Priority Needs for student affairs management in boarding schools based on concept of non-cognitive skills
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This Article aimed to study 1) study the current and desirable state of student affairs management of boarding schools based on the concept of behavioral skills, and 2) to study the priority needs of student affairs management in boarding schools based on the concept of non-cognitive skills. The research design was descriptive research using the student affairs management as the research framework. The research area was full boarding schools (boarding student). The purposive sampling was used. The sample group in this research consisted of directors, deputy directors, heads of student affairs, and teachers, totaling 80 people. The research instrument was a questionnaire on the priority needs of student affairs management in boarding schools based on the concept of non-cognitive skills. Data were analyzed using statistics: frequency, percentage, Mean, Standard Deviation and Modified Priority Needs index. The research results found that:
- The current state of student affairs administration in boarding schools based on the concept of behavioral skills, overall, was at a low level. When considering each aspect, it was found that extra-curricular activities were at the highest level, followed by service and welfare work. Meanwhile, control and supervision of discipline were at the lowest level. The desirable conditions of student affairs management in boarding schools based on the concept of non-cognitive skills, overall, were at the highest level. When considering each aspect, it was found that control and supervision of discipline were at the highest level, followed by service and welfare work. On the other hand, extra-curricular activities were at the lowest level.
- The priority needs of student affairs management in boarding schools based on the concept of non-cognitive skills could be prioritized as follows: 1) controlling and supervising discipline, 2) service and welfare work, and 3) extra-curricular activities.
The findings of the research were to provide information on student affairs management in boarding schools based on the concept of non-cognitive skills that showed the student affairs work of existing boarding schools and the student affairs management work that needed to be further developed. Importantly, it also allowed educational institution administrators, teachers, and personnel involved in student affairs management to know information about student affairs administration for appropriate and effective development in the context of boarding schools.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กาญจนา ศรีกาฬสินธุ์. (2538). การบริหารกิจการนักเรียน. กรุงเทพฯ: คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทร์วิโรฒประสานมิตร.
ณัฐนนท์ ค้าขาย และคณะ. (2562). การบริหารจัดการงานกิจกรรมนักเรียนแบบมีส่วนร่วมของโรงเรียนเทพบดินทร์วิทยาเชียงใหม่.วารสารสมาคมพัฒนาวิชาชีพการบริหารการศึกษาแห่งประเทศไทย (สพบท.), 1(1), 23-30.
ชัยเดช อารีศิริไพศาล. (2562). การบริหารกิจการนักเรียนที่มีคุณภาพ. การประชุมวิชาการนําเสนอผลงานวิจัยระดับชาติและนานาชาติ Graduate School Conference,3(1), 248-256.
เดชา แก้วภูมิเห่. (2554). สภาพและปัญการการบริหารกิจการนักเรียนเพื่อป้องกันปัญหายาเสพติดของโรงเรียน ในเขตพื้นที่การศึกษากรุงเทพมหานคร (วิทยานิพนธ์ครุศาสตร์มหาบัณฑิต).จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
นภาเดช บุญเชิดชู. (2544). การศึกษาเปรียบเทียบการบริหารงานโรงเรียน ระหว่างโรงเรียนประจำเอกชนประเภทพับลิคสกูล กับโรงเรียนประจำเอกชนประเภทอื่น ในเขตกรุงเทพมหานคร.(วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พิริยะ ผลพิรุฬและปังปอนด์ รักอำนวยกิจ. (2558). ทุนมนุษย์กับผลิตภาพแรงงานในภาคอุตสาหกรรมไทย. กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.
มนฤดี ซาวคําเขตต์. (2564). การพัฒนากิจกรรมเสริมหลักสูตรวิชาสังคมศึกษาเพื่อส่งเสริมทักษะการคิดเชิงอนาคตสำหรับนักเรียนระดับมัธยมศึกษา. วารสารสังคมศาสตร์และมานุษยวิทยาเชิงพุทธ, 6(6), 373-386.
วาทยุทธ พุทธพรหม. (2555). การพัฒนาระบบบริหารกิจการนักเรียนในสถานศึกษาขั้นพื้นฐานตามกระบวนการยุติธรรมเชิงสมานฉันธ์ (ดุษฎีนิพนธ์การศึกษาดุษฎีบัณฑิต).จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วิจารณ์ พานิช. (16 กันยายน 2557). เลี้ยงให้รุ่ง ความมุมานะ ความใฝ่รู้ และพลังแฝงของลักษณะนิสัย.สืบค้นเมื่อ 5 มีนาคม 2565, จาก http://www.thaiihdc.org/web/index.php?option=com_ content view=article&id=1216:2557-09-16-02-09-21&catid=16:2557-06-25-06-51-47
สิตาภา เพชรนที. (2559). สภาพการบริหารกิจการนักเรียนของอิสลามวิทยาลัยแห่งประเทศไทย. วารสารอิเล็กทรอนิกส์ทางการศึกษา, 11, 804-819.
สมคิด กอมณี. (2548). การพัฒนาความมีระเบียบวินัยของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายโรงเรียนสาธิต มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร (ฝ่ายมัธยม) โดยใช้กลุ่มสัมพันธ. วารสารวิจัยทางการศึกษา คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, 13(2),153-168.
สมบัติ กระจ่างยุทธ. (2542). การศึกษากิจกรรมเสริมหลักสูตรดนตรีในโรงเรียนประถมศึกษา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการประถมศึกษาแห่งชาติ (วิทยานิพนธ์ครุศาสตร์มหาบัณฑิต). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Murano, D., Martin, J. E., Burrus, J., & Roberts, R. D. (2018). Feedback and noncognitive skills: From working hypotheses to theory-driven recommendations for practice. The Cambridge handbook of instructional feedback. (pp. 240-263). Cambridge: Cambridge University Press.
Kautz, T., Heckman, J. J., Diris, R., Ter Weel, B., & Borghans, L. (2014). Fostering and measuring skills: Improving cognitive and non-cognitive skills to promote lifetime success. National Bureau of economic research, Cambridge: Cambridge University.
