การสร้างสรรค์สื่อเพื่อการประชาสัมพันธ์และส่งเสริมอัตลักษณ์ของกรมทหารสื่อสารที่ 1 ค่ายกำแพงเพชรอัครโยธิน จ.สมุทรสาคร
คำสำคัญ:
การสร้างสรรค์สื่อเพื่อการประชาสัมพันธ์, อัตลักษณ์องค์กร, กรมทหารสื่อสารที่ 1บทคัดย่อ
การวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เพื่อศึกษาบริบท และปัจจัยพื้นฐาน 2) เพื่อสร้างสรรค์สื่อเพื่อการประชาสัมพันธ์ และส่งเสริมอัตลักษณ์ของกรมทหารสื่อสารที่ 1 ค่ายกำแพงเพชรอัครโยธิน จ.สมุทรสาคร และ 3) เพื่อประเมินความพึงพอใจ และการรับรู้อัตลักษณ์องค์กรของผู้ใช้สื่อเพื่อการประชาสัมพันธ์และส่งเสริมอัตลักษณ์ของกรมทหารสื่อสารที่ 1 ค่ายกำแพงเพชรอัครโยธิน จ.สมุทรสาคร การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยแบบผสมผสาน ประกอบด้วย การวิจัยเชิงคุณภาพ ใช้วิธีการสัมภาษณ์เชิงลึกกลุ่มผู้ให้ข้อมูลสำคัญ และผู้เชี่ยวชาญ การวิจัยเชิงสร้างสรรค์ เป็นกระบวนการเปลี่ยนผ่านข้อมูลเชิงคุณภาพสู่การผลิตสื่อวีดิทัศน์ การวิจัยเชิงปริมาณ ใช้แบบสอบถาม เก็บข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่างเยาวชน และประชาชนทั่วไป จำนวน 430 คน วิธีการเลือกกลุ่มตัวอย่างแบบไม่อาศัยความน่าจะเป็นผ่านการเลือกกลุ่มตัวอย่างแบบโควตาร่วมกับการเลือกแบบตามสะดวก วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน
ผลการวิจัยพบว่า 1) ด้านบริบทและปัจจัยพื้นฐาน หน่วยงานมีความต้องการปรับเปลี่ยนภาพลักษณ์จากพื้นที่ทหารที่เข้าถึงยากสู่ “พื้นที่เปิดกว้าง และแหล่งเรียนรู้ของชุมชน” โดยมุ่งสื่อสารอัตลักษณ์ “ความเป็นเลิศด้านเทคโนโลยีที่เคียงข้างประชาชน” ในฐานะผู้เชื่อมโยงระหว่างภารกิจความมั่นคง และการพัฒนาคุณภาพชีวิต 2) ด้านการสร้างสรรค์สื่อ ผู้วิจัยได้ผลิตนวัตกรรมสื่อวีดิทัศน์เชิงสารคดี นำเสนอภารกิจด้านเทคโนโลยีการสื่อสารสมัยใหม่ควบคู่กับบทบาทของศูนย์การเรียนรู้ตามหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง เพื่อสะท้อนภาพห้องเรียนที่มีชีวิต ซึ่งผ่านการตรวจสอบคุณภาพจากผู้เชี่ยวชาญจนมีความสมบูรณ์ 3) ด้านการประเมินความพึงพอใจ กลุ่มตัวอย่างมีความพึงพอใจ และการรับรู้อัตลักษณ์ต่อสื่อประชาสัมพันธ์ในภาพรวมระดับมาก เมื่อพิจารณารายข้อพบว่า สื่อสามารถสร้างทัศนคติเชิงบวกต่อการปฏิบัติหน้าที่ และบทบาทของหน่วยงานภาครัฐได้สูงสุดในระดับมากที่สุด รองลงมาคือการใช้ภาษาในการนำเสนอที่ชัดเจนเข้าใจง่าย และความสามารถในการสร้าง ความภาคภูมิใจต่อหน่วยงานตามลำดับ ข้อเสนอแนะสะท้อนให้เห็นว่า กระบวนการสร้างสรรค์สื่อเชิงกลยุทธ์ที่สอดคล้องกับบริบทขององค์กร เป็นนวัตกรรมทางสังคมที่มีประสิทธิภาพในการลดช่องว่างการสื่อสาร และสามารถปรับเปลี่ยนภาพลักษณ์ของหน่วยงานทหารให้มีความเป็นมิตร และเข้าถึงง่ายได้อย่างเป็นรูปธรรม
เอกสารอ้างอิง
กิตติ กันภัย. (2562). การผลิตสื่อดิจิทัลและรายการโทรทัศน์เบื้องต้น. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
จอห์นนพดล วศินสุนทร. (2563). การสื่อสารมวลชนในยุคดิจิทัล. ศูนย์หนังสือมหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
ณัฐพล ประเสริฐกุล. (2565). การประเมินประสิทธิภาพสื่อรณรงค์และสร้างการรับรู้ของหน่วยงานความมั่นคง. วารสารการสื่อสารและการจัดการภาครัฐ, 8(2), 45–60.
