Presentation Strategies in SM Entertainment Girl Group Music Videos
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research aims to analyze the presentation strategies employed in music videos by girl groups under SM Entertainment. The study utilizes a qualitative research methodology using content analysis. The sample consists of 11 music videos released on YouTube between 2009-2025. These videos were selected based on specific criteria: each video received more than 200 million views and recorded the highest viewership among the label’s releases in its respective year. The findings reveal that the music videos of SM Entertainment girl groups systematically integrate artistic, technological, and cultural strategies. These presentation strategies are constructed through the use of multiple elements, including temporal settings, scenography, costume design, editing techniques, and lighting and color grading, all of work together cohesively to convey meanings related to individuality, femininity, beauty, and the branding of both the artists and the record label. Furthermore, these music videos function as influential cultural media that dissemination of the K-Pop phenomenon and Korean culture.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ลิขสิทธ์ที่ผู้เขียนบทความต้องยอมรับ
References
กาญจนา แก้วเทพ และ สมสุข หินวิมาน. (2551). สายธารแห่งนักคิดทฤษฎีเศรษฐศาสตร์การเมืองกับสื่อสารศึกษา. ภาพพิมพ์.
กาญจนา แก้วเทพ และ อมรรัตน์ ทิพย์เลิศ. (2545). เมื่อสื่อส่องและสร้างวัฒนธรรม (พิมพ์ครั้งที่ 2). ศิลาแดง.
กิตติ ประเสริฐสุข. (2566). Soft Power ของจีน ญี่ปุ่น เกาหลีในอาเซียนและนัยต่อไทย. สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมวิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม (สกสว).
กิตติพันธ์ ธัญพิทยาพาณิชย์. (2556). การสร้างสรรค์มิวสิกวิดีโอโดยใช้เทคนิคการตัดต่อแบบรีเวิร์สและเทคนิครี เวิร์สลิปซิงค์ [วิทยานิพนธ์ปริญญาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยศิลปากร.
เกรียงไกร พละสนธิ, ธนาวุฒิ ปักการะนัง, และ พนัดดา โพธิ์พรมศร. (2565). การผลิตมิวสิกวิดีโอด้วยแนวเพลงสไตล์การแร็ปเพื่อการประชาสัมพันธ์ดิจิทัล. วารสารการสื่อสารและสื่อบูรณาการ, 10(2), 60–97.
จรรยาลักษณ์ สิริกุลนฤมิตร. (2558). องค์ประกอบการสื่อสารและกระแสนิยมเพลงเกาหลีในประเทศไทย [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์]. TU Digital Collections. https://ethesisarchive.library.=tu.ac.th/thesis/2015/TU_2015_5702031609_2872_1774.pdf
ธัญพัชร ศรีมารัตน์. (2558). อัตลักษณ์ทางวัฒนธรรมกับกระบวนการกลายเป็นสินค้า : กรณีศึกษา โรงแรมปิงนครา บูติก โฮเทล แอนด์ สปา เชียงใหม่ [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยเชียงใหม่]. Chiang Mai University Digital Collections. https://cmudc.library.cmu.ac.th/frontend/Info/item/dc:123486
นริศรา อุดมสินค้า และ พรทิพย์ เย็นจะบก. (2563). การสื่อสารและการรับรู้ภาพลักษณ์ของกลุ่มศิลปินวง BNK48 ต่อแฟนคลับ [Paper presentation]. การประชุมวิชาการมหาวิทยาลัยรังสิต, กรุงเทพฯ, ประเทศไทย.
นันทิพา บุษปวรรธนะ และ นาวิน วงศ์สมบุญ. (2563). ความสำเร็จในการเผยแพร่กระแสวัฒนธรรมเกาหลี (Korean Wave): บทบาทของรัฐบาลและอุตสาหกรรมสื่อบันเทิง. วารสารราชภัฏสุราษฎร์ธานี, 7(2), 9-10.
ปานชีวา ไชยสาน และ อภิเชฐ กำภู ณ อยุธยา. (2567). แนวคิดและรูปแบบในการสร้างมิวสิกวิดีโอไทยที่ประสบความสำเร็จบนแพลตฟอร์มยูทูบ. วารสารการสื่อสาร มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย,7(2), 64-103.
ปาพจน์ หนุนภักดี. (2551). การศึกษาวิธีการเล่าเรื่องแบบไม่เป็นเส้นตรงของภาพยนตร์ยุคหลังการแพร่หลายของอินเทอร์เน็ต ค.ศ. 1993 เพื่อการออกแบบไดอารี่ [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
พัทธนันท์ ทรัพย์เจริญ. (2567). การสะสมทุนและการเลื่อนสถานะทางสังคมของไอดอลเกาหลี [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย]. Chulalongkorn University Theses and Dissertations (Chula ETD). https://digital.car.chula.ac.th/chulaetd/11467
พิมพ์ คำภีร์. (2567, 17 กรกฎาคม). aespa เป็นวงเกิร์ลกรุ๊ปที่ได้รับความนิยมสูงสุดในเกาหลีใต้ประจำเดือนกรกฎาคม 2024. The Standard. https://thestandard.co/aespa-most-popular-girl-groups-jul-2024/.
