ภาพตัวแทนความรักของชายรักชายในละครซีรีย์วายไทย
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้มุ่งศึกษาการประกอบสร้างความเป็นจริงภาพตัวแทนความรักของชายรักชายในซีรีย์วายไทย ด้วยระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพ จากการวิเคราะห์ตัวบทและการสัมภาษณ์เชิงลึกกลุ่มผู้รับสารที่มีลักษณะทางประชากรแตกต่างกัน รวมทั้งการสัมภาษณ์เชิงลึกนักวิชาการด้านการสื่อสาร ทำการเก็บข้อมูล วิเคราะห์ข้อมูลและตีความหมายข้อมูลด้วยตัวผู้วิจัย ผลการวิจัยที่สำคัญ พบว่า ซีรีย์วายไทย 1) นำเสนอภาพตัวแทนความรักแบบชายรักชายทั้งสิ้น โดยไม่ปรากฏความรักของกลุ่มหญิงรักหญิง 2) มักมีมุมมองในการนำเสนอเนื้อหาแบบคนนอก (Etic) เนื่องจากบทประพันธ์ดั้งเดิมส่วนใหญ่นั้นมักถูกแต่งขึ้นโดยนักเขียนที่เป็นเพศหญิง 3) นำเสนออัตลักษณ์ของพระเอกและนายเอกที่มีความชัดเจน ทำให้ผู้ชมรับรู้ว่าฝ่ายใดเป็น “เมะ” และฝ่ายใดเป็น “เคะ” 4) ยังไม่สามารถนำไปสู่การขับเคลื่อนทางสังคมในประเด็นความหลากหลายทางเพศให้กับสังคมไทยได้ 5) ทำให้คนในสังคมส่วนหนึ่งเริ่มยอมรับการมีอยู่และการมีตัวตนของชายรักชายในสังคมไทยมากขึ้น ส่งผลให้ชายรักชายส่วนหนึ่งกล้าที่จะ “ก้าวออกมาจากตู้เสื้อผ้า” 6) ได้รับอิทธิพลจากความรักของชายและหญิงตามบรรทัดฐานทางสังคม แต่มีการสร้างอุดมการณ์ชุดใหม่ด้วยยอมรับอุดมการณ์ทางเลือกว่ามีความเท่าเทียมและไม่แตกต่างไปจากอุดมการณ์หลัก และนำไปสู่การเป็น “อุดมการณ์ที่เท่าเทียม” 7) นำเสนอความรักแบบโรแมนติก (Romantic love) ซึ่งเป็นรักที่ประกอบด้วยความใกล้ชิดและความเสน่หาของตัวละครชายรักชาย และรักสมบูรณ์แบบ (Consummate love) เป็นรักที่มีทั้งสามองค์ประกอบทั้งความเสน่หา ความใกล้ชิดและความผูกมัด ด้วยการแสดงสัญญาใจที่มีต่อกันและกันและจะรักกันตลอดไป
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ลิขสิทธ์ที่ผู้เขียนบทความต้องยอมรับ
เอกสารอ้างอิง
กาญจนา แก้วเทพ และ สมสุข หินวิมาน. (2551). สายธารแห่งนักคิดทฤษฎีเศรษฐศาสตร์การเมืองกับสื่อสารศึกษา. กรุงเทพฯ: ภาพพิมพ์.
กฤตพล สุธีภัทรกุล. (2563). การประกอบสร้างตัวละครชายรักชายในซีรีย์วาย [วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต]. สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
ขวัญฟ้า ศรีประพันธ์. (2555). ภาพตัวแทนคนจนในรายการเกมโชว์ทางโทรทัศน์ [วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์]. National Research Council of Thailand. https://doi.nrct.go.th/ListDoi/listDetail?Resolve_DOI=10.14457/TU.the.2008.573
เจษฎา ขัดเขียว และ อรทัย เพียยุระ. (2561, 9 มีนาคม). เพศวิถีในวรรณกรรมเกย์ออนไลน์. การประชุมวิชาการผลงานวิจัยระดับบัณฑิตศึกษา แห่งชาติ ครั้งที่ 19, มหาวิทยาลัยขอนแก่น. ขอนแก่น.
ชีรา ทองกระจาย. (2561). ความเท่าเทียมกันทางเพศสภาพ. เอกสารการสอนประจำชุดวิชาการพัฒนามนุษย์ในบริบทโลก หน่วยที่ 5 [เอกสารที่ไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช. นนทบุรี.
