Communication Behaviors and Sexual Behavior Learning of Youth in Chiang Mai Province
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research aims to study communication behavior about sex and learning about sexuality in Chiang Mai youth. Qualitative data used in-depth telephone interviews from 20 samples age between 13-22 years old. The data analysis was shown on content analyzing and studying sexual content in online media.
The finding indicated that the sample finds entertainment content and sexual information by using communication tools which are the mobile phone, tablets, and computers through the following online media presences: 1) TV series and movies, 2) magazines and electronic books, 3) interactive board websites, 4) applications, and 5) music. The most communication tools used by youths for learning about sexuality is a smartphone. The content that the youth search from media usually contains sexual content. Thus, it would lead to sexual learning in youth and affect their thinking, feeling, and behavior. Also, learning about sexuality in youth may be caused by the attention, intention, observation, and imitation from both live models by talking and consulting about sexual experiences with family and friends, and symbolic models such as media that youth choose to receive and search for sexual information. Thus, youth may have a sexual learning process through communication between persons such as consulting, taking advice about sexuality from close persons, and searching the information to respond to their needs, and then applied by imitating words and sexual behavior that they had learned.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ลิขสิทธ์ที่ผู้เขียนบทความต้องยอมรับ
References
กระทรวง. (2562). รม สบส. แนะวัยรุ่น เรียนรู้ เข้าใจ และสร้างค่านิยมที่ถูกต้องด้านเพศด้วยกระบวนการสุขศึกษา.https://mail.google.com/mail/u/2/#inbox/FMfcgxwLtZsKPVsSfLfHRhBZKWBdhVzj. สืบค้นเมื่อวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2563
กระทรวงวัฒนธรรม. (2562) . สำรวจพฤติกรรมวัยรุ่นไทย.www.thaihealth.or.th. สืบค้นเมื่อวันที่ 25 ธันวาคม พ.ศ. 2563
กาญจนา แก้วเทพ. (2553). สื่อสารมวลชน. : ทฤษฎีและแนวทางการศึกษา. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ : คณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2553
นวลพรรณ อิศโร. (2559). ปัจจัยทำนายพฤติกรรมทางเพศที่พึงประสงค์ของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น ในจังหวัดจันทบุรี. (วิทยานิพนธ์หลักสูตรพยาบาลศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการพยาบาลเวชปฏิบัติชุมชน คณะพยาบาลศาสตร์มหาวิทยาลัยบูรพา).
นางวิพรรษา คำรินทร์. (2558). ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับการมีเพศสัมพันธ์ของนักเรียน ระดับชั้นมัธยมศึกษา โรงเรียนศึกษาสงเคราะห์. (การค้นคว้าอิสระสาธารณสุขศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการการสร้างเสริมสุขภาพ คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์).
นิลิณี หนูพินิจ. (2551). ภาพยนตร์ไทยกับการสร้างอัตลักษณ์ชุมชนภาคใต้
เนตรนภา พรหมมา. (2556). ปัจจัยคาดทำนายความตั้งใจมีเพศสัมพันธ์ก่อนสมรสของนักศึกษาชายชั้นปีที่ 1 ในมหาวิทยาลัย. (คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยพะเยา).
ภัทรธิรา ผลงาม. (2544). ความพึงพอใจและความต้องการของนักศึกษาระดับบัณฑิตศึกษาต่อกระบวนการการจัดการเรียนการสอนระดับบัณฑิตศึกษาสถาบันราชภัฏเลย. กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ.
เมธิกา ศรีสด และพิมลพรรณ อิศรภักดี. (2559). การยอมรับพฤติกรรมการมีเพศสัมพันธ์ก่อนแต่งงานของคนไทย. (สถาบันวิจัยประชากรและสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล).
วรรณศิริ ประจันโน. (2560). ปัจจัยที่มีผลต่อพฤตกิรรมทางเพศของนักเรียนประถมศึกษาตอนปลาย ตามแนวคิดการให้ข้อมูลข่าวสาร แรงจงูใจและทักษะพฤติกรรม. (พยาบาลศาสตรมหาบัณฑิต สาขาการพยาบาลเวชปฏิบัติชุมชน คณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา).
วรรณี โสมประยูร. (2541). วิธีสอนแบบวรรณี: รูปแบบการสอนคณิตศาสตร์ระดับประถมศึกษา (นวัตกรรมทางการศึกษา) เพื่อพัฒนา
วรา เหลืองชัยกุล. (2556). กระบวนการเรียนรู้ทางสังคมที่นำไปสู่การมีเพศสัมพันธ์ก่อนสมรส : กรณีศึกษานักศึกษาระดับปริญญาตรี. (มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ หลักสูตรปริญญาการศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาจิตวิทยาพัฒนาการ).
วิชชา สันทนาประสิทธิ์. (2555). บทบาทของภาพยนตร์กับพฤติกรรมทางเพศของวัยรุ่นไทย: กรณีศึกษา นักศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา. (มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา).
