สถานการณ์ความเสี่ยงและภัยคุกคามที่ส่งผลต่อชื่อเสียงของอุตสาหกรรมท่องเที่ยวเพื่อส่งเสริมสุขภาพ (Wellness) ในประเทศไทย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยเรื่องสถานการณ์ความเสี่ยงและภัยคุกคามที่ส่งผลต่อชื่อเสียงของอุตสาหกรรมท่องเที่ยวเพื่อส่งเสริมสุขภาพ (Wellness) ของประเทศไทย มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์สถานการณ์ความเสี่ยงด้านชื่อเสียงที่ปรากฏในปัจจุบันของอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวเพื่อส่งเสริมสุขภาพของประเทศไทย ผลการวิจัย พบว่า ปัจจัยเสี่ยงและภัยคุกคามที่ส่งผลต่อชื่อเสียงของอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวเพื่อส่งเสริมสุขภาพ มีอยู่ด้วยกัน 8 ปัจจัย โดยภัยคุกคามความเสี่ยงด้านการกำกับดูแล (Governance) ปรากฏมากที่สุดในปัจจุบัน รองลงมาเป็นภัยคุกคามด้านการสื่อสาร (Communication) ภัยคุกคามด้านนวัตกรรม (Innovation) ภัยคุกคามด้านองค์กรเป็นพลเมืองที่ดี (Citizenship) ภัยคุกคามด้านการเงินและผลประกอบการ (Performance) ภัยคุกคามด้านสถานที่การทำงาน (Workplace) และ ภัยคุกคามด้านความเป็นผู้นำ (Vision and Leadership) ตามลำดับ นอกจากนี้ค้นพบว่า โครงสร้างพื้นฐานของประเทศทั้งในด้านการพัฒนาสาธารณูปโภคต่าง ๆ รวมถึงการเมืองและความไม่สงบในประเทศไทยเป็นปัจจัยเสี่ยงที่อาจส่งผลต่อชื่อเสียงของอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวเพื่อส่งเสริมสุขภาพของประเทศไทย
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ลิขสิทธ์ที่ผู้เขียนบทความต้องยอมรับ
เอกสารอ้างอิง
กรมเจรจาการค้าระหว่างประเทศ. (2559). ธุรกิจบริการสปาและนวดไทย. หนังสือเฉพาะกิจ. กรุงเทพฯ: กรมเจรจาการค้าระหว่างประเทศ กระทรวงพาณิชย์.
กฤษฎา กาญจนาลัย, 2563. แนวทางการพัฒนาอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวเชิงคุณภาพ กรณีศึกษาจังหวัดภูเก็ต. หลักสูตรป้องกันราชอาณาจักร รุ่นที่ 60 ประจำปีการศึกษา พุทธศักราช 2560 – 2561.
กรมสนับสนุนบริการสุขภาพ. (2559). ยุทธศาสตร์การพัฒนาประเทศไทยให้เป็นศูนย์กลางสุขภาพนานาชาติ (MEDICAL HUB) (พ.ศ.2560 - 2569). นนทบุรี: กรมสนับสนุนบริการสุขภาพ กระทรวงสาธารณสุข.
กานดา ธีรานนท์. (2561). การท่องเที่ยวเชิงสุขภาพของประเทศไทย : สถานการณ์และศักยภาพทางการแข่งขันในภูมิภาคอาเซียน. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยฟาร์อีสเทอร์น, 12 (Supplement).
ขวัญยุพา ศรีสว่างและ อรรถ อารีรอบ. (2564). การพัฒนาศักยภาพการสื่อสารผ่านแผนที่และสื่อท่องเที่ยวเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพในภูมิภาคตะวันตกของประเทศไทย. วารสารวิทยาการจัดการ ราชภัฏนครพนม, 8(1), 232 - 245.
คมสิทธิ์ เกียนวัฒนา และคณะ. (2561). สถานการณ์และแนวโน้มการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพโลกและประเทศไทย. วารสารกระแสวัฒนธรรม, 77 - 88.