ไชยศิริ บุญยกศรีรุ่ง. (2553). เพศสภาพและเพศวิถีชายรักชายในภาพยนตร์ไทย [วิทยานิพนธ์นิเทศศาสตร์มหาบัณฑิต]. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
นฤพนธ์ ด้วงวิเศษ. (2558, 15 มิถุนายน). เควียร์กับการวิพากษ์มนุษย์วิทยากระแสหลัก. ฐานข้อมูลศัพท์ทางมานุษยวิทยา ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร. http://www.sac.or.th/databases/anthropology-concepts/articles/1
นัทธนัย ประสานนาม. (2563). การเว้นระยะห่างเพศสถานะ: นวนิยายวายโออิของไทยในภาระเมื่อเรื่องบนบรรทัดฐานกับการตีความ. วารสารศาสตร์, 13(3), 160-187.
นุชเนตร กาพสมุทร และ พิทักษ์ ศิริวงศ์. (2560). กระบวนการสร้างอัตลักษณ์ทางเพศของกลุ่มชายรักชาย: กรณีศึกษานักศึกษาสาขาการโรงแรมและการท่องเที่ยว คณะศิลปศาสตร์มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลศรีวิชัย. วารสารวิจัยมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลศรีวิชัย, 9(1), 56-67.
นุชณาภรณ์ สมญาติ. (2561, 15 กันยายน). ซีส์วาย (Y): สังคมไทยชายและมรดกวายกับเสนอความรักของชายรักชาย. การประชุมวิชาการและนำเสนอผลงานระดับชาติของนักศึกษาด้านมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ ครั้งที่ 1/2561, มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา.
บุษกร สุริยสาร. (2557). อัตลักษณ์และวิถีทางเพศในประเทศไทย: โครงการส่งเสริมสิทธิความหลากหลายและความเท่าเทียมในโลกของการทำงาน (PRIDE). กรุงเทพมหานคร: องค์การแรงงานระหว่างประเทศ.
ประมาศวร์ กุมารบุญ. (2564, 17 กันยายน). ทฤษฎีความรัก (Theory of Love) กับ Poramez's love life cycle Model. GoToKnow. https://www.gotoknow.org/posts/618576
พัฒนพล วงษ์ม่วง และ มยุรี ศรีกุลวงศ์. (2559). ตัวละครเกย์ในละครโทรทัศน์ไทยยุคใหม่. วารสารการสื่อสารและการจัดการ นิด้า, 2(2), 96-109.
ภัทรพรรณ์ อมรศิริวงษ์ และ ปัณฑิต สวรรณกิจสิทธิ์. (2562). การศึกษาทัศนคติและพฤติกรรมการบริโภคสื่อของสาววาย. วารสารวิจัยบัณฑิตศึกษาในกลุ่มธุรกิจและสังคมศาสตร์, 5(1), 34-49.
กังวาฬ ฟองแก้ว, อโนพร เครื่องแตง, สุมณ อ่นสาธิต, เมธาวี คัมภีรทัศน์, นิตารัตน์ จงวิศาล, อรอนงค์ อรุณเอก, และ Jensen, B. (2560). สื่อเพื่อการเปลี่ยนแปลง:การทำงานร่วมกับสื่อในประเด็นเพศวิถีอัตลักษณ์ทางเพศสถานะการแสดงออกและลักษณะทางเพศในประเทศไทย. ชลบุรี: มหาวิทยาลัยบูรพา.
ศิริมิตร ประพันธ์ธุรกิจ. (2551). ความสัมพันธ์ไทย-ลาวในสื่อบันเทิงไทย: ศึกษากรณีการประกอบสร้างอัตลักษณ์ความเป็นลาวจากภาพยนตร์เรื่อง "หมากเตะโลกตะลึง" [วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์]. National Research Council of Thailand. https://doi.nrct.go.th/ListDoi/listDetail?Resolve_DOI=10.14457/TU.the.2008.626
ศิวรัฐ หาญพานิช. (2560). ความเป็นชายที่มีอำนาจนำและความสัมพันธ์ทางเพศสถานะในโฆษณารถที่ออกอากาศทางโทรทัศน์ พ.ศ. 2558 – 2559. [วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สิริวัฒน์ มาเทศ. (2553). อิสตรีที่มีความพยายามในละครโทรทัศน์ไทย [วิทยานิพนธ์วารสารศาสตรมหาบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
อภิรัตน์ รัทยานนท์. (2547). กระบวนการสร้างความเป็นจริงทางสังคมของตัวละครนางร้ายในละครโทรทัศน์ [วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์]. National Research Council of Thailand. https://doi.nrct.go.th/ListDoi/listDetail?Resolve_DOI=
อริชัย อรรคอุดม. (2554). มุมมองด้านวัฒนธรรมกับกรอบการศึกษาพฤติกรรมผู้บริโภค. วารสารนักบริหาร, 31(1), 95-100.
อรสุธี ชัยทองศรี. (2560). Boys Love Manga and Beyond: History, Culture, and Community in Japan. วารสารมนุษยศาสตร์, 24(2), 344 - 359.
Sternberg, R. J. (1986). A triangular theory of love. Psychological Review, 93(2),119-135.