Poet’s Freewill in Nirat Phukhaothong and Nirat Mueng Pet of Sunthornpu
Main Article Content
Abstract
This research paper was undertaken to study Poet’s Freewill in Nirat Phukhaothong and Nirat Mueng Pet of Sunthornpu. The research found that Sunthornpu was regarded as the Greatest Poet of Ratnakosin Period. In his two epoch-making journey literature or called in Thai language as ‘Nirat’, i.e. Nirat Phukhaothong and Nirat Mueng Pet the ‘Poet’s freewill’ was entirely utilized by him in the forms of word-selection, imaginative presentation and strong emotional expression. Since both Nirats were of the same poet, but created in different contexts of his life and the different distances of his journey to both destinations, thus both Nirats can reflect Sunthornpu’s Freewill’s as follows; Nirat Phukhaothong evidently reflected his emotional poetry and his terrible destiny from rich to rags. His sorrowful feeling to King Rama II who was his patron and passed away was wholeheartedly condensed into some metres in this Nirat. Meanwhile, Nirat Mueng Pet obviously reflected his observation of nature he passed along the canals and roads in his journey and his retrospect of Pet Buri, the city where he ever lived in. It is evident that both Nirat, Phukhaothong and Mueng Pet, were entirely overwhelmed with the Poet’s Freewill of Sunthornpu to continuously create and transfer his strong feelings in the form of poetry regardless of the poet’s traditions.
Article Details
ข้อความรู้ใดๆ ตลอดจนข้อคิดเห็นใดๆ เป็นของผู้เขียนแต่ละท่านโดยเฉพาะ คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร และกองบรรณาธิการวารสารมนุษยศาสตร์ฯ ไม่จำเป็นต้องเห็นพ้องด้วย
References
กรมศิลปากร. (2539) วรรณกรรมสมัยอยุธยา เล่ม 3. กรุงเทพฯ : กองวรรณคดีและประวัติศาสตร์ กรมศิลปากร.
เจษฎา ทองรุ่งโรจน์. (2557). พจนานุกรมอังกฤษ-ไทย ปรัชญา. กรุงเทพฯ: แสงดาว.
เจือ สตะเวทิน. (2518). วิพากษ์นิราศเอกของสุนทรภู่. คำบรรยายภาษาไทยขั้นสูง ของชุมนุมภาษาไทยของคุรุสภา กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์คุรุสภาลาดพร้าว.
ฉันท์ ขำวิไล. (2502). 100 ปี ของสุนทรภู่. พระนคร: โรงพิมพ์รุ่งเรืองธรรม.
ชลธิรา สัตยาวัฒนา. (2530). ผจงถ้อยร้อยเรียง: วิภาษวาทีวรรณกรรมร่วมสมัย. กรุงเทพฯ: ปลาตะเพียน.
ชลดา เรืองรักษ์ลิขิต. (2548). ชีวประวัติและผลงานของสุนทรภู่. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพฯ: โครงการเผยแพร่ผลงานทางวิชาการ คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ชีวิตและงานของสุนทรภู่. (2543). กรุงเทพฯ: องค์การค้าของคุรุสภา.
ทองใบ แท่นมณี. (2555). นิราศภูเขาทองกับนิราศเมืองเพชร เรื่องไหนเด็ดกว่ากัน. ตามรอยสุนทรภู่ สู่วัดมหาธาตุวรวิหาร พระอารามหลวง. เพชรบุรี: เพชรภูมิการพิมพ์ จำกัด.
ทองใบ แท่นมณี. (2542). ศัพท์สุนทรภู่. กรุงเทพฯ: องค์การค้าของคุรุสภา.
นคร จันทราช. (2560). ความรับผิดชอบทางศีลธรรม: มุมมองจากพุทธปรัชญาเถรวาท. วารสารสันติศึกษา
ปริทรรศน์, 5(2),109-122.
นพมาศ อุ้งพระ. (2547). อารมณ์ ความรู้สึก และพฤติกรรมของมนุษย์. วารสารราชบัณฑิตยสถาน, 39(4), 18-49.
ประสิทธิ์ กาพย์กลอน. (2518). แนวทางศึกษาวรรณคดี: ภาษากวี. กรุงเทพฯ: ไทยวัฒนาพานิช.
เปลื้อง ณ นคร. (2543). ประวัติวรรณคดีไทย. พิมพ์ครั้งที่ 11. กรุงเทพฯ: ไทยวัฒนาพานิช.
พ.ณ. ประมวญมารค. (2553). ประวัติคำกลอนสุนทรภู่ (ฉบับปรับปรุง). กรุงเทพฯ: พิมพ์คำ.
ล้อม เพ็งแก้ว. (2547). สุนทรภู่: อาลักษณ์เจ้าจักรวาล. กรุงเทพฯ : มติชน.
ล้อม เพ็งแก้ว. (2549). ว่ายเวิ้งวรรณคดี. กรุงเทพฯ: พิมพ์คำ.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2545). พจนานุกรมศัพท์วรรณกรรมอังกฤษ-ไทย. กรุงเทพฯ: ราชบัณฑิตยสถาน.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2548). พจนานุกรมศัพท์ปรัชญา อังกฤษ-ไทย ฉบับราชบัณฑิตยสถาน. พิมพ์ครั้ง
ที่ 4. กรุงเทพฯ: ราชบัณฑิตยสถาน.