Public Participation in the Promotion and Protection of Intangible Cultural Heritage Chak Phra Tradition at Wat Nang Chee, Phasi Charoen District, Bangkok Bangkok Metropolitan
Keywords:
Public Participation, Intangible Cultural Heritage, Chak Phra Tradition at Wat Nang CheeAbstract
This research aimed to 1) study public participation in the promotion and protection of intangible cultural heritage Chak Phra tradition at Wat Nang Chee, Phasi Charoen District, Bangkok Metropolitan Administration 2) Compare personal factors for public participation in the promotion and protection of intangible cultural heritage Chak Phra tradition at Wat Nang Chee, Phasi Charoen District, Bangkok Metropolitan Administration. The participants consisted of 399 people in Phasi Charoen District, Bangkok Metropolitan Administration. The data as well as was proved the content validity and verified the value of Cronbach’s alpha reliability test of 0.931. The study used a quantitative method which utilized questionnaires to collect the data. The statistics used were descriptive statistics analysis, frequency, percentage, mean, t-test, One-way ANOVA, and multiple comparison analysis by LSD.
The results revealed that 1) Participation of the people in the promotion and protection of cultural heritage Chak Phra tradition at Wat Nang Chee, Phasi Charoen district, Bangkok Metropolitan Administration was at an overall moderate level (=3.15, S.D.=1.192). When considering in each aspect, the aspect with the highest average was participation in benefits (
=3.46, S.D.=1.148) followed by participation in implementation (
=3.13, S.D.=1.207), participation in decision-making (
=3.08, S.D.=1.349) and at least was participation in evaluation (
=2.95, S.D.=1.467). 2) The comparing results of public participation in the promotion and protection of intangible cultural heritage Chak Phra tradition at Wat Nang Chee, Phasi Charoen district, Bangkok Metropolitan Administration classified by gender and occupation had no difference except age, education and period of residence were found to be the difference, significant at the level of .05.
References
กรมส่งเสริมวัฒนธรรม กระทรวงวัฒนธรรม. (2562). วัฒนธรรม วิถีชีวิต และภูมิปัญญา. ค้นเมื่อ 10 กันยายน 2565, จาก http://lib.culture.go.th/library/multimedia/48819.pdf.
กระทรวงวัฒนธรรม. (2562). การรักษาวัฒนธรรมของความเป็นชาติ. ค้นเมื่อ 3 กันยายน 2565, จาก https://www.mculture.go.th/young/ewt news.php?nid=165&filename=index..
พระไพฑูรย์ อารัมภรัตน์. (2556). การมีส่วนร่วมของประชาชนต่อกิจกรรมทางพุทธศาสนา กรณีศึกษาเขตทวีวัฒนา จังหวัดกรุงเทพมหานคร. วารสารวิชาการ Veridian E-Journal บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศิลปากร, 6(1), 457-478.
ภูริชาญ สิงห์นิล และคณะ. (2564). การมีส่วนร่วมของประชาชนต่อการพัฒนาองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านขาว อำเภอเมืองอุดรธานี จังหวัดอุดรธานี. วารสารวิจัยธรรมศึกษา ศูนย์วิจัยธรรมศึกษา สำนักเรียนวัดอาวุธวิกสิตาราม, 4(2), 27-38.
ระวิวรรณ วรรณวิไชย. (2556). ภูมิปัญญาด้านศิลปะการแสดงพื้นบ้านกับบทบาทการมีส่วนร่วมของเครือข่ายวัฒนธรรมท้องถิ่น กรณีศึกษา การอนุรักษ์สืบทอดละครชาตรีเมืองเพชร. วารสารสถาบันวัฒนธรรมและศิลปะ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, 18(2), 98-106.
พระราชบัญญัติส่งเสริมและรักษามรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม พ.ศ.2559. ราชกิจจานุเบกษา. (2559, 1 มีนาคม). เล่มที่ 133. ตอนที่19 ก. หน้า1-9.
รุ่งนภา อินภูวา และนันทวรรณ นวลักษณ์. (2562). บทบาทการมีส่วนร่วมของประชาชนในการอนุรักษ์แหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม : กรณีศึกษาจังหวัดนครพนม. วารสารวิจัยรามคำแหง (มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์), 22(2), 73-83.
สำนักวัฒนธรรม กีฬา และการท่องเที่ยวกรุงเทพมหานคร. (2561). แบบจัดทำรายการเบื้องต้นมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม (มภ.2) ประเพณีชักพระวัดนางชี. กรุงเทพฯ: สำนักวัฒนธรรม กีฬา และการท่องเที่ยว กรุงเทพมหานคร.
อรทัย ก๊กผล. (2552). คู่คิด คู่มือ การมีส่วนร่วมของประชาชนสำหรับผู้บริหารท้องถิ่น. กรุงเทพฯ: จรัญสนิทวงศ์การพิมพ์.
Cohen, J.M., & Uphoff, N.T. (1980). Participations Place in Rural Development: Seeking Clarity through Specificity. New York: World Developments.
United Nations. (1981).Yearbook of International Trade Statistics. New York: UN Press.
Yamane, Taro. (1973). Statistics: An Introductory Analysis. (3rd ed.). New York: Harper and Row.
