ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการยอมรับนวัตกรรมสื่อดิจิทัลของบุคลากรสื่อมวลชนไทย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการยอมรับนวัตกรรมสื่อดิจิทัลของบุคลากรสื่อมวลชนไทย โดยอาศัยกรอบแนวคิดทฤษฎีการยอมรับเทคโนโลยี (Technology Acceptance Model: TAM) และทฤษฎีการแพร่กระจายของนวัตกรรมของ Rogers เป็นฐานในการอธิบายความสัมพันธ์ระหว่างตัวแปร การวิจัยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงปริมาณเก็บข้อมูลจากบุคลากรสื่อมวลชนไทย ได้แก่ นักข่าว ผู้ผลิตข่าวและผู้บริหารสื่อ จำนวน 460 คน โดยใช้แบบสอบถามแบบมาตราส่วน 5 ระดับ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนาและการวิเคราะห์สมการถดถอยเชิงพหุ (multiple regression analysis)
ผลการวิจัยพบว่า ปัจจัยด้านเทคโนโลยี ปัจจัยด้านการเมืองและกฎหมาย และปัจจัยด้านเศรษฐกิจ มีอิทธิพลเชิงบวกต่อการยอมรับนวัตกรรมสื่อดิจิทัลของบุคลากรสื่อมวลชนไทยอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 ขณะที่ปัจจัยด้านสังคมและวัฒนธรรมมีอิทธิพลในเชิงลบต่อการยอมรับนวัตกรรมสื่อดิจิทัล โดยแบบจำลองสามารถอธิบายความแปรปรวนของการยอมรับนวัตกรรมได้ร้อยละ 73.7 ผลการศึกษาสะท้อนให้เห็นว่าการพัฒนานวัตกรรมสื่อดิจิทัลในประเทศไทยไม่ได้ขึ้นอยู่กับเทคโนโลยีเพียงอย่างเดียว แต่ยังขึ้นอยู่กับบริบทเชิงโครงสร้างทางสังคม กฎหมายและเศรษฐกิจที่เอื้อต่อการปรับตัวของบุคลากรสื่อด้วย
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ลิขสิทธ์ที่ผู้เขียนบทความต้องยอมรับ
เอกสารอ้างอิง
กฤติยา รุจิโชค และ สุประวีณ์ ศิรินุกุลวัฒนา. (2566). ข้อเสนอการจัดการและกลไกการกำกับการดูแลข่าวสารเพื่อป้องกันความรุนแรงทางสังคมในสื่อยุคดิจิทัล. วารสาร มจร พุทธปัญญาปริทรรศน์, 8(6), 43–52.
ณัฐณิชา บรรดาศักดิ์. (2567). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการยอมรับการเปลี่ยนแปลงไปสู่องค์กรแห่งยุคดิจิทัลของบุคลากรกรมสวัสดิการและคุ้มครองแรงงาน สังกัดส่วนกลาง [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย]. Chulalongkorn University Theses and Dissertations (Chula ETD). https://digital.car.chula.ac.th/chulaetd/10938
เพิ่มพร ณ นคร และ ณัฏฐ์วัฒน์ ธนพรรณสิน. (2560). การใช้ทฤษฎีบทบาทหน้าที่ของสื่อและสื่อมวลชน. วารสารการสื่อสารมวลชน, 5(2), 144–163.
ภูริพัฒน์ แก้วตาธนวัฒนา. (2561). นวัตกรรมการสื่อสารดิจิทัลเกี่ยวกับกฎหมายสื่อสารมวลชนเพื่อส่งเสริมการพัฒนาสังคมไทย. วารสารสหวิทยาการวิจัย: ฉบับบัณฑิตศึกษา, 7(1), 118–130.
รุ่งลักษณ์ นาคพงษ์. (2561). ปัจจัยในการบริหารงานข่าวของสถานีโทรทัศน์ดิจิทัลและการปรับตัวในยุคที่ภูมิทัศน์สื่อมีการเปลี่ยนแปลง [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยกรุงเทพ]. DSpace at Bangkok University. http://dspace.bu.ac.th/bitstream/123456789/3472/3/rungluck_nakp.pdf
อริน เจียจันทร์พงษ์ และ พรรษาสิริ กุหลาบ. (2567). การปรับตัวขององค์กรข่าวเพื่อความอยู่รอดทางธุรกิจและบทบาทหน้าที่ต่อสังคม: กรณีศึกษาองค์กรสื่อกระแสหลัก. วารสารนิเทศศาสตร์, 42(1), 118–142.
Cochran, W. G. (1977). Sampling techniques (3rd ed.). Wiley.
Davis, F. D. (1989). Perceived usefulness, perceived ease of use, and user acceptance of information technology. MIS Quarterly, 13(3), 319–340. https://doi.org/10.2307/249008
Fink, A. (2017). How to sample in surveys (3rd ed.). SAGE.
Hair, J. F., Black, W. C., Babin, B. J., & Anderson, R. E. (2009). Multivariate data analysis (7th ed.). Pearson.
Hofstede, G., Hofstede, G. J., & Minkov, M. (2010). Cultures and organizations: Software of the mind (3rd ed.). McGraw-Hill.
Kamolrat, I. (2021). Journalism and communication transformation in Thailand under the disruption of digital technology in the 21st century. Advances in Journalism and Communication, 9(4), 153–169. https://doi.org/10.4236/ajc.2021.94012
Kutner, M. H., Nachtsheim, C. J., Neter, J., & Li, W. (2004). Applied linear statistical models (5th ed.). McGraw-Hill/Irwin.
McQuail, D. (2010). McQuail’s mass communication theory (6th ed.). SAGE.
Rogers, E. M. (2003). Diffusion of innovations (5th ed.). Free Press.
