Mediation Method for Terminating Criminal Case Disputes Court

  • Lawan Narkdilok ผู้อำนวยการสำนักงานประจำศาลจังหวัดชุมชน ศาลจังหวัดชุมชน จังหวัดขอนแก่น
  • Assoc. Prof. Dr. Sanya Kenaphoom คณะรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม
Keywords: Disputes, Mediation, Criminal Case

Abstract

Conciliation or mediation means to dispute persons agree to let the third one (who is neutral, independence and no jurisdiction power to dispute) assists in mediation of disputes in order that both part consent to reduce the leniency each other until they can agreed by making a compromise agreement for suspending the dispute. Court of Justice took the mediation process as one of inquest. Thus, if dispute is not resolved, the court will proceed to court hearing or follow judicial process normal pattern. For these system, the mediator has both the judge and the third person called “the Conciliator Court”. Mediation, there are both civil case and criminal case, for criminal case; ca following Rules of Executive Committee of Judiciary for Mediation of Disputes in Criminal Matters 2017 and Supreme Court Presidency Conciliation 2011, Number 2, it cover authority of judge and mediator. So, it is see that mediation is process of alternative dispute resolution which was selected to deliver justice for dispute partner in order to terminated justified and quickly.

Downloads

Download data is not yet available.

References

สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา. (2553). กฎกระทรวง ว่าด้วยการไกล่เกลี่ยความผิดที่มีโทษทางอาญา พ.ศ.2553 : 22 เล่ม 127 ตอนที่ 54 ก ราชกิจจานุเบกษา 7 กันยายน 2553

กลมชัย รัตนสกาววงศ์. (2523). ความยินยอมในกฎหมายอาญา (วิทยานิพนธ์ปริญญา. มหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา. (2554). ข้อกำหนดของประธานศาลฎีกาว่าด้วยการไกล่เกลี่ยข้อพิพาท พ.ศ.2554 : 19 เล่ม 128 ตอนที่ 73 ก ราชกิจจานุเบกษา 7 ตุลาคม 2554

สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา. (2560). ข้อกำหนดของประธานศาลฎีกาว่าด้วยการไกล่เกลี่ยข้อพิพาท พ.ศ.2560 : 31 เล่ม 134 ตอนที่ 68 ก ราชกิจจานุเบกษา 30 มิถุนายน 2560

คู่มือการจัดระบบไกล่เกลี่ยข้อพิพาทในศาลตามข้อกำหนดของประธานศาลฎีกาว่าด้วยการไกล่เกลี่ย พ.ศ.2554

ดวงธมล คำวิโส. (2556). การไกล่เกลี่ยคดีอาญาความผิดต่อแผ่นดินในชั้นศาล : ศึกษาเฉพาะกรณีที่มีผู้เสียหาย. วิทยานิพนธ์สาขาวิชานิติศาสตร์ คณะนิติศาสตร์ปรีดี พนมยงค์ มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์. 2556

ประพิณ ปรัชญาภรณ์. (2522). ความยินยอมของผู้เสียหายในการกระทำความผิดอาญา. กรุงเทพ ฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ปรัชญา อยู่ประเสริฐ. (2551). “การไกล่เกลี่ยในประเทศออสเตรเลีย.” ใน สรวิศ ลิมปรังษี. กฎหมายเกี่ยวกับการไกล่เกลี่ยข้อพิพาท. : 45.

ระเบียบคณะกรรมการบริหารศาลยุติธรรมว่าด้วยการไกล่เกลี่ยข้อพิพาท พ.ศ.2544 และฉบับแก้ไข พ.ศ.2547 [Online] https://www.ojac.coj.go.th/doc/data/ojac/ojac_1503997754.pdf

วันชัย วัฒนศัพท์. (2550). “การแก้ปัญหาข้อพิพาทและผลแห่งการตัดสินใจ.”โครงการนำร่องพัฒนาระบบงานยุติธรรมชุมชนกระทรวงยุติธรรม. การไกล่เกลี่ยระงับข้อพิพาทและความขัดแย้ง. ในชุมชน.

สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา. (2538). ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง. ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 52/-/หน้า 723/20 มิถุนายน 2478

สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา. (2538). ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา. ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 52/-/หน้า 598/ 10 มิถุนายน 2478

สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา. (2559). ประมวลกฎหมายอาญา. ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 73/ตอนที่ 95/ฉบับพิเศษ : 1/15 พฤศจิกายน 2499

สุรศักดิ์ ลิขสิทธิ์วัฒนกุล. (2534). ความยินยอมของผู้เสียหาย : ศึกษากรณีปลูกถ่ายอวัยวะ. รายงานการวิจัย. กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

อุดม รัฐอมฤต. (2548). บทบาทของอัยการในมุมมองของกระบวนการยุติธรรมเชิงสมานฉันท์. รายงานวิจัย. คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
Published
2017-12-31
Section
Research Articles