ถิรนันท์ อนวัชศิริวงศ์. (2562). การเขียนบทและการผลิตสื่อภาพเคลื่อนไหว. สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
นิตยา วิศิษฎ์รัตนกุล. (2560). การบริหารจัดการภาพลักษณ์องค์กร. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ปาริชาต สถาปิตานนท์. (2563). การประชาสัมพันธ์: แนวคิด ทฤษฎี และกลยุทธ์การสื่อสาร (พิมพ์ครั้งที่ 3). สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พงษ์ศักดิ์ รัตนวงศ์. (2562). กลยุทธ์การสื่อสารเพื่อสร้างภาพลักษณ์ของกองทัพบกไทยในยุคดิจิทัล. วารสารวิชาการความมั่นคงศึกษา, 10(1), 112–128.
พัชราภรณ์ หอวิจิตร. (2564). การสื่อสารองค์กรและอัตลักษณ์ในยุคความพลิกผันทางดิจิทัล. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
พัชราภา เอื้ออมรวนิช. (2562). การสื่อสารเพื่อสร้างภาพลักษณ์และชื่อเสียงของหน่วยงานภาครัฐในยุคดิจิทัล. วารสารนิเทศศาสตร์, 37(2), 45–60.
สมสิทธิ์ มีแสงแดง. (2560). การผลิตสื่อวีดิทัศน์เพื่อการประชาสัมพันธ์องค์กร: แนวคิดและกระบวนการ. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สุพรรณี มหาทรัพย์. (2563). การออกแบบสื่อวิดีทัศน์เพื่อส่งเสริมอัตลักษณ์ทางวัฒนธรรมของหน่วยงานภาครัฐ. วารสาร
นิเทศศาสตร์ปริทัศน์, 24(1), 75–90.
อัศวิน เนตรโพธิ์แก้ว. (2561). สื่อใหม่ โครงสร้างสังคม และการเปลี่ยนแปลง. สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
Bandura, A. (2001). Social cognitive theory of mass communication. Media Psychology, 3(3), 265-299.
Birkigt, K., & Stadler, M. M. (1986). Corporate identity: Grundlagen, Funktionen, Fallbeispiele. Verlag Moderne Industrie.
Cornelissen, J. (2020). Corporate communication: A guide to theory and practice (6th ed.). Sage Publications.
Hair, J. F., Black, W. C., Babin, B. J., & Anderson, R. E. (2019). Multivariate data analysis (8th ed.). Cengage Learning.
Katz, E., Blumler, J. G., & Gurevitch, M. (1973). Uses and gratifications research. The Public Opinion Quarterly, 37(4), 509–523.
Kent, M. L. (2015). The power of storytelling in public relations: Introducing the 20 master plots. Public Relations Review, 41(4), 480-489.
Kent, M. L., & Taylor, M. (2014). Dialogic engagement in the digital age. In K. Sriramesh, A. Zerfass, &
J.-N. Kim (Eds.), Public relations and communication management: Current trends and emerging topics (pp. 11-26). Routledge.
Kotler, P., Kartajaya, H., & Setiawan, I. (2017). Marketing 4.0: Moving from traditional to digital. John Wiley & Sons.
Melewar, T. C. (2003). Determinants of the corporate identity construct: A review of the literature. Journal of Marketing Communications, 9(4), 195–220.
Nastasi, B. K., & Schensul, S. L. (2005). Contributions of qualitative research to the validity of intervention research. Journal of School Psychology, 43(3), 177–195.
Tufte, T. (2017). Communication and social change: A citizen perspective. Polity Press.
Wood, J. T. (2015). Communication mosaics: An introduction to the field of communication (8th ed.). Cengage Learning.