จุฑาธิปต์ จันทร์เอียด และคณะ.(2561). ศักยภาพอัตลักษณ์ความเป็นไทยของธุรกิจสปาและการนวดแผนไทยเพื่อยกระดับการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพสู่สากล. วารสารปัญญาภิวัฒน์, 10(2), 1 - 16.
ชุติมา นุตยะสกุล และนรินทร์ สังข์รักษา. (2562). รูปแบบการพัฒนาบุคลากรในธุรกิจสปาเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพสำหรับนักท่องเที่ยวผู้สูงอาย. วารสารวิทยาลัยดุสิตธานี, 13(3), 16 - 29.
ณัฏฐ์วรดี คณิตินสุทธิทอง และจินตนา เลิศสกุล. (2564). ความต้องการของตลาดและศักยภาพการรองรับการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพของจังหวัดนครศรีธรรมราช. วารสารสังคมศาสตร์และมานุษยวิทยาเชิงพุทธ, 6(6), 77 - 93.
ธนพงษ์ ร่วมสุข และพรธิภา องค์คุณารักษ์. (2564). กรณีศึกษาการจัดการความเสี่ยงในธุรกิจสปาและนวดเพื่อสุขภาพ. เพื่อรับมือกับสถานการณ์การแพร่ระบาดของไวรัสโคโรนาสายพันธุ์ใหม่ 2019 วารสารสหศาสตร์ศรีปทุมชลบุรี, 7(2), 34 - 51.
ธีระพงษ์ อาญาเมือง. (2563). การส่งเสริมสถานประกอบการสปาเพื่อสุขภาพ ในการเป็นศูนย์กลางการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพในภาคตะวันออก. (ดุษฎีนิพนธ์). มหาวิทยาลัยบูรพา, คณะศึกษาศาสตร์. สาขาวิชาการศึกษาและการพัฒนาสังคม.
นภาพร จันทร์ฉาย. (2563). ความเชื่อมั่นของนักท่องเที่ยวต่อคุณภาพธุรกิจบริการเชิงสุขภาพ. (รายงานการวิจัย). นครราชศรีมา: มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี.
ปฏิภาณ บัณฑุรัตน์. (2563). แนวทางการจัดการธุรกิจสปาเพื่อรองรับนักท่องเที่ยวชาวจีนที่ใช้บริการสปาในประเทศไทย.(วิทยานิพนธ์. ปร.ด.). มหาวิทยาลัยพะเยา.
ปวารณา อัจฉริยบุตร และคณะ. (2561). การยกระดับมาตรฐานการบริการการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพในพื้นที่จังหวัดภูเก็ต.(รายงานการวิจัย). กรุงเทพฯ:สำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ (วช.) และสำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย(สกว.).
พุทธพร อักษรไพโรจน์. (2563). แนวทางการพัฒนาขีดวามสามารถในการแข่งขันของธุรกิจการท่องเที่ยวเชิงส่งเสริมสุขภาพในจังหวัดภูเก็ต. วารสารวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฎเชียงราย, 15(1), 1 - 25.
พุทธพร อักษรไพโรจน. (2561). ธุรกิจสปาไทย: มิติของการพัฒนาทุนมนุษย์ภายหลังการเปิดประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน. การประชุมวิชาการและการนำเสนอผลงานวิชาการ, มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย, 1236 - 1246.
พุทธพร อักษรไพโรจน์ และประกอบศิริ ภักดีพินิจ. (2560). กลยุทธ์การเพิ่มขีดความสามารถในการแข่งขันของธุรกิจสปาในโรงแรมและรีสอร์ท จังหวัดภูเก็ตเพื่อรองรับประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน. พิฆเนศวร์สาร, 13 (1), 171 - 191.
พระครูอุดรภาวนาคุณ. (2563). แนวทางการส่งเสริมการจัดการท่องเที่ยวเชิงพุทธของวัดในอำเภอนายูงจังหวัดอุดรธานี.วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร, 8(3), 1024 - 1037.
