แนวทางการบริหารทีมงานต่างช่วงวัยในองค์กรภาครัฐ

มุจลินท์ ดินเพชร; ศิวพร  เอี่ยมสุภา; ณัฐกมล  รัตนภักดิ์; เจษฎากรป์  หาญกาย; ยุวดี  พ่วงรอด

ผู้แต่ง

มุจลินท์ ดินเพชร คณะสังคมศาสตร์และการพัฒนาท้องถิ่น มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม
ศิวพร เอี่ยมสุภา คณะสังคมศาสตร์และการพัฒนาท้องถิ่น มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม
ณัฐกมล รัตนภักดิ์ คณะสังคมศาสตร์และการพัฒนาท้องถิ่น มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม
เจษฎากรป์ หาญกาย คณะสังคมศาสตร์และการพัฒนาท้องถิ่น มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม
ยุวดี พ่วงรอด คณะสังคมศาสตร์และการพัฒนาท้องถิ่น มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม

คำสำคัญ:

การบริหารทีมงาน, ช่วงวัยในองค์กร, ภาครัฐ

บทคัดย่อ

บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1. แนวคิดและลักษณะความแตกต่างระหว่างเจเนอเรชั่น 2. วิเคราะห์ผลกระทบของความแตกต่างระหว่างวัยที่มีต่อองค์กรภาครัฐ และ 3. เสนอแนวทางการบริหารทีมงานต่างช่วงวัยให้เหมาะสมกับบริบทของระบบราชการไทย โดยอาศัยการศึกษาจากเอกสารวิชาการ หนังสือ บทความ และงานวิจัยที่เกี่ยวข้อง ผลการศึกษาพบว่า บุคลากรแต่ละเจเนอเรชัน ได้แก่ เบบี้บูมเมอร์, เจเนอเรชันเอ็กซ์, เจเนอเรชันวาย และเจเนอเรชันแซด มีลักษณะเฉพาะแตกต่างกันทั้งด้านค่านิยม พฤติกรรมการทำงาน การสื่อสาร และการใช้เทคโนโลยี ซึ่งส่งผลต่อการบริหารทีม การสื่อสารภายในองค์กร การปรับตัวสู่รัฐบาลดิจิทัล และประสิทธิภาพการดำเนินงานขององค์กรภาครัฐ ทั้งนี้ การบริหารทีมงานต่างช่วงวัยให้เกิดประสิทธิภาพควรส่งเสริมการสร้างวัฒนธรรมองค์กรแบบเปิดกว้าง การสร้างบรรยากาศการทำงานที่ปลอดภัยต่อการแสดงความคิดเห็น การสื่อสารแบบสองทาง การใช้ภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลง และการพัฒนาทักษะด้านดิจิทัล เพื่อเสริมสร้างการทำงานร่วมกันของบุคลากรต่างเจเนอเรชั่นและสนับสนุนการพัฒนาองค์กรภาครัฐสู่รัฐบาลดิจิทัลอย่างมีประสิทธิภาพ

เอกสารอ้างอิง

กิตติยาภรณ์ ศูนย์กลาง. (2564). การบริหารทรัพยากรมนุษย์ที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพการทำงานของบุคลากรเจเนอเรชันเอ็กซ์ (Generation X) และเจเนอเรชันวาย (Generation Y): กรณีศึกษาสำนักงานคณะกรรมการพิเศษเพื่อประสานงานโครงการอันเนื่องมาจากพระราชดำริ (การค้นคว้าอิสระรัฐศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาบริหารรัฐกิจและกิจการสาธารณะ). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

เจตนิพัทธ์ ชนะภัย และคณะ. (2567). ความท้าทายและข้อเสนอต่อการบริหารทรัพยากรมนุษย์ภาครัฐยุคใหม่. วารสารวิจัยราชภัฏพระนคร สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 19(1), 300-311.

ชินวัตร เชื้อสระคู. (2562). การบริหารเชิงกลยุทธ์: ความท้าทายและข้อเสนอแนะในการจัดการทรัพยากรมนุษย์องค์กรภาครัฐ. Journal of Politics and Governance, 9(2), 200-215.

นนทพร ธีระวัฒนสุข และคณะ. (2568). การบริหารทรัพยากรมนุษย์ในยุคดิจิทัลของหน่วยงานภาครัฐในเขตสวนหลวง กรุงเทพมหานคร. วารสาร มจร การพัฒนาสังคม, 10(1), 240-253.