ภูมิสิษฐ์ กฤตพิพัฒนโชติ์. (2558) การศึกษาเปรียบเทียบการเล่าเรื่องและสื่อความหมายในมิวสิกวิดีโอเพลงลูกทุ่ง ยุคคลาสสิกกับยุคร่วมสมัย [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
ใยรัก ชุติอังกูร. (2567, 5 มกราคม). 15 ปี Gee หนึ่งในเพลงชาติของ K-Pop และเกิร์ลกรุ๊ปอันดับหนึ่งตลอดกาล Girls’ Generation. The Standard. https://thestandard.co/15-years-of-gee-girls-generation/
สุเนตร ชุตินธรานนท์ และ ฐณยศ โล่พัฒนานนท์. (2561). การสร้างภาพลักษณ์ผ่านสื่อบันเทิงกับก้าวย่างสู่ประเทศไทย 4.0: ศึกษากรณีซีรีย์โทรทัศน์เกาหลีใต้. กรมส่งเสริมวัฒนธรรมกระทรวงวัฒนธรรม. https://research.culture.go.th/medias/sp118.pdf
สำนักงานส่งเสริมเศรษฐกิจสร้างสรรค์ (องค์การมหาชน). (ม.ป.ป.). ถอดรหัสความสำเร็จอุตสาหกรรมดนตรีและคอนเทนต์ของเกาหลีใต้. https://www.cea.or.th/th/single-research/Korean-music-industry
อภัสณา อัศวรังสิตแสง. (2564). การก่อตัวของวัฒนธรรมกระแสเคป๊อปและสินค้าวัฒนธรรมในฐานะอาวุธการเมือง. วารสารสหวิทยาการ, 18(1), 154–180.
อมรรัตน์ ทิพย์เลิศ. (2544). เพลง : ความเป็นมนุษย์ สาระชีวิต และมิวสิกวิดีโอ. นิเทศศาสตร์ปริทัศน์, 5(3), 118-121.
อมรรัตน์ ทิพย์เลิศ. (2545). มิวสิกวิดีโอ: เต็มใจที่จะเจ็บ ไม่เคยเข็ดในรัก. ในสื่อบันเทิง: อำนาจแห่งความไร้สาระ. ออล อเบ้าท์ พริ้นท์.
อาทิตยา ทรัพย์สินวิวัฒน์ และ รัตนวดี เศรษฐจิตร. (2561). รูปแบบการสื่อสารของมิวสิควีดีโอทางยูทูบกับปรกฏการณ์ 100 ล้านวิว. วารสารวิชาการนวัตกรรมสื่อสารสังคม, 7(2), 194–204.
อินทิรา เฮ็งทับทิม. (2554). โครงการออกแบบมิวสิกวิดีโอเพลงลมเบาเบาของวง Scrubb อัลบัม Kid [ศิลปนิพนธ์บัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์. https://cmu.to/JR0e4
ไอริน สุริโยทัย. (2564, 8 กรกฎาคม). ศาสตร์ของความงามที่ถ่ายทอดผ่าน K-Pop Music Video. Baankluay. https://baankluayonline.bu.ac.th/article-aesthetics-k-pop-musicvideo
Bordwell, D., & Thompson, K. (2017). Film art: An introduction. McGraw-Hill Education.
Frantz, J. P. (1994). Video cinema: Techniques and projects for beginning filmmakers. Chicago Review Press.
Jang, G. J., & Paik, W. K. (2012). Korean wave as tool for Korea’s new cultural diplomacy. Advances in Applied Sociology, 2(3), 196–202.
Jin, D. Y., & Yoon, T. J. (2017). The Korean Wave: Retrospect and Prospect. International Journal of Communication, 11, 2241–2249.
Kim, S., & Wang, H. (2012). From television to the film set: Korean drama Daejanggeum drive Chinese, Taiwanese, Japanese and Thai audiences to screen tourism. The International Communication Gazette, 74(5), 423 – 442.
Oh, I., & Rhee, H. (2013). Mass media technologies and popular music. Korea Journal, 53(4), 34 - 58.
Oh, K. W. (2011, June 16). Korean center aims to be big London attraction. The Korea Herald. https://www.koreaherald.com/article/10342124
Shim, D. (2006). Hybridity and the rise of Korean popular culture in Asia. Media Culture & Society, 28(1), 25-44.
Yim, H. (2002). Cultural identity and cultural policy in South Korea. The International Journal of Cultural Policy, 8(1), 37-48.
