การติดตามผลกระบวนการมีส่วนร่วมในการผลิตสื่อ เพื่อการเรียนรู้จริยธรรมวิชาชีพสื่อสารมวลชน

Main Article Content

โสรยา งามสนิท

บทคัดย่อ

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัจจัยที่ส่งผลต่อการตัดสินใจเชิงจริยธรรมสื่อสารมวลชนในการผลิตสื่อ ทั้งด้านพุทธพิสัย จิตพิสัย และทักษะพิสัยของนักศึกษา เริ่มจากปี พ.ศ.2559 ถึงปี พ.ศ. 2562 และเพื่อติดตามผลการเรียนรู้จากโครงการวิจัย เป็นการวิจัยแบบผสานวิธี ระหว่าง การวิจัยเชิงเอกสาร การวิจัยเชิงคุณภาพและการวิจัยเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วม ผู้ให้ข้อมูลสำคัญเป็นนักศึกษาและอาจารย์ซึ่งเป็นอาสาสมัครจากมหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร จำนวน 35 คน เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูล ได้แก่ การสัมภาษณ์ การสนทนากลุ่ม การสังเกต และผลงานสื่อของนักศึกษา การวิเคราะห์ข้อมูลด้วยการพรรณนาความ


ผลการวิจัยพบว่า 1. เมื่อมีการติดตามกระบวนการเรียนรู้ผ่านการมีส่วนร่วมในการผลิตสื่อผ่านไป 4 ปี นักศึกษามีการซึมซับจริยธรรมสื่อสารมวลชนจากปัจจัยต่าง ๆ ได้แก่ การวิจัยการเรียนรู้จริยธรรมสื่อสารมวลชนผ่านการมีส่วนร่วมในผลิตสื่อละครโทรทัศน์ในปี 2559 รายวิชาที่เรียนในหลักสูตร และการซึมซับจากการนำเสนอเนื้อหาที่ปรากฏในสื่อมวลชนในชีวิตประจำวัน 2. หลังจากนักศึกษาผ่านกระบวนการเรียนรู้อย่างมีส่วนร่วมในการผลิตสื่อ นักศึกษาสามารถตัดสินใจเชิงจริยธรรมวิชาชีพในการผลิตสื่อได้อย่างเหมาะสม นั่นคือ เกิดความเปลี่ยนแปลงลักษณะการเรียนรู้ในตัวนักศึกษา 3 ด้าน ได้แก่ ด้านพุทธิพิสัย คือนักศึกษา เกิดความรู้ ความเข้าใจ ความคิดอย่างเป็นระบบ ด้านจิตพิสัย คือนักศึกษา ตระหนัก เคารพ ใส่ใจ จริยธรรมวิชาชีพสื่อสารมวลชน และ ด้านทักษะพิสัย คือนักศึกษา ทำได้ ทำเป็น ทำถูกต้อง

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กาญจนา แก้วเทพ. (2548). ก้าวต่อไปของการสื่อสารเพื่อการพัฒนาชุมชน. กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.

________. (2556). คุณลักษณะ & วิธีวิทยางานวิจัยเพื่อท้องถิ่น (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.

ปาริชาต สถาปิตานนท์และคณะ. (2549). การสื่อสารแบบมีส่วนร่วมและการพัฒนาชุมชน: จากแนวคิดสู่ปฏิบัติการวิจัยในสังคมไทย. กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.

ทิศนา แขมมณี. (2552). ศาสตร์การสอน (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ศิริวรรณ อนันต์โท. (2558). จริยธรรมในวิชาชีพสื่อมวลชน: การศึกษาในประเทศไทยและในภูมิภาคอาเซียน. วารสารอิศราปริทัศน์, 4(6), 7-25.

โสรยา งามสนิท. (2560). การมีส่วนร่วมในการผลิตสื่อละครโทรทัศน์เพื่อการเรียนรู้จริยธรรมสื่อสารมวลชนอย่างยั่งยืน (รายงานการวิจัย). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร.

สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2549). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 10. สืบค้น 15 พฤษภาคม 2563, จาก https://www.nesdc.go.th/download/article/article_20160323112418.pdf

________. (2554). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 11. สืบค้น 15 พฤษภาคม 2563, จาก https://www.nesdc.go.th/download/article/article_20160323112431.pdf

Stephenson, W. (1988). The Play Theory of Mass Communication. Transaction, Inc.

Singhal, A & Rogers, E. (1999). Entertainment-Education: A Communication Strategy for Social Change. Lawrence Erlbaum Associates.