Situations of Risks and Threats Affecting the Reputation of the Wellness Tourism Industry in Thailand
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research article aims to study the current situation of risks and threats affecting the reputation of the wellness tourism industry in Thailand. The results revealed that, there were eight key risk factors and threats affecting the reputation of the wellness health tourism industry. The threats to governance risks appear the most at present. Also, the results of the study were Communications threats, product and service threats, innovation threats, citizenship threats, workplace threats, performance threats, and vision and leadership threats, respectively. It also found that country's infrastructure development, various infrastructures, as well as politics and unrest in the country are risk factors that could affect the reputation of the Wellness Tourism Industry of Thailand.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ลิขสิทธ์ที่ผู้เขียนบทความต้องยอมรับ
References
กรมเจรจาการค้าระหว่างประเทศ. (2559). ธุรกิจบริการสปาและนวดไทย. หนังสือเฉพาะกิจ. กรุงเทพฯ: กรมเจรจาการค้าระหว่างประเทศ กระทรวงพาณิชย์.
กฤษฎา กาญจนาลัย, 2563. แนวทางการพัฒนาอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวเชิงคุณภาพ กรณีศึกษาจังหวัดภูเก็ต. หลักสูตรป้องกันราชอาณาจักร รุ่นที่ 60 ประจำปีการศึกษา พุทธศักราช 2560 – 2561.
กรมสนับสนุนบริการสุขภาพ. (2559). ยุทธศาสตร์การพัฒนาประเทศไทยให้เป็นศูนย์กลางสุขภาพนานาชาติ (MEDICAL HUB) (พ.ศ.2560 - 2569). นนทบุรี: กรมสนับสนุนบริการสุขภาพ กระทรวงสาธารณสุข.
กานดา ธีรานนท์. (2561). การท่องเที่ยวเชิงสุขภาพของประเทศไทย : สถานการณ์และศักยภาพทางการแข่งขันในภูมิภาคอาเซียน. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยฟาร์อีสเทอร์น, 12 (Supplement).
ขวัญยุพา ศรีสว่างและ อรรถ อารีรอบ. (2564). การพัฒนาศักยภาพการสื่อสารผ่านแผนที่และสื่อท่องเที่ยวเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพในภูมิภาคตะวันตกของประเทศไทย. วารสารวิทยาการจัดการ ราชภัฏนครพนม, 8(1), 232 - 245.
คมสิทธิ์ เกียนวัฒนา และคณะ. (2561). สถานการณ์และแนวโน้มการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพโลกและประเทศไทย. วารสารกระแสวัฒนธรรม, 77 - 88.
จุฑาธิปต์ จันทร์เอียด และคณะ.(2561). ศักยภาพอัตลักษณ์ความเป็นไทยของธุรกิจสปาและการนวดแผนไทยเพื่อยกระดับการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพสู่สากล. วารสารปัญญาภิวัฒน์, 10(2), 1 - 16.
ชุติมา นุตยะสกุล และนรินทร์ สังข์รักษา. (2562). รูปแบบการพัฒนาบุคลากรในธุรกิจสปาเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพสำหรับนักท่องเที่ยวผู้สูงอาย. วารสารวิทยาลัยดุสิตธานี, 13(3), 16 - 29.
ณัฏฐ์วรดี คณิตินสุทธิทอง และจินตนา เลิศสกุล. (2564). ความต้องการของตลาดและศักยภาพการรองรับการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพของจังหวัดนครศรีธรรมราช. วารสารสังคมศาสตร์และมานุษยวิทยาเชิงพุทธ, 6(6), 77 - 93.
ธนพงษ์ ร่วมสุข และพรธิภา องค์คุณารักษ์. (2564). กรณีศึกษาการจัดการความเสี่ยงในธุรกิจสปาและนวดเพื่อสุขภาพ. เพื่อรับมือกับสถานการณ์การแพร่ระบาดของไวรัสโคโรนาสายพันธุ์ใหม่ 2019 วารสารสหศาสตร์ศรีปทุมชลบุรี, 7(2), 34 - 51.
ธีระพงษ์ อาญาเมือง. (2563). การส่งเสริมสถานประกอบการสปาเพื่อสุขภาพ ในการเป็นศูนย์กลางการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพในภาคตะวันออก. (ดุษฎีนิพนธ์). มหาวิทยาลัยบูรพา, คณะศึกษาศาสตร์. สาขาวิชาการศึกษาและการพัฒนาสังคม.
นภาพร จันทร์ฉาย. (2563). ความเชื่อมั่นของนักท่องเที่ยวต่อคุณภาพธุรกิจบริการเชิงสุขภาพ. (รายงานการวิจัย). นครราชศรีมา: มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี.
ปฏิภาณ บัณฑุรัตน์. (2563). แนวทางการจัดการธุรกิจสปาเพื่อรองรับนักท่องเที่ยวชาวจีนที่ใช้บริการสปาในประเทศไทย.(วิทยานิพนธ์. ปร.ด.). มหาวิทยาลัยพะเยา.
