ความร่วมมือระหว่างภาครัฐ ภาคเอกชนและภาคประชาสังคม ในการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ของชุมชนอย่างยั่งยืน กรณีศึกษา: จังหวัดนครราชสีมา ในกลุ่มจังหวัดนครชัยบุรินทร์

Main Article Content

จักรีวัชระ กันบุรมย์
ชนิดา จิตตรุทธะ

บทคัดย่อ

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาลักษณะของรูปแบบ และกิจกรรมของการประสานความร่วมมือในการบริหารราชการแบบมีส่วนร่วม ระหว่างภาครัฐ ภาคเอกชน และภาคประชาสังคม ในเรื่องของการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์อย่างยั่งยืนของชุมชน ในจังหวัดนครราชสีมา ซึ่งเป็นจังหวัดหนึ่งในกลุ่มจังหวัดนครชัยบุรินทร์ 2) เพื่อศึกษาแนวทางพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์อย่างยั่งยืนของชุมชนในจังหวัดนครราชสีมา ซึ่งเป็นจังหวัดหนึ่งในกลุ่มจังหวัดนครชัยบุรินทร์ ผู้ศึกษาได้ใช้วิธีการศึกษาแบบคุณภาพ ด้วยการสัมภาษณ์เชิงลึก แบบมีโครงสร้าง กลุ่มตัวอย่างจำนวน 3 กลุ่มที่เป็นผู้ให้ข้อมูลสำคัญของภาครัฐ ภาคแอกชน และภาคประชาสังคม และนำข้อมูลที่ได้มาวิเคราะห์องค์ประกอบและสรุปประเมินผล


            ผลการวิจัยพบว่า 1) จังหวัดนครราชสีมาร่วมกับหน่วยงานภาครัฐและภาคเอกชนเข้าร่วมประชุมหารือ เพื่อระดมความคิดและวางแนวทางในการพัฒนาและส่งเสริมการท่องเที่ยวให้เกิดเป็นรูปธรรม เพื่อให้เกิดความคล่องตัวในการทำงานเป็นเครือข่ายระหว่างผู้ประกอบธุรกิจด้านการท่องเที่ยวภายในจังหวัด ซึ่งมีการประสานงานกับชุมชน 2) ภาครัฐมีการให้ความรู้เกี่ยวกับบริหารจัดการทรัพยากรการท่องเที่ยว พร้อมทั้งเปิดโอกาสให้ชุมชนท้องถิ่นมีส่วนร่วมในการแสดงความคิดเห็น เพื่อพัฒนาการท่องเที่ยวระดับพื้นที่ได้อย่างยั่งยืน ทั้งในด้านของการอนุรักษ์ทรัพยากร การวางแผนและจัดการ คุณภาพของสิ่งแวดล้อม ความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวและการกระจายตัวของผลประโยชน์ ตามหลักการของ UNWTO (1998)  ดังนั้น ความร่วมมือระหว่างภาครัฐภาคเอกชนและภาคประชาสังคมในการพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนของจังหวัดนครราชสีมา มีลักษณะการวางแผนเพื่อให้บรรลุเป้าหมายร่วมกันและร่วมกันทำงานเป็นทีมในทุกมิติ มากน้อยแตกต่างกันไป ความร่วมมือได้พัฒนาขึ้นโดยมุ่งไปที่การวางแผนการทำงานให้เกิดประสิทธิผลในการบรรลุเป้าหมายที่เป็นจริง ความร่วมมือในการทำงานร่วมกันของผู้เกี่ยวข้องทั้งหมด เพื่อนำไปสู่การพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์อย่างยั่งยืนในจังหวัดนครราชสีมา และของกลุ่มจังหวัดนครชัยบุรินทร์

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

บท
บทความวิจัย

References

กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. รายงานสถิติการท่องเที่ยวประเทศไทย, 2560,น. 13) สืบค้นจาก https://www.mots.go.th/more_news_new.php?cid=411
ชนิดา จิตตรุทธะ, นโยบายสาธารณะ : แนวคิด การวิเคราะห์ กรณีศึกษา, กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์ มหาวิทยาลัย 2562, p. 190
แผนพัฒนากลุ่มจังหวัดภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนล่าง 1 (พ.ศ. 2561 – พ.ศ. 2565) ฉบับทบทวน ปี พ.ศ. 2563, น. 82
ภาพรวมประเทศไทย,www.finnomena.com ,สืบค้นจาก https://www.finnomena.com/investdiary/weakness-thailand/
100 แหล่งท่องเที่ยวยอดนิยม, www.lamaithailand.com, http://www.lamaithailand.com/index.php?lay=show&ac=article&Id=539311799&Ntype=3สำนักบริหารยุทธศาสตร์กลุ่มจังหวัดภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนล่าง1,2561,น. 130 สืบค้นจาก
http://www.osmnortheast-s1.moi.go.th
สำนักวิชาการ, สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฏร, การบริหารราชการแบบมีส่วนร่วมของประชาชน 2559 สืบค้นจาก https://library2.parliament.go.th/ejournal/content_af/2559/aug2559-2.pdf
สุบงกช วงศ์วิชยาภรณ์ ประธานหอการค้ากลุ่มจังหวัดนครชัยบุรินทร์, สืบค้นจาก http://koratdaily.com/blog.php?id=7817
Agranoff, R., & McGuire, M. (2003). Collaborative public management: New strategies for local governments. Washington, DC: Georgetown University Press.
Ansell, C., & Gash, A. (2008). Collaborative Governance in Theory and Practice. Journal of Public Administration Research and Theory, 18(4), 543-571. doi: 10.1093/jopart/mum032
Huxham, C. (1996). Creating collaborative advantage. London: Sage
International Association for Public Participation-IAP2 (2006) “LAP2 PUBLIC PARTICIPATION SPECTRUM”. Available at. จาก: http://iap2.org.au/sitebuilder/resources/knowledge/asset
/files/36iap2 spectrum.pdf
O‘Leary, R., Gerard, C., & Bingham, L. B. (2006). Introduction to the Symposium on Collaborative Public Management. Public Administration Review, 66, 6-9. doi: 10.1111/j.1540-6210.2006.00661.x
World Tourism Organization. (1998). Guide for Local Authorities on Development Sustainable