The Potential of Creative Tourist Attractions at Khlong Sra Bua, Phra Nakhon Si Ayutthaya Province
Keywords:
The Potential, Tourist Destinations, Khlong Sra Bua, Phra Nakhon Si Ayutthaya ProvinceAbstract
The purpose of this research was to study the potential of creative tourist attractions at Khlong Sra Bua, Phra Nakhon Si Ayutthaya Province. Mixed-method was used as a research methodology. The sample consisted of 400 tourists, community leaders, and community partners. Questionnaires and structured interviews were upon as the research instruments. Statistics used for data analysis were mean, standard deviation, and descriptive analysis. The results showed that 1) the overall tourism potential was at a high level (=3.98), followed by conservation and cultural heritage promotion (
=4.25), respectively, 2) systematic management of natural resources and the environment. and sustainable with an average of 4.09, and 3) community-based tourism management with the lowest average (
=3.47). Wat Na Phra Meru, Wat Klang Khlong Sra Bua (Luang Por Tanjai), Wat Si Pho (Maha Ud Church), and Wat Kruttharam (The Time Gate) were significant ancient tourist attractions of the community.
References
ชุมพล พืชพันธ์ไพศาล. (2560). การถอดองค์ความรู้วัฒนธรรมชุมชุม ภูมิปัญญาท้องถิ่นและแนวทางในการพัฒนากลุ่มชุมชนให้มีความพร้อมเพื่อการจัดการการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์กรณีศึกษา : วัฒนธรรมชุมชนมุสลิม จังหวัดพระนครศรีอยุธยา. วารสารวิจัยราชภัฏกรุงเก่า. 4(3).47-54.
ดารียา บินดุสะ และเอมอร อ่าวสกุล. (2561). การศึกษาศักยภาพแหล่งท่องเที่ยวชุมชน และธรรมชาติเพื่อพัฒนาเส้นทางการท่องเที่ยว อำเภอเมืองสตูล จังหวัดสตูล. ใน การประชุมวิชาการด้านมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ระดับชาติ ครั้งที่ 1. (หน้า 465). มหาวิทยาลัยราชภัฏสงขลา. สงขลา.
นภาพร จันทร์ฉาย และอัจฉราวรรณ เพ็ญวันศุกร์. (2563, มกราคม-มิถุนายน). การพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ จากฐานวิถีชีวิตและวัฒนธรรมท้องถิ่น. กรณีศึกษา เมืองหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์.วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี, 11(1), 176-189.
ปิรันธ์ ชิณโชติ และธีระวัฒน์ จันทึก. (2559). รูปแบบการจัดการการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ของสวนผึ้ง. Veridian E-Journal, Silpakorn University สาขามนุษยศาสตร์สังคมศาสตร์และศิลปะ, 9(1), 250-268.
ปานจิตร จินหิรัญ และพีรสิทธิ์ คำนวณศิลป์. (2556). ศึกษาผลกระทบของการท่องเที่ยวต่อชุมชนชาวเกาะพะงัน. ใน การประชุมหาดใหญ่วิชาการ ครั้งที่ 4. (158-165). วันที่ 10 พฤษภาคม 2556.
วิภา ศรีระทุ. (2551). ศักยภาพแหล่งท่องเที่ยวเชิงนิเวศในอำเภอเขาค้อ จังหวัดเพชรบูรณ์. สารนิพนธ์วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
Richards, G. & Raymond, C. (2010). Creative Tourism. ATLAS News, 23, 16-20.
ห้าวหาญ ทวีเส้ง, ปานแพร เชาวน์ประยูร และคณะ.(2563, มกราคม-มิถุนายน). ศักยภาพแหล่งท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์จังหวัดสตูล. วารสารการบริการและการท่องเที่ยวไทย, 15(1), 3-16.
สำนักท่องเที่ยวโดยชุมชน องค์การบริหารการพัฒนาพื้นที่พิเศษเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน (องค์การมหาชน). คู่มือเกณฑ์มาตรฐานการบริหารจัดการแหล่งท่องเที่ยวโดยชุมชน. ค้นเมื่อ 21 มกราคม 2564, จาก https://opendata.data.go.th/dataset/item_db41976b-78b5-4c3d-b13d-23414de8c2b.
จิตรา จันทนาและคณะ. (2563). แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวหมู่บ้านชุมชนในอำเภอโขงเจียม อำเภอโพธิ์ไทร และอำเภอเมืองในจังหวัดอุบลราธานีแบบมีส่วนร่วม. วารสารวิทยาการจัดการปริทัศน์, 22(1). 183-192.
สุขุม คงดิษฐ์, ธนรัตน์ รัตนพงศ์ธระ. (2558). ภาพลักษณ์ด้านการท่องเที่ยวมรดกโลก นครประวัติศาสตร์พระนครศรีอยุธยาในสายตาของนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติ. พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลสุวรรณภูมิ.
สุดแดน วิสุทธิลักษณ์ และคณะ. (2555). ท่องเที่ยวสร้างสรรค์ : เครื่องมือสำคัญนำไปสู่ชุมชนยั่งยืน. ใน รายงานสืบเนื่องจากการประชุมวิชาการระดับชาติ “ธรรมศาสตร์วิจัย”.
_______. (2556). การท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ (Creative Tourism). กรุงเทพฯ : องค์การบริหารการพัฒนาพื้นที่พิเศษเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน (องค์กรมหาชน).
เปรมฤดี ทองลา. (2562). การศึกษาศักยภาพแหล่งท่องเที่ยวชุมชนหนองบัว อำเภอเมือง จังหวัดจันทบุรี. ใน การประชุมวิชาการระดับชาติ วิทยาลัยนครราชสีมา ครั้งที่ 6 ประจำปี พ.ศ. 2562. 299. วิทยาลัยนครราชสีมา. นครราชสีมา.
