กลวิธีการนำเสนอในมิวสิกวิดีโอเกิร์ลกรุ๊ปภายใต้สังกัด SM Entertainment
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์กลวิธีการนำเสนอในมิวสิก วิดีโอเกิร์ลกรุ๊ปภายใต้สังกัด SM Entertainment โดยใช้ระเบียบวิธีการวิจัยเชิงคุณภาพ ด้วยการวิเคราะห์เนื้อหาในมิวสิกวิดีโอที่เผยแพร่ในยูทูบระหว่าง พ.ศ. 2552 - 2568 เป็นมิวสิกวิดีโอที่มียอดการรับชมเกิน 200 ล้านวิว และมียอดการรับชมมากที่สุดในปีนั้น ๆ ซึ่งมีจำนวนทั้งสิ้น 11 มิวสิกวิดีโอผลการวิจัยพบว่า มิวสิกวิดีโอของเกิร์ลกรุ๊ปภายใต้สังกัด SM Entertainment ผสานศิลปะ เทคโนโลยี และกลยุทธ์ทางวัฒนธรรมเข้าไว้ด้วยกันอย่างเป็นระบบ มีกลวิธีการนำเสนอที่มีลักษณะเป็นระบบที่องค์ประกอบต่าง ๆ ถูกออกแบบให้ทำงานร่วมกัน ทั้งช่วงเวลา ฉากเครื่องแต่งกาย เทคนิคการตัดต่อ เทคนิคการจัดแสงและสี เพื่อสื่อความหมายไปยังผู้ชมให้เข้าใจความเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว ความเป็นหญิงความงาม การสร้างแบรนด์ของศิลปินรวมทั้งค่ายเพลงและเป็นเครื่องมือทางวัฒนธรรมที่ทรงอิทธิพลในฐานะสื่อกลางของกระแสเคป๊อปและวัฒนธรรมเกาหลี
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ลิขสิทธ์ที่ผู้เขียนบทความต้องยอมรับ
เอกสารอ้างอิง
กาญจนา แก้วเทพ และ สมสุข หินวิมาน. (2551). สายธารแห่งนักคิดทฤษฎีเศรษฐศาสตร์การเมืองกับสื่อสารศึกษา. ภาพพิมพ์.
กาญจนา แก้วเทพ และ อมรรัตน์ ทิพย์เลิศ. (2545). เมื่อสื่อส่องและสร้างวัฒนธรรม (พิมพ์ครั้งที่ 2). ศิลาแดง.
กิตติ ประเสริฐสุข. (2566). Soft Power ของจีน ญี่ปุ่น เกาหลีในอาเซียนและนัยต่อไทย. สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมวิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม (สกสว).
กิตติพันธ์ ธัญพิทยาพาณิชย์. (2556). การสร้างสรรค์มิวสิกวิดีโอโดยใช้เทคนิคการตัดต่อแบบรีเวิร์สและเทคนิครี เวิร์สลิปซิงค์ [วิทยานิพนธ์ปริญญาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยศิลปากร.
เกรียงไกร พละสนธิ, ธนาวุฒิ ปักการะนัง, และ พนัดดา โพธิ์พรมศร. (2565). การผลิตมิวสิกวิดีโอด้วยแนวเพลงสไตล์การแร็ปเพื่อการประชาสัมพันธ์ดิจิทัล. วารสารการสื่อสารและสื่อบูรณาการ, 10(2), 60–97.
จรรยาลักษณ์ สิริกุลนฤมิตร. (2558). องค์ประกอบการสื่อสารและกระแสนิยมเพลงเกาหลีในประเทศไทย [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์]. TU Digital Collections. https://ethesisarchive.library.=tu.ac.th/thesis/2015/TU_2015_5702031609_2872_1774.pdf
ธัญพัชร ศรีมารัตน์. (2558). อัตลักษณ์ทางวัฒนธรรมกับกระบวนการกลายเป็นสินค้า : กรณีศึกษา โรงแรมปิงนครา บูติก โฮเทล แอนด์ สปา เชียงใหม่ [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยเชียงใหม่]. Chiang Mai University Digital Collections. https://cmudc.library.cmu.ac.th/frontend/Info/item/dc:123486
นริศรา อุดมสินค้า และ พรทิพย์ เย็นจะบก. (2563). การสื่อสารและการรับรู้ภาพลักษณ์ของกลุ่มศิลปินวง BNK48 ต่อแฟนคลับ [Paper presentation]. การประชุมวิชาการมหาวิทยาลัยรังสิต, กรุงเทพฯ, ประเทศไทย.
นันทิพา บุษปวรรธนะ และ นาวิน วงศ์สมบุญ. (2563). ความสำเร็จในการเผยแพร่กระแสวัฒนธรรมเกาหลี (Korean Wave): บทบาทของรัฐบาลและอุตสาหกรรมสื่อบันเทิง. วารสารราชภัฏสุราษฎร์ธานี, 7(2), 9-10.
ปานชีวา ไชยสาน และ อภิเชฐ กำภู ณ อยุธยา. (2567). แนวคิดและรูปแบบในการสร้างมิวสิกวิดีโอไทยที่ประสบความสำเร็จบนแพลตฟอร์มยูทูบ. วารสารการสื่อสาร มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย,7(2), 64-103.
