การติดตามผลกระบวนการมีส่วนร่วมในการผลิตสื่อ เพื่อการเรียนรู้จริยธรรมวิชาชีพสื่อสารมวลชน

ผู้แต่ง

  • โสรยา งามสนิท สาขาวิชานิเทศศาสตร์ คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร

คำสำคัญ:

การติดตามผล, การมีส่วนร่วม, การผลิตสื่อ, จริยธรรมวิชาชีพสื่อสารมวลชน

บทคัดย่อ

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัจจัยที่ส่งผลต่อการตัดสินใจเชิงจริยธรรมสื่อสารมวลชนในการผลิตสื่อ ทั้งด้านพุทธพิสัย จิตพิสัย และทักษะพิสัยของนักศึกษา เริ่มจากปี พ.ศ.2559 ถึงปี พ.ศ. 2562 และเพื่อติดตามผลการเรียนรู้จากโครงการวิจัย เป็นการวิจัยแบบผสานวิธี ระหว่าง การวิจัยเชิงเอกสาร การวิจัยเชิงคุณภาพและการวิจัยเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วม ผู้ให้ข้อมูลสำคัญเป็นนักศึกษาและอาจารย์ซึ่งเป็นอาสาสมัครจากมหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร จำนวน 35 คน เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูล ได้แก่ การสัมภาษณ์ การสนทนากลุ่ม การสังเกต และผลงานสื่อของนักศึกษา การวิเคราะห์ข้อมูลด้วยการพรรณนาความ

ผลการวิจัยพบว่า 1. เมื่อมีการติดตามกระบวนการเรียนรู้ผ่านการมีส่วนร่วมในการผลิตสื่อผ่านไป 4 ปี นักศึกษามีการซึมซับจริยธรรมสื่อสารมวลชนจากปัจจัยต่าง ๆ ได้แก่ การวิจัยการเรียนรู้จริยธรรมสื่อสารมวลชนผ่านการมีส่วนร่วมในผลิตสื่อละครโทรทัศน์ในปี 2559 รายวิชาที่เรียนในหลักสูตร และการซึมซับจากการนำเสนอเนื้อหาที่ปรากฏในสื่อมวลชนในชีวิตประจำวัน 2. หลังจากนักศึกษาผ่านกระบวนการเรียนรู้อย่างมีส่วนร่วมในการผลิตสื่อ นักศึกษาสามารถตัดสินใจเชิงจริยธรรมวิชาชีพในการผลิตสื่อได้อย่างเหมาะสม นั่นคือ เกิดความเปลี่ยนแปลงลักษณะการเรียนรู้ในตัวนักศึกษา 3 ด้าน ได้แก่ ด้านพุทธิพิสัย คือนักศึกษา เกิดความรู้ ความเข้าใจ ความคิดอย่างเป็นระบบ ด้านจิตพิสัย คือนักศึกษา ตระหนัก เคารพ ใส่ใจ จริยธรรมวิชาชีพสื่อสารมวลชน และ ด้านทักษะพิสัย คือนักศึกษา ทำได้ ทำเป็น ทำถูกต้อง

เอกสารอ้างอิง

กาญจนา แก้วเทพ. (2548). ก้าวต่อไปของการสื่อสารเพื่อการพัฒนาชุมชน. กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.

________. (2556). คุณลักษณะ & วิธีวิทยางานวิจัยเพื่อท้องถิ่น (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.

ปาริชาต สถาปิตานนท์และคณะ. (2549). การสื่อสารแบบมีส่วนร่วมและการพัฒนาชุมชน: จากแนวคิดสู่ปฏิบัติการวิจัยในสังคมไทย. กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.

ทิศนา แขมมณี. (2552). ศาสตร์การสอน (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ศิริวรรณ อนันต์โท. (2558). จริยธรรมในวิชาชีพสื่อมวลชน: การศึกษาในประเทศไทยและในภูมิภาคอาเซียน. วารสารอิศราปริทัศน์, 4(6), 7-25.

โสรยา งามสนิท. (2560). การมีส่วนร่วมในการผลิตสื่อละครโทรทัศน์เพื่อการเรียนรู้จริยธรรมสื่อสารมวลชนอย่างยั่งยืน (รายงานการวิจัย). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร.

สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2549). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 10. สืบค้น 15 พฤษภาคม 2563, จาก https://www.nesdc.go.th/download/article/article_20160323112418.pdf

________. (2554). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 11. สืบค้น 15 พฤษภาคม 2563, จาก https://www.nesdc.go.th/download/article/article_20160323112431.pdf

Stephenson, W. (1988). The Play Theory of Mass Communication. Transaction, Inc.

Singhal, A & Rogers, E. (1999). Entertainment-Education: A Communication Strategy for Social Change. Lawrence Erlbaum Associates.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2021-09-19

รูปแบบการอ้างอิง

งามสนิท โ. (2021). การติดตามผลกระบวนการมีส่วนร่วมในการผลิตสื่อ เพื่อการเรียนรู้จริยธรรมวิชาชีพสื่อสารมวลชน. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 10(3), 253–263. สืบค้น จาก https://so03.tci-thaijo.org/index.php/jssr/article/view/252102