รูปแบบการจัดการการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ที่ยั่งยืนโดยใช้ส่วนประสมทางการตลาด 4E’s ที่มีผลต่อความต้องการซื้อผลิตภัณฑ์มะพร้าวน้ำหอม ตำบลสาวชะโงก อำเภอบางคล้า จังหวัดฉะเชิงเทรา

ไม่มี

ผู้แต่ง

  • ศิริรักษ์ บุญพร้อมรักษา สาขาวิชาการจัดการ คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏราชนครินทร์
  • ปรัชญาเมธี เทียนทอง สาขาวิชาการตลาด คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏราชนครินทร์
  • ไตรภพ โคตรวงษา สาขาวิชาการท่องเที่ยวและการโรงแรม คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏราชนครินทร์

คำสำคัญ:

รูปแบบการจัดการการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ที่ยั่งยืน, ส่วนประสมทางการตลาด 4E’s, ผลิตภัณฑ์มะพร้าวน้ำหอม

บทคัดย่อ

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างส่วนประสมทางการตลาด 4Es และความต้องการของนักท่องเที่ยวที่มีต่อการซื้อผลิตภัณฑ์มะพร้าวน้ำหอม (2) เพื่อได้รูปแบบการจัดการการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ที่ยั่งยืนให้กับตำบลสาวชะโงก อำเภอบางคล้า จังหวัดฉะเชิงเทรา โดยใช้การวิจัยแบบผสม โดยเก็บข้อมูลจากนักท่องเที่ยว จำนวน 400 คน และผู้บริหารองค์การส่วนตำบล เจ้าของกิจการต่าง ๆ ผู้นำชุมชน ประชาชนในพื้นที่และเกษตรกร จำนวน 15 คน ด้วยแบบสอบถามและการสัมภาษณ์เชิงลึก และวิเคราะห์ผลด้วยสถิติเชิงพรรณนา สัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ของเพียร์สัน และการถดถอยพหุคูณ ส่วนข้อมูลเชิงคุณภาพใช้การวิเคราะห์เชิงเนื้อหา

ผลการวิจัยเชิงปริมาณ พบว่า ผู้ตอบแบบสอบถามส่วนใหญ่เป็นเพศหญิง มีอายุ 20–29 ปี เป็นพนักงานบริษัท การศึกษาต่ำกว่าปริญญาตรี มีรายได้ต่อเดือนอยู่ในช่วง 7,001–15,000 บาท นักท่องเที่ยวนิยมซื้อผลิตภัณฑ์มะพร้าวน้ำหอม โดยให้ความสำคัญกับปัจจัยด้านความคุ้มค่ามากที่สุด และจากการวิเคราะห์ข้อมูลเชิงอนุมานพบว่า ปัจจัยส่วนประสมทางการตลาดทั้ง 4 ปัจจัย มีความสัมพันธ์ทางบวกกับกระบวนการตัดสินใจซื้อในทุกขั้นตอน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01 และยังพบว่าทั้ง 4 ปัจจัยมีอิทธิพลเชิงบวกต่อการตระหนักถึงความต้องการการตัดสินใจซื้อ และพฤติกรรมหลังการซื้ออย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01 

ผลการวิจัยเชิงคุณภาพ พบว่า รูปแบบการจัดการการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ที่ยั่งยืนของตำบลสาวชะโงก อำเภอบางคล้า จังหวัดฉะเชิงเทรา มีอยู่ 5 ด้าน คือ การปฏิบัติการมีส่วนร่วมของชุมชนท้องถิ่น การจัดระเบียบสินค้า และประชาสัมพันธ์แหล่งท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ การจัดการความปลอดภัย การจัดการสิ่งแวดล้อมและอำนวยความสะดวก และการจัดการทรัพยากรท่องเที่ยว

เอกสารอ้างอิง

คณะกรรมการนโยบายการท่องเที่ยวแห่งชาติ. (2566). แผนการท่องเที่ยวแห่งชาติ ฉบับที่ 3 (พ.ศ. 2566-2570). https://shorturl.asia/sXDvl

เจตน์ เลิศจรูญวิทย์. (2566). ส่วนประสมการตลาดแบบ 4E ที่มีผลต่อการตัดสินใจซื้อซาลาเปาโบราณในอำเภอเมือง จังหวัดสุโขทัย [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม.

