The Special Education Administration in School under Bangkok Metropolitan Administration
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The article aimed to study the special education administration in school under Bangkok Metropolitan Administration. The EDFR Prospective Research technique was used to collect the opinions of 21 experts using purposive sampling. The research tools were semi-structured interviews and questionnaires. Statistics for data analysis include median, mode, interquartile range, and data analysis.
The research results found that 1) Policy determination - Administrators at all levels should have knowledge and understanding about special education administration. All schools should provide equal and equitable services. There was a special education section and a framework for adequate teacher staffing. There was career promotion and the establishment of a special education center in the district. 2) Planning of schools under Bangkok - There should be collaborative strategic planning between schools, families, interprofessionals, and networks in all sectors. 3)Academic administration includes curriculum analysis - Activities were organized according to special needs. Teachers made individual education plans and individual lesson plans. Professional learning communities had been implemented. Individual research and progress evaluation were supported. 4)Personnel management, recruitment and selection of teachers in cooperation with teacher production institutes - Funds were allocated and agreements were made to accommodate the work. There was development and promotion of professional advancement. Morale was built and the focus was on child development results. 5) General Administration - The environment had been improved. There was database development, public relations and fund establishment. 6) Budget Management -Budgets were allocated as needed and performance-oriented practices were in place.
7) Arrangement of facilities - Media, services, and other educational assistance should be organized based on design principles for everyone to share Universal Design for Learning.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กรมส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการ. (20 ธันวาคม 2562). รายงานข้อมูลสถานการณ์ด้านคนพิการในประเทศไทย ข้อมูลสิ้นสุด ณ วันที่ 31 ธันวาคม 2562. สืบค้นเมื่อ 14 มีนาคม 2563, จากhttp://dep.go.th/uploads/Docutents/8565960f-cb64-416a-827f-643a8a34 ee15รายละเอียดข้อมูลคนพิการ%20ธ.ค.62.pdf
จุฑารัตน์ ใจแกล้ว. (2560). การบริหารงานวิชาการของโรงเรียนแกนนำการเรียนร่วมกลุ่มกรุงธนใต้ สังกัดกรุงเทพมหานคร. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร, 15(1), 65-77.
จุมพล พูลภัทรชีวิน. (2562). การวิจัยอนาคตแบบเดลฟายและชาติพันธุ์วรรณนา. สืบค้นเมื่อ 28 พฤศจิกายน 2562, จาก http://ejournals.swu.ac.th/index.php/enedu/article/view/5854/5491
ฑมลา บุญกาญจน์. (2560). การช่วยเหลือโดยใช้กิจวัตรประจำวันเป็นฐาน ในการให้บริการช่วยเหลือระยะแรกเริ่ม (Routines-Based Early Intervention: RBEI). วารสารวิจัยและพัฒนาการศึกษาพิเศษ, 6(1), 91-92.
ปกรณ์กิตติ์ ม่วงประสิทธิ์. (2561). กระบวนการบริหารโรงเรียนที่จัดการศึกษาสำหรับเด็กที่มีความต้องการพิเศษเรียนรวม สังกัดสำนักบริหารการศึกษาพิเศษ โดยใช้โครงสร้างซีท. วารสารบัณฑิตวิจัย มหาวิทยาลัยราชภัฎเชียงใหม่, 9(1), 93-113.
ผดุง อารยะวิญญู. (2555). แนวทางการพัฒนาการศึกษาพิเศษไทย. วารสารวิจัยและพัฒนาการศึกษาพิเศษ, 1(1), 17-21.
พิมพ์พรรณ เทพสุเมธานนท์. (2555) การบริหารจัดการเรียนร่วมโครงสร้างซีท (SEAT) ในสถานศึกษา. วารสารนักบริหาร, 32(2), 216-222.
เมธี เชษฐ์วิสุต. (2558). การบริหารการศึกษาสู่มาตรฐานการศึกษาพิเศษ โรงเรียนแกนนำจัดการการเรียนร่วม สำนักงานเขตพื้นที่การประถมศึกษา จังหวัดน่าน. วารสาร Veridian E-Journal สาขามนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์ และศิลปะ มหาวิทยาลัยศิลปากร, 8(1), 1049-1058.
เรืองสิทธิ์ นามกอง. (2560). การประเมินความต้องการจำเป็นในการใช้ทรัพยากรทางการบริหารเพื่อการจัดการศึกษาแบบเรียนรวมของโรงเรียนในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 25. วารสารศึกษาศาสตร์ ฉบับวิจัยบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 11(4), 142-153.
ศรียา นิยมธรรม. (2555). FLASH MODEL กลยุทธ์ในการพัฒนาการเรียนรู้ ของบุคคลที่มีความต้องการพิเศษ. กรุงเทพฯ: ไอ.คิว.บุ๊คเซ็นเตอร์.
สมพร หวานเสร็จ. (2562). การส่งเสริมสนับสนุนการจัดการเรียนรวมโดยใช้รูปแบบ SPISIR. วารสาร Sikkhana, 6(7), 151-162.
สำนักการศึกษา. (2554). การเตรียมความพร้อมการจัดการเรียนร่วมในโรงเรียนสังกัดกรุงเทพมหานคร. กรุงเทพฯ: หน่วยศึกษานิเทศก์.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ. (2562). การติดตามและประเมินผลการจัดการศึกษาเรียนรวมสำหรับเด็กพิการและเด็กที่มีความต้องการจำเป็นพิเศษ. นนทบุรี: 21 เซ็นจูรี่.
อรุชา สว่างโลก. (2562). การบริหารจัดการศึกษาแบบเรียนร่วมตามเกณฑ์มาตรฐานการจัดการศึกษาในโรงเรียนเรียนร่วมสังกัดกรุงเทพมหานคร. วารสารการวิจัยการบริหารการพัฒนามหาวิทยาลัยราชภัฎสวนสุนันทา, 9(2), 162-171.
เอกชัย อ้ายม่าน. (2559). แนวทางการบริหารการจัดการเรียนร่วมสำหรับเด็กที่มีความต้องการพิเศษทางการศึกษา โรงเรียนแม่จันวิทยาคม. วารสารครุศาสตร์วิชาการ คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฎเชียงราย, 1(2), 40-54.
Doore, B. et al. (2012). Response to Intervention in Maine Status report of Implementation. USA: Orono.
Kendra Schneider. (2016). An Investigation of Education Leaders’ Perceptions of Their Knowledge of Special Education Law. Student Work, (January 2016), 75-77.
Kimberly A. W. (2015). Social Justice: Principals’ Perceptions of Their Own Preparedness with Special Education Administration. ProQuest LLC.
Patrice A. Thompson. (2017). Effective Leadership Competencies of School-Based Special Education Administrators. Journal of Special Education Leadership, 30(1), 31-47.
