Factors Influencing the Acceptance of Digital Media Innovation among Thai Mass Media Professionals
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This study aimed to examine the factors influencing the acceptance of digital media innovation among Thai mass media professionals, based on the Technology Acceptance Model (TAM) and Rogers’ Diffusion of Innovations theory. A quantitative research design was employed. Data were collected from 460 Thai media professionals, including journalists, news producers, and media executives, using a five-point Likert-scale questionnaire. Descriptive statistics and multiple regression analysis were applied to analyze the data.
The results revealed that technological, political and legal, and economic factors had a statistically significant positive influence on the acceptance of digital media innovation at the .01 level. In contrast, social and cultural factors demonstrated significant negative influence. The regression model was able to explained 73.7% of the variance in digital media innovation acceptance. The findings further suggest that the development and acceptance of digital innovation in Thai mass media depend not only on technological advancement, but also on supportive social structures, legqal frameworks, and economic conditions that facilitate adaptation among media personnel.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ลิขสิทธ์ที่ผู้เขียนบทความต้องยอมรับ
References
กฤติยา รุจิโชค และ สุประวีณ์ ศิรินุกุลวัฒนา. (2566). ข้อเสนอการจัดการและกลไกการกำกับการดูแลข่าวสารเพื่อป้องกันความรุนแรงทางสังคมในสื่อยุคดิจิทัล. วารสาร มจร พุทธปัญญาปริทรรศน์, 8(6), 43–52.
ณัฐณิชา บรรดาศักดิ์. (2567). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการยอมรับการเปลี่ยนแปลงไปสู่องค์กรแห่งยุคดิจิทัลของบุคลากรกรมสวัสดิการและคุ้มครองแรงงาน สังกัดส่วนกลาง [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย]. Chulalongkorn University Theses and Dissertations (Chula ETD). https://digital.car.chula.ac.th/chulaetd/10938
เพิ่มพร ณ นคร และ ณัฏฐ์วัฒน์ ธนพรรณสิน. (2560). การใช้ทฤษฎีบทบาทหน้าที่ของสื่อและสื่อมวลชน. วารสารการสื่อสารมวลชน, 5(2), 144–163.
ภูริพัฒน์ แก้วตาธนวัฒนา. (2561). นวัตกรรมการสื่อสารดิจิทัลเกี่ยวกับกฎหมายสื่อสารมวลชนเพื่อส่งเสริมการพัฒนาสังคมไทย. วารสารสหวิทยาการวิจัย: ฉบับบัณฑิตศึกษา, 7(1), 118–130.
รุ่งลักษณ์ นาคพงษ์. (2561). ปัจจัยในการบริหารงานข่าวของสถานีโทรทัศน์ดิจิทัลและการปรับตัวในยุคที่ภูมิทัศน์สื่อมีการเปลี่ยนแปลง [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยกรุงเทพ]. DSpace at Bangkok University. http://dspace.bu.ac.th/bitstream/123456789/3472/3/rungluck_nakp.pdf
อริน เจียจันทร์พงษ์ และ พรรษาสิริ กุหลาบ. (2567). การปรับตัวขององค์กรข่าวเพื่อความอยู่รอดทางธุรกิจและบทบาทหน้าที่ต่อสังคม: กรณีศึกษาองค์กรสื่อกระแสหลัก. วารสารนิเทศศาสตร์, 42(1), 118–142.
Cochran, W. G. (1977). Sampling techniques (3rd ed.). Wiley.
Davis, F. D. (1989). Perceived usefulness, perceived ease of use, and user acceptance of information technology. MIS Quarterly, 13(3), 319–340. https://doi.org/10.2307/249008
Fink, A. (2017). How to sample in surveys (3rd ed.). SAGE.
Hair, J. F., Black, W. C., Babin, B. J., & Anderson, R. E. (2009). Multivariate data analysis (7th ed.). Pearson.
Hofstede, G., Hofstede, G. J., & Minkov, M. (2010). Cultures and organizations: Software of the mind (3rd ed.). McGraw-Hill.
Kamolrat, I. (2021). Journalism and communication transformation in Thailand under the disruption of digital technology in the 21st century. Advances in Journalism and Communication, 9(4), 153–169. https://doi.org/10.4236/ajc.2021.94012
Kutner, M. H., Nachtsheim, C. J., Neter, J., & Li, W. (2004). Applied linear statistical models (5th ed.). McGraw-Hill/Irwin.
McQuail, D. (2010). McQuail’s mass communication theory (6th ed.). SAGE.
Rogers, E. M. (2003). Diffusion of innovations (5th ed.). Free Press.