นันท์นภัส ทรงเดชะ. (2569). บทบาทเชิงกลยุทธ์ของฝ่ายทรัพยากรมนุษย์ในการบริหารความหลากหลายระหว่างรุ่นในองค์กรภาครัฐจังหวัดสงขลา. วารสารสหวิทยาการนวัตกรรมปริทรรศน์, 9(2), 11-25.

ปวริศ อนุสรณ์พานิช, และคณะ. (2566). การจัดการทรัพยากรมนุษย์กับการปฏิบัติงานร่วมกันของบุคคลต่างช่วงวัยของนักบิน. วารสารวิชาการการบิน การเดินทาง และการบริการ, 2(2), 1-20.

พระมหากันตินันท์ กนฺตสีโล (เฮงสกุล) และคณะ. (2567). การบริหารจัดการภาครัฐแนวใหม่: กลไกสำคัญในการขับเคลื่อนการปฏิรูประบบราชการสู่รัฐบาลดิจิทัลของประเทศไทย. วารสารวิจัยนวัตกรรมการศึกษาและเทคโนโลยี, 2(2), 40-53.

พีรพัฒน์ มั่งคั่ง และคณะ. (2569). อิทธิพลของการยอมรับและความภาคภูมิใจ การสนับสนุนจากองค์กร และการทำงานเป็นทีมที่ส่งผลต่อประสิทธิผลขององค์กร. วารสารเครือข่ายส่งเสริมการวิจัยทางมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 9(1), 40-56.

วรัญญา รักษาแก้ว และคณะ. (2567). ธรรมาภิบาล: เทรนด์ใหม่ของโลกยุคดิจิทัล. วารสารการบริหาร การจัดการ และการพัฒนาที่ยั่งยืน, 2(1), 1-16.

ผกากาญจน์ ปฐมาญาดา. (2565). แนวทางการบริหารจัดการทรัพยากรมนุษย์ภาครัฐอย่างยั่งยืนในศตวรรษที่ 21. วารสารนวัตกรรมการบริหารและการจัดการ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์, 10(1), 1-14.

ฟ้าวิกร อินลวง. (2561). การจัดการทุนมนุษย์สมัยใหม่ ยุคเจเนอเรชันวายระดับปฏิบัติการ: กรณีศึกษาสถานประกอบการในนิคมอุตสาหกรรมภาคเหนือ ลำพูน. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์มหาวิทยาลัยธนบุรี, 12(29), 43-55.

มนัสวี ศรีนนท์. (2561). ทฤษฎีเจเนอเรชันกับกรอบวิธีคิด. วารสารศึกษาศาสตร์ มมร, 6(1), 364-373.

ชญานิษฐ์ สมพมิตร และสัญญาศรณ์ สวัสดิ์ไธสง. (2568). การวางแผนและการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์เชิงบูรณาการสำหรับองค์กรภาครัฐเพื่อรองรับการเปลี่ยนแปลงในยุคดิจิทัล. วิทยาการบริหารภาครัฐสมัยใหม่, 2(6), 329-343.

สุพิชฌาย์ เลิศสกุลภักดี. (2568). แนวทางพัฒนาการบริหารจัดการความหลากหลายทางเจเนอเรชันในโรงเรียนบ้านฉางกาญจนกุลวิทยา (วิทยานิพนธ์หรือสารนิพนธ์ การศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา). ชลบุรี: มหาวิทยาลัยบูรพา.

Bass, B. M., & Avolio, B. J. (1994). Improving organizational effectiveness through transformational leadership. Thousand Oaks: Sage Publications.

Edmondson, A. C. (1999). Psychological safety and learning behavior in work teams. Administrative Science Quarterly, 44(2), 350-383.

Strauss, W., & Howe, N. (1991). Generations: The history of America's future, 1584 to 2069. New York: William Morrow and Company.

Twenge, J. M. (2017). iGen: Why today's super-connected kids are growing up less rebellious, more tolerant, less happy--and completely unprepared for adulthood. New York: Atria Books.

Wang, L., & Duan, X. (2025). Generational diversity and team innovation: The roles of conflict and shared leadership. Frontiers in Psychology, 15, 1501633.

Wynen, J., Verlinden, S., Pieters, D., Kleizen, B., & Verhoest, K. (2025). Embracing change through team diversity: The impact of age diversity on civil servants' perceptions of organizational change. Review of Public Personnel Administration, 46(2), 271–296.