารัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต วิทยาลัยการปกครองท้องถิ่น มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
ศิริพร สุพรรณทอง. (2551). ส่วนประสมการตลาดบริการที่มีผลต่อนักท่องเที่ยวชาวยุโรปในการตัดสินใจใช้บริการท่องเที่ยวที่จังหวัดหลวงพระบาง สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว. เชียงใหม่: บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
อรวรรณ เกิดจันทร์. (2557). การมีส่วนร่วมาของชุมชนท้องถิ่นในการจัดการการท่องเที่ยวเชิงนิเวศ ป่าชายเลนคลองโคน จังหวัดสมุทรสงคราม. วิทยานิพนธ์ หลักสูตรศิลปศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
Yeoman, I., Durie, A., McMahon-Beattie, U., & Palmer, A. (2005). Capturing the essence of a brand from its history: The case of Scottish tourism marketing. Journal of Brand Management, 13(2), 134-147.
Published
2020-12-15
Section
Research Articles