ปวารณา อัจฉริยบุตร และคณะ. (2561). การยกระดับมาตรฐานการบริการการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพในพื้นที่จังหวัดภูเก็ต.(รายงานการวิจัย). กรุงเทพฯ:สำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ (วช.) และสำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย(สกว.).
พุทธพร อักษรไพโรจน์. (2563). แนวทางการพัฒนาขีดวามสามารถในการแข่งขันของธุรกิจการท่องเที่ยวเชิงส่งเสริมสุขภาพในจังหวัดภูเก็ต. วารสารวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฎเชียงราย, 15(1), 1 - 25.
พุทธพร อักษรไพโรจน. (2561). ธุรกิจสปาไทย: มิติของการพัฒนาทุนมนุษย์ภายหลังการเปิดประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน. การประชุมวิชาการและการนำเสนอผลงานวิชาการ, มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย, 1236 - 1246.
พุทธพร อักษรไพโรจน์ และประกอบศิริ ภักดีพินิจ. (2560). กลยุทธ์การเพิ่มขีดความสามารถในการแข่งขันของธุรกิจสปาในโรงแรมและรีสอร์ท จังหวัดภูเก็ตเพื่อรองรับประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน. พิฆเนศวร์สาร, 13 (1), 171 - 191.
พระครูอุดรภาวนาคุณ. (2563). แนวทางการส่งเสริมการจัดการท่องเที่ยวเชิงพุทธของวัดในอำเภอนายูงจังหวัดอุดรธานี.วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร, 8(3), 1024 - 1037.
พระมหาณัฐกิตติ อนารโทและคณะ. (2563). รูปแบบการท่องเที่ยวเชิงพุทธของพระสงฆ์สายวัดป่าในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย. วารสารวิชาการธรรมทรรศน์, 20(2), 35 - 46.
ภักดี กลั่นภักดีและคณะ. (2563). การพัฒนาธุรกิจสถานประกอบการสปาเพื่อสุขภาพระดับสากลในประเทศไทยสู่ความยั่งยืน. วารสารวิชาการสาธารณสุข, 29(6), 1149 - 1156.
รุ่งนภา พิตรปรีชา. (2557). ตัวชี้วัดชื่อเสียงของธุรกิจเอกชนในประเทศไทย ศึกษาเปรียบเทียบการรับรู้ของกลุ่มผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย. วารสารนิเทศศาสตร์ธุรกิจบัณฑิตย์, 8(2), 149 - 173.
รุ่งรัตน์ ชัยสำเร็จ. (2556). ชื่อเสียงขององค์กร: การสำรวจวรรณกรรมและข้อเสนอกรอบแนวคิดเพื่อการศึกษาปัจจัยขับเคลื่อน – ชื่อเสียง – ผลสืบเนื่องต่อธุรกิจ. วารสารวิชาการ Veridian E-Journal, 6(2), 440 - 456.
วรรณนิดา วิทยากุลและคณะ. (2564). การสังเคราะห์งานวิจัยที่เกี่ยวข้องกับการศึกษาศักยภาพการให้บริการของธุรกิจสถานพักฟื้นระยะยาวเพื่อเสนอยุทธศาสตร์พัฒนานำธุรกิจสถานพักฟื้นระยะยาวของประเทศไทย. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยอีสเทิร์นเอเชีย, 11(1), 218 - 230.
วารีพร ชูศรี และวรลักษณ์ ลลิตศศิวิมล. (2563). การท่องเที่ยวเชิงสุขภาพ : ความสามารถในการแข่งขันของประเทศไทย. วารสารมหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 7(2), 205 - 226.
วิเชียร โสมวิภาต และคณะ. (2564). บทบาทของนักบริหารในการจัดการธุรกิจสปาเพื่อความสำเร็จ. บัณฑิตศึกษาปริทรรศน์ วิทยาลัยสงฆ์นครสวรรค์, 9(1), 113 - 128.
สมรพรรณ เรืองสวัสดิ์ และวิไลลักษณ์ รักบำรุง. (2564). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการยอมรับต้นแบบนวัตกรรมการบริหารจัดการการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพ. วารสารนวัตกรรมและการจัดการ, 6(1), 7 - 21.
สิริกันต์ สิทธิไทย. (2564). กลยุทธ์การบริหารจัดการธุรกิจการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพชุมชนในรูปแบบการพำนักระยะยาว (Long Stay Wellness Tourism) เพื่อความยั่งยืนและเพิ่มความสามารถในการแข่งขัน. (วิทยานิพนธ์. กจ.ม.) มหาวิทยาลัยมหิดล.
