กลยุทธ์การพัฒนาผลิตภัณฑ์กลุ่มจักสานชุมชนกระแชง อำเภอบางไทร จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
คำสำคัญ:
กลุ่มจักสานชุมชนกระแชง, การพัฒนาผลิตภัณฑ์, เศรษฐกิจชุมชน, กลยุทธ์เชิงพัฒนาบทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อวิเคราะห์ศักยภาพของกลุ่มจักสานชุมชนกระแชง อำเภอบางไทร จังหวัดพระนครศรีอยุธยา และ 2) เพื่อนำเสนอกลยุทธ์การพัฒนาผลิตภัณฑ์กลุ่มจักสานชุมชนกระแชง อำเภอบางไทร จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ประชากรที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ สมาชิกกลุ่มจักสานและผู้มีส่วนเกี่ยวข้องในชุมชน ตำบลกระแชง จำนวน 25 คน ซึ่งคัดเลือกกลุ่มตัวอย่างด้วยวิธีการเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูล ได้แก่ แบบสนทนากลุ่ม แบบสัมภาษณ์เชิงลึก และการประชุมเชิงปฏิบัติการ โดยใช้กรอบการวิเคราะห์เชิงกลยุทธ์ 7S McKinsey, PEST Analysis, SWOT และ TOWS Matrix ในการสังเคราะห์ข้อมูล และใช้การวิเคราะห์เชิงพรรณนาในการนำเสนอผลการวิจัย
ผลการวิจัยพบว่า การจัดทำกลยุทธ์ในการพัฒนาศักยภาพของกลุ่มจักสานชุมชนกระแชง อำเภอบางไทร จังหวัดพระนครศรีอยุธยา สามารถกำหนดกลยุทธ์ในการพัฒนากลุ่มได้ดังนี้ 1) กลยุทธ์เชิงรุก ได้แก่ SO1: พัฒนาผลิตภัณฑ์จักสานเชิงอัตลักษณ์ตามแนวคิดรักษ์โลก SO2: พัฒนาเส้นทางท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมและการเรียนรู้ และ SO3: ประสานเครือข่ายรัฐ - เอกชนเพื่อยกระดับแบรนด์สินค้าชุมชน 2) กลยุทธ์เชิงแก้ไข ได้แก่ WO1: จัดอบรมพัฒนาผลิตภัณฑ์และออกแบบ WO2: สร้างแบรนด์และตราสัญลักษณ์ประจำชุมชน WO3: ส่งเสริมตลาดออนไลน์ และยกระดับทักษะดิจิทัล WO4: จัดระบบบริหารจัดการกลุ่มและมาตรฐานสินค้า และ WO5: พัฒนาคนรุ่นใหม่กลับมามีส่วนร่วม 3) กลยุทธ์เชิงป้องกัน ได้แก่ ST1: พัฒนาโมเดลต้นทุนและเพิ่มประสิทธิภาพการผลิต และ 4) กลยุทธ์เชิงรับ ได้แก่ WT1: สร้างแผนพัฒนาทักษะชุมชนเพื่อรับมือเทคโนโลยีและการแข่งขัน WT2: วางแผนบริหารกำลังคนทดแทน และ WT3: กำหนดกลุ่มลูกค้าเป้าหมายเพื่อเพิ่มโอกาสขายในสภาวะการแข่งขันสูง
เอกสารอ้างอิง
กานต์มณี ไวยครุฑ, ธีรพงษ์ น้อยบุญญะ, และพัชราภรณ์ จันทรฆาฎ. (2564). กลยุทธ์การพัฒนาการท่องเที่ยวบนฐานทรัพยากรชุมชน ตำบลกระแชง อำเภอบางไทร จังหวัดพระนครศรีอยุธยา. วารสารวิทยาการจัดการปริทัศน์, 23(1), 137-145.
กานต์มณี ไวยครุฑ, และนลินอร นุ้ยปลอด. (2566). การพัฒนาการท่องเที่ยววิถีชุมชนบนพื้นฐานทรัพยากรชุมชน ตำบลกระแชง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา. วารสารวิจัยเพื่อการพัฒนาเชิงพื้นที่, 15(2), 168-181.
ชเนตตี พุ่มพฤกษ์. (2562). รูปแบบการจัดการความรู้ภูมิปัญญาท้องถิ่นเครื่องจักสานบ้านหัวเวียง ตำบลหัวเวียง อำเภอเสนา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา และบ้านท้ายบ้าน ตำบลท่าดินแดง อำเภอผักไห่ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา. วารสารวิชาการอยุธยาศึกษา, 11(2), 22-38.
ชุติมา งามพิพัฒน์. (2566). การศึกษาภูมิปัญญาเครื่องจักสาน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา. วารสารดีไซน์เอคโค, 4(1), 12-20.
ทัตพงศ์ นามวัฒน์, และธนพร จนาพิระกนิฎฐ์. (2566). การพัฒนาผลิตภัณฑ์และกลยุทธ์การตลาด วิสาหกิจชุมชนจักสานผักตบชวา อำเภอเทิง จังหวัดเชียงราย. วารสารวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม, 5(2), 95-112
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2565). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 13(พ.ศ.2566-2570).
อัปสร อีซอ, ปวีณา เจะอารง, ดุษฎี นาคเรือง, สุธิดา เลขาวิจิตร์, และวิโรจน์ ไพบูลย์เวชสวัสดิ์. (2567). การพัฒนาผลิตภัณฑ์เตยหนามจักสาน จังหวัดยะลา ตามแนวทางเศรษฐกิจสร้างสรรค์. วารสารดิไซน์เอคโค, 5(2), 2.
Banon, M. (2013). Strategic management and innovation that affect the competitiveness of SMEs. Faculty of Management Science, Lampang Rajabhat University.
Channon, D. F., & Caldart, A. A. (2015). McKinsey 7S model. In Wiley encyclopedia of management (Vol. 12). John Wiley & Sons. https://onlinelibrary.wiley.com/doi/10.1002/9781118785317.weom120005
Karavekphan, B. (2018). Economic, political, and administrative courses. Master of Public Administration, Ramkhamhaeng University.
Kosakul, V. (2019). Strategic management academic procedures. Master of Public Administration, Ramkhamhaeng University.
Thailand Board of Investment. (2021). Thailand’s bio-circular-green economy: Living up to global challenges. Royal Thai Embassy, Copenhagen, Denmark. https://copenhagen.thaiembassy.org/en/content/thailand-s-bio-circular-and-green-economy-living-
u?cate=5d81e20015e39c1614002140
Weihrich, H. (1982). The TOWS matrix: A tool for situation analysis. Long Range Planning, 15(2), 54-66.