พระมหาณัฐกิตติ อนารโทและคณะ. (2563). รูปแบบการท่องเที่ยวเชิงพุทธของพระสงฆ์สายวัดป่าในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย. วารสารวิชาการธรรมทรรศน์, 20(2), 35 - 46.
ภักดี กลั่นภักดีและคณะ. (2563). การพัฒนาธุรกิจสถานประกอบการสปาเพื่อสุขภาพระดับสากลในประเทศไทยสู่ความยั่งยืน. วารสารวิชาการสาธารณสุข, 29(6), 1149 - 1156.
รุ่งนภา พิตรปรีชา. (2557). ตัวชี้วัดชื่อเสียงของธุรกิจเอกชนในประเทศไทย ศึกษาเปรียบเทียบการรับรู้ของกลุ่มผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย. วารสารนิเทศศาสตร์ธุรกิจบัณฑิตย์, 8(2), 149 - 173.
รุ่งรัตน์ ชัยสำเร็จ. (2556). ชื่อเสียงขององค์กร: การสำรวจวรรณกรรมและข้อเสนอกรอบแนวคิดเพื่อการศึกษาปัจจัยขับเคลื่อน – ชื่อเสียง – ผลสืบเนื่องต่อธุรกิจ. วารสารวิชาการ Veridian E-Journal, 6(2), 440 - 456.
วรรณนิดา วิทยากุลและคณะ. (2564). การสังเคราะห์งานวิจัยที่เกี่ยวข้องกับการศึกษาศักยภาพการให้บริการของธุรกิจสถานพักฟื้นระยะยาวเพื่อเสนอยุทธศาสตร์พัฒนานำธุรกิจสถานพักฟื้นระยะยาวของประเทศไทย. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยอีสเทิร์นเอเชีย, 11(1), 218 - 230.
วารีพร ชูศรี และวรลักษณ์ ลลิตศศิวิมล. (2563). การท่องเที่ยวเชิงสุขภาพ : ความสามารถในการแข่งขันของประเทศไทย. วารสารมหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 7(2), 205 - 226.
วิเชียร โสมวิภาต และคณะ. (2564). บทบาทของนักบริหารในการจัดการธุรกิจสปาเพื่อความสำเร็จ. บัณฑิตศึกษาปริทรรศน์ วิทยาลัยสงฆ์นครสวรรค์, 9(1), 113 - 128.
สมรพรรณ เรืองสวัสดิ์ และวิไลลักษณ์ รักบำรุง. (2564). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการยอมรับต้นแบบนวัตกรรมการบริหารจัดการการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพ. วารสารนวัตกรรมและการจัดการ, 6(1), 7 - 21.
สิริกันต์ สิทธิไทย. (2564). กลยุทธ์การบริหารจัดการธุรกิจการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพชุมชนในรูปแบบการพำนักระยะยาว (Long Stay Wellness Tourism) เพื่อความยั่งยืนและเพิ่มความสามารถในการแข่งขัน. (วิทยานิพนธ์. กจ.ม.) มหาวิทยาลัยมหิดล.
สุเนตรตรา จันทบุรี. (2559). โอกาสและความสามารถในการแข่งขันของธุรกิจสปาและนวดแผนไทย. วารสารเกษมบัณฑิต, 17(2), 49-63.
เสรีวงษ์มณฑา. (2542). กลยุทธ์การตลาด: การวางแผนตลาด. กรุงเทพฯ: ธีระฟิล์ม และไซแท็กซ์.
สำนักงานกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2559). สถานการณ์การท่องเที่ยวโลก. รายงานภาวะเศรษฐกิจท่องเที่ยว. ฉบับที่ 3. มกราคม – มีนาคม.
Ardell, D. B. (1977). High level wellness: an alternative to doctors, drugs, and disease. Emmaus, PA: RodalePress.
Bharwani, S. & Butt, N. (2012). Challenges for the global hospitality industry: an HR perspective, Worldwide Hospitality and Tourism Themes,4(2), 150-62.