สุเนตรตรา จันทบุรี. (2559). โอกาสและความสามารถในการแข่งขันของธุรกิจสปาและนวดแผนไทย. วารสารเกษมบัณฑิต, 17(2), 49-63.
เสรีวงษ์มณฑา. (2542). กลยุทธ์การตลาด: การวางแผนตลาด. กรุงเทพฯ: ธีระฟิล์ม และไซแท็กซ์.
สำนักงานกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2559). สถานการณ์การท่องเที่ยวโลก. รายงานภาวะเศรษฐกิจท่องเที่ยว. ฉบับที่ 3. มกราคม – มีนาคม.
Ardell, D. B. (1977). High level wellness: an alternative to doctors, drugs, and disease. Emmaus, PA: RodalePress.
Bharwani, S. & Butt, N. (2012). Challenges for the global hospitality industry: an HR perspective, Worldwide Hospitality and Tourism Themes,4(2), 150-62.
Comelissen, J. (2014). Corporate Communication: A guide to theory and practice. (4th ed.). Sage. London.
Fombrun, C.J. & Shanley, M. (1990). What’s in a name? Reputation building and corporate strategy. The Academy of Management Journal, 33(2), 233–258.
Fombrun, C. J. (1996). Reputation: Realizing Value from the Corporate Image. Boston, USA:Havard Business School Press.
Fombrun, C. J. & Rindova, V. (1996). Who’s Tops and Who Decides? The Social Construction of Corporate Reputation. New York University: Stren School of Business Working Paper.
Friederike Schultz, Itziar Castelló & Mette Morsing. (2013). The Construction of Corporate Social Responsibility in Network Societies: A Communication View. Journal of Business Ethics. 115(4). From DOI: 10.1007/s10551-013-1826-8.
Eisenegger, M., & Schranz, M. (2011). Reputation management and corporate social responsibility. In Ø. Ihlen, J. Bartlett, & S. Mays (Eds.), Handbook of communication and corporate social responsibility. Oxford: Wiley Blackwell.
Gaines-Ross, L. (2008). Corporate reputation: 12 steps to safeguarding and recovering reputation. Hoboken: John Wiley & Sons.
Global Wellness Institute. (2018). Global Wellness Economy Monitor. Global Wellness Institute Empowering Wellness Worldwide.
Global Wellness Institute. (2018). Global Wellness Tourism Economy. Global Wellness Institute Empowering Wellness Worldwide.
Herbig, P. & Milewicz, J. (1993). The relationship of reputation and credibility to brand success. Journal of Consumer Marketing, 10(3), 18–24.
Kasper Ulf Nielsen. (2015). Reputation Risk in a Social Media Culture: How well is the insurance market responding. New Generation Programmed. Broking Faculty.
Marchiori, E., Inversini, A. & Cantoni, L. (2010). Towards a tourism destination reputation model. A first step. Proceedings of the 6th. academia.edu.
Michael Power., Tobias Scheytt., Kim Soin., & Kerstin Sahlin . (2009). Reputational Risk as a Logic of Organizing in Late Modernity. Organization Studies, 30(2-3), 301-324.
Morley, M. (1998). How to Manage Your Global Reputation, MacMillan, UK: Basingstoke.
Myers, J. E., Sweeney, T. J., & Witmer, J. M. (2000). The Wheel of Wellness counseling for Wellness: Aphoristic model for treatment planning. Journal of Counseling & Development, 78(2),251-266.
Mueller, H. & Kaufmann, E.L. (2001). Wellness Tourism: Market Analysis of a Special Health Tourism Segment and Implications for the Hotel Industry. Journal of Vacation Marketing, 7(1), 5-17.
Sherman, M. L. (1999). Making the most of your Reputation. In Reputation Management Strategies for Protecting Companies, their Brands and their director, 9-15. London: Kogan Page.
Sergio Scandizzo. (2011). A framework for the analysis of reputation risk. The Journal of Operational Risk, 6(3), 41–63.
Sabina Hodzic & Hana Paleka. (2018). Health Tourism in The European Union: Financial Effects And Future Prospects. International Conference of the School of Economics and Business. Sarajevo, Bosnia and Herzegovina. 162-174.
Sonia Bharwani & David Mathews. (2012). Risk identification and analysis in the hospitality industry Practitioners’ perspectives from India. Worldwide Hospitality and Tourism Themes, 4(5),410-427.
Sophie Gaultier-Gaillard, Jean-Paul Louisot & Jenny Rayner. (2009). Managing reputational risk: From theory to practice. Reputation Implementation, 9(1), 1-9.
Tonello, M. (2007). Reputation risk: A corporate governance perspective. Business Corporate Law: Corporate & Financial Law: Interdisciplinary Approaches eJournal.
Van Riel C.B.M. & Fombrun, C. J. (2007). Essentials of Corporate Communications, Implementing practices for effective reputation management. New York, USA: Routledge.
World Economic Forum. (2015). The travel & tourism competitiveness report. Geneva: World Economic Form.
