Techniques for Lanna Sung Playing

Main Article Content

Khanpetch Khumsat
Khomkrich Karin

Abstract

This qualitative research aims to study the techniques of Lanna Sung playing. The respondents to this research include 16 local wisdom teachers in the upper northern part of Thailand, two of which were selected from 8 provinces including Chiang Mai, Lamphun, Lampang, Chiang Rai, Phayao, Phrae, Nan and Mae Hong Son. The research instrument was a set of questionnaires.


The findings indicate the two types of Lanna Sung categorized according to their key tuning: Sung Look Saam and Sung Look See using the Thai characters representing scales for the Sung practice. 10 most frequently played songs, out of 46 at their distribution rate, include 1) Long Mae Ping Song, 2) Pum Peng Song, 3) Soi Wiang Phing Song, 4) Kularb Chiang Mai Song, 5) Pan Fai Song, 6) Moo Hao Chao Nuea Song, 7) Ruesi Long Tham Song, 8) So-Ue Song, 9) So Phma Song, and 10) Prasat Wai Song. The techniques of Sung playing include Sabat, Rua, Mai Deet Diao, Mai Deet Khoo, Look Krathop and Root Saai Sung.

Article Details

How to Cite
Khumsat, K., & Karin, K. (2022). Techniques for Lanna Sung Playing. Journal of Humanities Naresuan University, 19(3), 108–122. retrieved from https://so03.tci-thaijo.org/index.php/jhnu/article/view/246348
Section
Research Article / Academic Article

References

กระทรวงศึกษาธิการ. (2551). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.

กิจชัย ส่องเนตร. (2545). กระบวนการเรียนรู้ดนตรีพื้นบ้านวงสะล้อ ซอ ปิน ของครูศิลปินในอำเภอเมืองจังหวัดน่าน (วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต). นครปฐม: วิทยาลัยดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหิดล.

จีรศักดิ์ ธนูมาศ. (4 ธันวาคม 2559). สัมภาษณ์.

แถม กลิ่นฟุ้ง. (2548). สภาพการบริหารจัดการ การเรียนการสอนดนตรีพื้นเมือง วงสะล้อซอซึงของโรงเรียนระดับประถมศึกษา ในอำเภอแจ้ห่ม จังหวัดลำปาง (วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต). ลำปาง: มหาวิทยาลัยราชภัฏลำปาง.

นันธิดา จันทรางศุ. (2551). การศึกษาดนตรี : จากทศวรรษ 2500 ถึงปัจจุบัน. ใน โครงการวิจัยเพื่อพัฒนาองค์ความรู้ใหม่สาขาดนตรี. นครปฐม: วิทยาลัยดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหิดล.

ปรเมศวร์ สรรพศรี. (2555). เจ้าสุนทร ณ เชียงใหม่ : การสืบทอดภูมิปัญญาการสร้างสะล้อและซึง (วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต). นครปฐม: มหาวิทยาลัยมหิดล.

ประสิทธิ์ เลียวสิริพงศ์. (2544). ดนตรีวิจักษ์. กรุงเทพฯ: จงเจริญการพิมพ์.

พัฒนา สุขเกษม. (7 ธันวาคม 2559). สัมภาษณ์.

ภานุทัต อภิชนาธง. (9 ตุลาคม 2559). สัมภาษณ์.

ยงยุทธ ธีรศิลป, และทวีศักดิ์ ปิ่นทอง. (2535). ดนตรีพื้นบ้านล้านนา (พิมพ์ครั้งที่ 2). เชียงใหม่: กลางเวียงการพิมพ์.

ยุทธพร นาคสุข. (2550). พิณและสะล้อเมืองน่าน. ใน ดนตรีไทยอุดมศึกษาเทิดไท้ 80 พรรษา มหาราชัน. เชียงราย: มหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง.

ราชบัณฑิตยสถาน. (2545). สารานุกรมศัพท์ดนตรีไทย ภาคคีตะ-ดุริยางค์ ฉบับราชบัณฑิตยสถาน (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: สหมิตรพริ้นติ้ง.

วิรัตน์ พรหมนวล. (11 ธันวาคม 2559). สัมภาษณ์.

วิศาลทัศน์ รัตนมงคลเกษม. (10 ธันวาคม 2559). สัมภาษณ์.

ศรีศักร วัลลิโภดม. (2545). ประวัติศาสตร์โบราณคดีของล้านนาประเทศ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มติชน.

สมถวิล พูลทาจักร. (2538). การใช้ชุดฝึกทักษะการเล่นดนตรีไทยจะเข้ สําหรับนักเรียนประถมศึกษา (วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต). เชียงใหม่: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

สรัสวดี อ๋องสกุล. (2557). ประวัติศาสตร์ล้านนา (พิมพ์ครั้งที่ 10). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์อมรินทร์.

สุพินดา ณ มหาไชย. (2559). นโยบายเด็กไทยเล่นดนตรีไทยเป็น 1 ชนิด. สืบค้น 9 ตุลาคม 2559, จาก http://www.nationtv.tv/main/content/378514874/.

อำนาจ บุญอนนท์. (2554). การพัฒนาหลักสูตรท้องถิ่น ดนตรีล้านนาในเขตวัฒนธรรมน่าน ระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 (ปริญญานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต). ฉะเชิงเทรา: มหาวิทยาลัยราชภัฏราชนครินทร์.