ปาพจน์ หนุนภักดี. (2551). การศึกษาวิธีการเล่าเรื่องแบบไม่เป็นเส้นตรงของภาพยนตร์ยุคหลังการแพร่หลายของอินเทอร์เน็ต ค.ศ. 1993 เพื่อการออกแบบไดอารี่ [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
พัทธนันท์ ทรัพย์เจริญ. (2567). การสะสมทุนและการเลื่อนสถานะทางสังคมของไอดอลเกาหลี [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย]. Chulalongkorn University Theses and Dissertations (Chula ETD). https://digital.car.chula.ac.th/chulaetd/11467
พิมพ์ คำภีร์. (2567, 17 กรกฎาคม). aespa เป็นวงเกิร์ลกรุ๊ปที่ได้รับความนิยมสูงสุดในเกาหลีใต้ประจำเดือนกรกฎาคม 2024. The Standard. https://thestandard.co/aespa-most-popular-girl-groups-jul-2024/.
ภูมิสิษฐ์ กฤตพิพัฒนโชติ์. (2558) การศึกษาเปรียบเทียบการเล่าเรื่องและสื่อความหมายในมิวสิกวิดีโอเพลงลูกทุ่ง ยุคคลาสสิกกับยุคร่วมสมัย [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
ใยรัก ชุติอังกูร. (2567, 5 มกราคม). 15 ปี Gee หนึ่งในเพลงชาติของ K-Pop และเกิร์ลกรุ๊ปอันดับหนึ่งตลอดกาล Girls’ Generation. The Standard. https://thestandard.co/15-years-of-gee-girls-generation/
สุเนตร ชุตินธรานนท์ และ ฐณยศ โล่พัฒนานนท์. (2561). การสร้างภาพลักษณ์ผ่านสื่อบันเทิงกับก้าวย่างสู่ประเทศไทย 4.0: ศึกษากรณีซีรีย์โทรทัศน์เกาหลีใต้. กรมส่งเสริมวัฒนธรรมกระทรวงวัฒนธรรม. https://research.culture.go.th/medias/sp118.pdf
สำนักงานส่งเสริมเศรษฐกิจสร้างสรรค์ (องค์การมหาชน). (ม.ป.ป.). ถอดรหัสความสำเร็จอุตสาหกรรมดนตรีและคอนเทนต์ของเกาหลีใต้. https://www.cea.or.th/th/single-research/Korean-music-industry
อภัสณา อัศวรังสิตแสง. (2564). การก่อตัวของวัฒนธรรมกระแสเคป๊อปและสินค้าวัฒนธรรมในฐานะอาวุธการเมือง. วารสารสหวิทยาการ, 18(1), 154–180.
อมรรัตน์ ทิพย์เลิศ. (2544). เพลง : ความเป็นมนุษย์ สาระชีวิต และมิวสิกวิดีโอ. นิเทศศาสตร์ปริทัศน์, 5(3), 118-121.
อมรรัตน์ ทิพย์เลิศ. (2545). มิวสิกวิดีโอ: เต็มใจที่จะเจ็บ ไม่เคยเข็ดในรัก. ในสื่อบันเทิง: อำนาจแห่งความไร้สาระ. ออล อเบ้าท์ พริ้นท์.
อาทิตยา ทรัพย์สินวิวัฒน์ และ รัตนวดี เศรษฐจิตร. (2561). รูปแบบการสื่อสารของมิวสิควีดีโอทางยูทูบกับปรกฏการณ์ 100 ล้านวิว. วารสารวิชาการนวัตกรรมสื่อสารสังคม, 7(2), 194–204.
อินทิรา เฮ็งทับทิม. (2554). โครงการออกแบบมิวสิกวิดีโอเพลงลมเบาเบาของวง Scrubb อัลบัม Kid [ศิลปนิพนธ์บัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์. https://cmu.to/JR0e4
ไอริน สุริโยทัย. (2564, 8 กรกฎาคม). ศาสตร์ของความงามที่ถ่ายทอดผ่าน K-Pop Music Video. Baankluay. https://baankluayonline.bu.ac.th/article-aesthetics-k-pop-musicvideo
Bordwell, D., & Thompson, K. (2017). Film art: An introduction. McGraw-Hill Education.
Frantz, J. P. (1994). Video cinema: Techniques and projects for beginning filmmakers. Chicago Review Press.
Jang, G. J., & Paik, W. K. (2012). Korean wave as tool for Korea’s new cultural diplomacy. Advances in Applied Sociology, 2(3), 196–202.
Jin, D. Y., & Yoon, T. J. (2017). The Korean Wave: Retrospect and Prospect. International Journal of Communication, 11, 2241–2249.
Kim, S., & Wang, H. (2012). From television to the film set: Korean drama Daejanggeum drive Chinese, Taiwanese, Japanese and Thai audiences to screen tourism. The International Communication Gazette, 74(5), 423 – 442.
Oh, I., & Rhee, H. (2013). Mass media technologies and popular music. Korea Journal, 53(4), 34 - 58.
Oh, K. W. (2011, June 16). Korean center aims to be big London attraction. The Korea Herald. https://www.koreaherald.com/article/10342124
Shim, D. (2006). Hybridity and the rise of Korean popular culture in Asia. Media Culture & Society, 28(1), 25-44.
Yim, H. (2002). Cultural identity and cultural policy in South Korea. The International Journal of Cultural Policy, 8(1), 37-48.