เทิดพงศ์ บุญพันธ์, กัญจนีย์ พุทธิเมธี, และสายฝน โพธิสุวรรณ. (2565). รายงานวิจัยฉบับสมบูรณ์โครงการจัดทำสมุดปกขาว (White paper): ทําไมคนไทยไม่เดินไม่ปั่นจักรยานเดินทางในชีวิตประจำวัน. สำนักงานกองทุนสนับสนการสร้างเสริมสุขภาพภายใต้การดำเนินการของมูลนิธิสถาบันการเดินและการจักรยานไทย.

ธนภัทร แดงบุดดา. (2568). ความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยส่วนประสมทางการตลาดและการเลือกใช้บริการ

ฟิตเนสเซ็นเตอร์ในเขตเทศบาลเมือง จังหวัดขอนแก่น. วารสารวิชาการและวิจัย มหาวิทยาลัย

ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ, 15(1), 18-30.

เปิด 8 ข้อปฏิบัติเทรนด์ “เที่ยวเชิงอนุรักษ์” ธรรมชาติ-ชุมชนได้ประโยชน์อย่างไร? (2568). ประชาชาติธุรกิจ.

https://www.prachachat.net/breaking-news/news-1796845

ไพลิน ผองใส. (2565). การจัดการสมัยใหม่ (พิมพครั้งที่ 6). จุฬาลงกรณมหาวิทยาลัย.

ลักษณพร โรจน์พิทักษ์กุล, วรภัทร เมฆขจร, สราวุธ โรจนศิริ, และทวีวัฒน์ จิตติเวทย์กุล. (2563). การจัดการและ

การพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวเชิงเกษตรตำบลสาวชะโงก อำเภอบางคล้า จังหวัดฉะเชิงเทรา. วารสารวิจัยราชภัฏ

กรุงเก่า มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยา, 7(3), 41-48.

วนิดา อ่อนละมัย. (2563). แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างมีความรับผิดชอบ ชุมชนบ้านสาวะถี จังหวัดขอนแก่น.

วารสารเพื่อการพัฒนาการท่องเที่ยวสู่ความยั่งยืน, 2(1), 74-82.

สถานการณ์การท่องเที่ยวของไทยปี 2568. (2568). รายงานภาวะเศรษฐกิจการท่องเที่ยว, 6(2).

https://shorturl.asia/2MLWR

อุมาวรรณ วาทกิจ. (2566). ส่วนประสมทางการตลาด 4Es ที่ส่งผลต่อการตัดสินใจซื้อสินค้าสินค้าอุปโภคบริโภคของ

ผู้บริโภคผ่านเครือข่ายสังคมออนไลน์. วารสารวิชาการและวิจัย มหาวิทยาลัยภาคตะวันออกเฉียงเหนือ, 13(1), 31-45.

Cronbach, L. J. (1951). Coefficient alpha and the internal structure of tests. Psychometrika, 16(3),

–334.

Hoa, L. T. K. (2026). Sustainable tourism and local development in Quang Namprovince: Policy

analysis and strategic recommendations. European Journal of Sustainable Development

Research, 10(2), em0383.

Jain, V. K., Singh, S., & Sharma, P. (2025). Circular economy: Developing framework for circular supply chain implementation for energy-efficient solution in industry 4.0. Springer.

Luu, T. A., Vinh, H. Q., & Yen, D. H. P. (2025). Techno-economic and environmental assessment for polygeneration and low emission production from rice straw. ASEAN Engineering Journal, 15(1), 65-76.

Lv, C., Wang, Y., & Jin, C. (2022). The possibility of sports industry business model innovation based on blockchain technology: Evaluation of the innovation efficiency of listed sports companies. PLoS ONE, 17(1), 1–24. https://doi.org/10.1371/journal.pone.0262035

Mada, Y. P. (2024). The evolution and revolution of marketing mix from 4P to 4C to 4E to e-marketing mix: A literature overview. International Journal of Innovations in Engineering Research and Technology, 11(8), 37–47.

Marshall, C., & Rossman, G. B. (2011). Designing qualitative research (5th ed.). SAGE Publications.

Rovinelli, R. J., & Hambleton, R. K. (1977). Introduction to the special issue on assessment of the content validity of tests. Applied Psychological Measurement, 1(3), 301-307.

Yamane, T. (1970). Statistics: An introductory analysis (2nd ed.). Harper & Row.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

31-08-2026