Important factors affecting effectiveness of implementing Elderly Welfare Policy: A case study of the Local Administrative Organization, Samut Prakan Province
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The three objectives of this research were (1) to investigate the nature of implementing the elderly welfare policy; 2) to study factors that facilitate the effectiveness of implementing the elderly welfare policy; and (3) to study the impact of implementing welfare policies on the elderly. This research was qualitative research. Important data sources were obtained from relevant documents, non-participant observation, and in-depth interviews with 20 key informants. The data collection tool was a series of semi-structured interviews. All collected data were then analyzed using descriptive analysis.
The results showed that the qualitative data analysis allowed the researcher to discover the following factors: (1) Policy had successfully entered the agenda because of three trends: politics, elderly issues, and policy. (2) Factors contributing to the effectiveness of implementing the elderly welfare policy, there were related factors from highest to lowest: 1) leadership 2) policy resources 3) management styles 4) needs of the elderly, and 5) collaborative efforts of relevant government agencies. (3) Impact of implementing the elderly welfare policy, there were both positive and negative impacts. The positive impact was that the elderly had better physical health and higher incomes. On the other hand, negative impacts were insufficient budget and related staff who did not have true knowledge and understanding of the elderly.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กรมกิจการผู้สูงอายุ. (2561). สถิติผู้สูงอายุ. สืบค้นเมื่อ 20 พฤศจิกายน 2564, จาก http://www. dop.go.th/th/know/1
กิตติยา ศรีเลิศฟา. (2558). ปัจจัยที่มีอิทธิพลตอการนํานโยบายผู้สูงอายุไปปฏิบัติ. (วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยรามคําแหง.
ณัฐธิดา จุมปา และเพ็ญพักตร์ ไชยนุรักษ์. (2561). สิ่งอำนวยความสะดวกที่เหมาะสมและปลอดภัยเพื่อผู้สูงอายุและผู้พิการกับการพัฒนาคุณภาพชีวิตสร้างความเสมอภาคใน สังคม: กรณีศึกษาชุมชนชาติพันธุ์บนพื้นที่สูงจังหวัดเชียงราย. Veridian E Journal ฉบับภาษาไทย สาขามนุษยศาสตร์สังคมศาสตร์และศิลปะ,11(3), 1508-1509.
ปาริชาติ ชาลีเครือ. (2561). ยุทธศาสตร์การพัฒนาคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุขององค์การบริหารส่วนจังหวัดชัยภูมิ. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร., 6(4), 1620-1632.
ปิยะ กล้าประเสริฐ. (2561). ข้อเสนอเชิงนโยบายในการเตรียมความพร้อมด้านบริการสาธารณะขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นจังหวัดปทุมธานีในการเข้าสู่สังคมผู้สูงอายุ. Journal of MCU Peace Studies, 6(4), 1607-1619.
บุษกร เชี่ยวจินดากานต์. (2561). เทคนิคการวิจัยเชิงคุณภาพแบบกรณีศึกษา. วารสารศิลปศาสตร์ปริทัศน์ คณะศิลปศาสตร มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ, 13(25), 103-118.
โมรยา วิเศษศรี และคณะ.(2563).ประสิทธิภาพการพัฒนาคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุในเขตกรุงเทพมหานคร. วารสารสังคมศาสตร์และมานุษยวิทยาเชิงพุทธ, 5(9), 79-94.
ศิริสุข นาคะเสนีย. (2561). พฤติกรรมการดูแลสุขภาพตนเองของผู้สูงอายุในกรุงเทพมหานคร.วารสารวิจัยรำไพพรรณี, 12(1), 39-48.
สมศักดิ์ สามัคคีธรรม และสุพรรณี ไชยอำนวย. (2560). สวัสดิการชุมชนกับการสร้างสังคมเข้มแข็งในเขตกรุงเทพมหานคร. วารสารร่มพฤกษ์ มหาวิทยาลัยเกริก, 35(1), 96-110.
เอนก ศรีนันท และนิเทศ ตินณะกุล (2564) ศึกษาวิจัยเรื่องปัจจัยที่สงผลตอประสิทธิผลการนํานโยบายเบี้ยยังชีพผู้สูงอายุไปปฏิบัติของเทศบาลเมืองในจังหวัดปทุมธานี. วารสารมนุษยศาสตรและสังคมศาสตร มหาวิทยาลัยเอเชียอาคเนย์, 4(2), 8-26.
