ปัจจัยส่วนประสมทางการตลาดที่ส่งผลต่อการตัดสินใจใช้บริการสั่งซื้ออาหารออนไลน์ ของผู้บริโภคในจังหวัดฉะเชิงเทรา
คำสำคัญ:
ส่วนประสมทางการตลาด, การตัดสินใจของผู้บริโภค, ฟู๊ดเดลิเวอรี่, แพลตฟอร์มออนไลน์, ฉะเชิงเทราบทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1) ปัจจัยด้านประชากรศาสตร์ ที่ส่งผลต่อการบริการสั่งซื้ออาหารออนไลน์ของผู้บริโภคในจังหวัดฉะเชิงเทรา และ 2) ปัจจัยส่วนประสมทางการตลาดที่ส่งผลต่อการตัดสินใจใช้บริการสั่งซื้ออาหารออนไลน์ของผู้บริโภคในจังหวัดฉะเชิงเทรา กลุ่มตัวอย่าง คือ ผู้บริโภคที่เคยใช้บริการสั่งซื้ออาหารออนไลน์ในจังหวัดฉะเชิงเทรา จำนวน 385 คน โดยใช้วิธีการสุ่มตัวอย่างจากประชากรที่ไม่ทราบจำนวนแน่นอน ตามสูตรของ Cochran (1953) กำหนดระดับความเชื่อมั่นที่ร้อยละ 95 และค่าคลาดเคลื่อนที่ยอมรับได้ร้อยละ 5 เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือแบบสอบถาม วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติเชิงอนุมาน ได้แก่ การวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว และการวิเคราะห์ถดถอยพหุคูณ
ผลการวิจัย พบว่า 1) ปัจจัยส่วนบุคคลมีผลต่อการตัดสินใจใช้บริการสั่งซื้ออาหารออนไลน์ของผู้บริโภคในจังหวัดฉะเชิงเทราอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติได้แก่ อายุ อาชีพ รายได้ต่อเดือน ช่องทางที่ใช้บริการ การใช้จ่ายต่อครั้งโดยเฉลี่ย อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และ 2) ส่วนประสมทางการตลาด 7Ps ที่มีผลต่อการตัดสินใจใช้บริการสั่งซื้ออาหารออนไลน์ พบว่าด้านช่องทางการจัดจำหน่าย และด้านส่งเสริมการตลาด เป็นปัจจัยสำคัญที่ส่งผลต่อการตัดสินใจสูงสุด รองลงมาคือด้านลักษณะทางกายภาพ และด้านบุคคล ประกอบกับปัจจัยส่วนประสมทางการตลาดโดยรวมมีผลทางบวกต่อการตัดสินใจใช้บริการสั่งซื้ออาหารออนไลน์ของผู้บริโภคในจังหวัดฉะเชิงเทราอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
เอกสารอ้างอิง
กัลยา วาณิชย์บัญชา. (2549). การวิเคราะห์สถิติ: สถิติสำหรับการวิจัย (พิมพ์ครั้งที่ 6). โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
จิรวรรณ กิติวนารัตน์, นพวรรณ วิเศษสินธุ์ และ ภัทรา สุขะสุคนธ์. (2565). การปรับตัวธุรกิจร้านอาหารภายหลังวิกฤตโควิด-19. วารสารวิทยาการจัดการปริทัศน์, 24(2), 137-146.
เจณิภา คงอิ่ม. (2568). ลักษณะบรรจุภัณฑ์อาหารฟาสต์ฟู้ดในยุคดิจิทัลกับส่วนประสมทางการตลาดในการสั่งซื้อผ่าน แอปพลิเคชันสมาร์ตโฟนของประชาชนในเขตจังหวัดนนทบุรี. วารสารวิทยาการจัดการปริทัศน์, 27(1), 64-76.
ยุพาวรรณ วรรณวาณิชย์. (2548). พฤติกรรมผู้บริโภค. ธีระฟิล์ม แอนด์ไซน์.
วิจัยกรุงศรี. (2567). เทรนด์ธุรกิจอาหารเดลิเวอรี่ ปี 2567. https://www.krungsri.com/th/research/industry/industry-outlook/services/food-beverages/io/io-food-beverage-restaurant-2024-2026
ศิริวรรณ เสรีรัตน์. (2552). การบริหารการตลาดสมัยใหม่. ธีระฟิล์ม แอนด์ไซน์.
ศูนย์วิจัยกสิกรไทย. (2566). เจาะเทรนด์ธุรกิจอาหารเดลิเวอรี่ปี 2566. https://www.kasikornresearch.com/th/analysis/k-social-media/Pages/FoodDelivery-FB-05-01-2023.aspx
Cochran, W. G. (1953). Sampling techniques. John Wiley & Sons.
Kotler, P. (1997). Marketing management: Analysis, planning, implementation, and control (9th ed.). Prentice Hall.
Loudon, D. L., & Bitta, A. J. D. (1993). Consumer behavior: Concepts and applications (4th ed.). McGraw-Hill.
Schiffman, L. G., & Kanuk, L. L. (1997). Consumer behavior (6th ed.). Prentice Hall.
_______. (2007). Consumer behavior (9th ed.). Pearson Prentice Hall.
Wongpornchai, B., & Darawong, C. (2025). A Comparative Study of Personal Factors Influencing Technology Acceptance Among Mobile Food Ordering Application Users in Bangkok. Journal of Business, Innovation and Sustainability (JBIS), 20(1). https://doi.org/10.71185/jbis.2025.273818
