The Concept of Thai Contemporary Dance in 1987 – 2017
Main Article Content
Abstract
The study aims to identify concepts for the performances of Thai contemporary Dance in 1987 - 2017. The research showed that concepts of contemporary Thai Dance work since 1987 are as follows: 1) the concept of creation of works from the original literature in a new format; 2) the concept of applying various cultures to apply and create new works from existing traditional cultures; 3) the concept of symbols; 4) the concept of area-specific dance; 5) the concept of performances that reflect world problems; 6) the concept of original ASEAN performance through contemporary art perspective; 7) the concept of natural dance performance; 8) the concept of prompted live performance style; 9) the concept of giving importance and attention to the community; 10) the concept of designing rhythmic dance in a way that does not identify the sex; 11) the concept of creating performances based on multiple sources rather than a single source of knowledge; and 12) the concept of creating moral- and ethical-based performances. The research results reveal that the contemporary Thai dance performances are influenced through the concepts. The contemporary dance and the post-modern dance techniques contain philosophical concepts and social-cultural contexts within an exotic style.
Article Details
ข้อความรู้ใดๆ ตลอดจนข้อคิดเห็นใดๆ เป็นของผู้เขียนแต่ละท่านโดยเฉพาะ คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร และกองบรรณาธิการวารสารมนุษยศาสตร์ฯ ไม่จำเป็นต้องเห็นพ้องด้วย
References
กำจร สุนทรพงษ์ศรี. (2559). สุนทรียศาสตร์ : หลักปรัชญาศิลปะ ทฤษฎีทัศนศิลป์ ศิลปะวิจารณ์. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
กิตติกรณ์ นพอุดมพันธ์. (2554). การสร้างสรรค์งานนาฏยศิลป์ไทยร่วมสมัยจากสัญญะดอกบัวในพุทธศาสนา. วิทยานิพนธ์ศิลปกรรมศาสตรดุษฎีบัณฑิต จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ชาญณรงค์ พรรุ่งโรจน์. (2548). การวิจัยทางศิลปะ. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ชาย โพธิสิตา. (2562). ศาสตร์และศิลป์การวิจัยเชิงคุณภาพ. (พิมพ์ครั้งที่ 8). กรุงเทพฯ : อัมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง.
ณัฐพร เพ็ชรเรือง. อาจารย์ประจำมหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี. (22 พฤษภาคม 2560). สัมภาษณ์.
นภวรรณ นาคอุไร. (2554). นาฏยศิลป์ไทยร่วมสมัยในรูปแบบวีดิทัศน์ เรื่องเงาะป่า. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
นราพงษ์ จรัสศรี. (2559). ประวัตินาฏยศิลป์ตะวันตก (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
นราพงษ์ จรัสศรี. ศาสตราจารย์. ดร. (6 เมษายน 2560). สัมภาษณ์.
นราพงษ์ จรัสศรี. ศาสตราจารย์. ดร. (2 กุมภาพันธ์ 2561). สัมภาษณ์.
ไพโรจน์ ชมุนี. (2559). สุนทรียศาสตร์ ตะวันตก : Western Aesthetics. กรุงเทพฯ: แปลน พริ้นติ้ง.
มนูศักดิ์ เรืองเดช. (2558). แนวคิดในการสร้างงานนาฏยศิลป์ไทยร่วมสมัย ที่สะท้อนถึงบริบทของสังคมไทยผ่านการแสดง ชุด "CONTEMPORARY VISUALITY OF THAI PHILOSOPHY OF LIFE. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรดุษฎีบัณฑิต จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
รัจนา พวงประยงค์. ศิลปินแห่งชาติ. (10 กรกฎาคม 2559). สัมภาษณ์.
วิชชุตา วุธาทิตย์. นักวิชาการผู้เชี่ยวชาญทางงานวิจัยและประวัติศาสตร์. ดร. (16 สิงหาคม 2560). สัมภาษณ์.
สรร ถวัลย์วงศ์ศรี. (2559). การสร้างสรรค์นาฏยศิลป์ร่วมสมัยจากแนวคิดความหลากหลายทางเพศ. วิทยานิพนธ์ศิลปกรรมศาสตรดุษฎีบัณฑิต จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สิริธร ศรีชลาคม. (2543). นาฏยศิลป์ไทยร่วมสมัย : การสร้างสรรค์โดยผสมผสานนาฏยศิลป์ไทยกับนาฏยศิลป์สกุลอื่นๆ ระหว่าง ปี พ.ศ. 2510 – 2542. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิตจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุธีศักดิ์ ภักดีเทวา. ศิลปิน นักออกแบบท่าเต้น. (23 กันยายน 2559). สัมภาษณ์.
อักษราวดี เสียงดัง. (2554). เอกลักษณ์ไทยในการแสดงวิจิตรนาฏกรรมเทิดพระเกียรติพระมหาชนก. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Jonas, Gerald. (1998). Dancing : The Pleasure, Power, and Art of Movement. New York: ABRAMS.