Comelissen, J. (2014). Corporate Communication: A guide to theory and practice. (4th ed.). Sage. London.
Fombrun, C.J. & Shanley, M. (1990). What’s in a name? Reputation building and corporate strategy. The Academy of Management Journal, 33(2), 233–258.
Fombrun, C. J. (1996). Reputation: Realizing Value from the Corporate Image. Boston, USA:Havard Business School Press.
Fombrun, C. J. & Rindova, V. (1996). Who’s Tops and Who Decides? The Social Construction of Corporate Reputation. New York University: Stren School of Business Working Paper.
Friederike Schultz, Itziar Castelló & Mette Morsing. (2013). The Construction of Corporate Social Responsibility in Network Societies: A Communication View. Journal of Business Ethics. 115(4). From DOI: 10.1007/s10551-013-1826-8.
Eisenegger, M., & Schranz, M. (2011). Reputation management and corporate social responsibility. In Ø. Ihlen, J. Bartlett, & S. Mays (Eds.), Handbook of communication and corporate social responsibility. Oxford: Wiley Blackwell.
Gaines-Ross, L. (2008). Corporate reputation: 12 steps to safeguarding and recovering reputation. Hoboken: John Wiley & Sons.
Global Wellness Institute. (2018). Global Wellness Economy Monitor. Global Wellness Institute Empowering Wellness Worldwide.
Global Wellness Institute. (2018). Global Wellness Tourism Economy. Global Wellness Institute Empowering Wellness Worldwide.
Herbig, P. & Milewicz, J. (1993). The relationship of reputation and credibility to brand success. Journal of Consumer Marketing, 10(3), 18–24.
Kasper Ulf Nielsen. (2015). Reputation Risk in a Social Media Culture: How well is the insurance market responding. New Generation Programmed. Broking Faculty.
Marchiori, E., Inversini, A. & Cantoni, L. (2010). Towards a tourism destination reputation model. A first step. Proceedings of the 6th. academia.edu.
Michael Power., Tobias Scheytt., Kim Soin., & Kerstin Sahlin . (2009). Reputational Risk as a Logic of Organizing in Late Modernity. Organization Studies, 30(2-3), 301-324.
Morley, M. (1998). How to Manage Your Global Reputation, MacMillan, UK: Basingstoke.
Myers, J. E., Sweeney, T. J., & Witmer, J. M. (2000). The Wheel of Wellness counseling for Wellness: Aphoristic model for treatment planning. Journal of Counseling & Development, 78(2),251-266.
Mueller, H. & Kaufmann, E.L. (2001). Wellness Tourism: Market Analysis of a Special Health Tourism Segment and Implications for the Hotel Industry. Journal of Vacation Marketing, 7(1), 5-17.
Sherman, M. L. (1999). Making the most of your Reputation. In Reputation Management Strategies for Protecting Companies, their Brands and their director, 9-15. London: Kogan Page.
Sergio Scandizzo. (2011). A framework for the analysis of reputation risk. The Journal of Operational Risk, 6(3), 41–63.
Sabina Hodzic & Hana Paleka. (2018). Health Tourism in The European Union: Financial Effects And Future Prospects. International Conference of the School of Economics and Business. Sarajevo, Bosnia and Herzegovina. 162-174.
Sonia Bharwani & David Mathews. (2012). Risk identification and analysis in the hospitality industry Practitioners’ perspectives from India. Worldwide Hospitality and Tourism Themes, 4(5),410-427.
Sophie Gaultier-Gaillard, Jean-Paul Louisot & Jenny Rayner. (2009). Managing reputational risk: From theory to practice. Reputation Implementation, 9(1), 1-9.
Tonello, M. (2007). Reputation risk: A corporate governance perspective. Business Corporate Law: Corporate & Financial Law: Interdisciplinary Approaches eJournal.
Van Riel C.B.M. & Fombrun, C. J. (2007). Essentials of Corporate Communications, Implementing practices for effective reputation management. New York, USA: Routledge.
World Economic Forum. (2015). The travel & tourism competitiveness report. Geneva: World Economic Form.
