Cultural Tourist spot Management Phetchaburi Province
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
Cultural tourism is important because it allows Thai and foreign tourists to learn and understand the history and culture through the architecture, tradition, chronicle in each era, and the way of life of people in that tourist destination. As a result, tourists realize the value, pride in their own culture and generate income for the people and the province. Phetchaburi Province is located in the lower central region with cultural attractions that attract tourists, but tourism management must be improved and developed life and property safety. There should be a reliable and adequate medical facility. In terms of transportation, traffic signals should be increased to reduce accidents. Hotels and accommodation, there should be distributed in every district. In tourism publicity, restaurant guides should be prepared and staff service development related to tourism management should be developed.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กาญจนา แสงลิ้มสุวรรณ และ ศรันยา แสงลิ้มสุวรรณ. (2555). การท่องเที่ยวเชิงมรดกวัฒนธรรมอย่างยั่งยืน. วารสารนักบริหาร, 32(4), 139-146.
ขวัญชนก ทองล้วน. (2558). ปูนปั้นรามเกียรติ์บนถนนราชดำเนิน จังหวัดเพชรบุรี: พลวัตของการใช้รามเกียรติ์ในศิลปะไทยร่วมสมัย (วิทยานิพนธ์อักษรศาสตร์มหาบัณฑิต).จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
จิตตรา มาคะผล และคณะ. (2563). การพัฒนาเส้นทางการท่องเที่ยวเพื่อการเรียนรู้งานศิลปกรรมปูนปั้นเมืองเพชร. วารสารศิลปากรศึกษาศาสตร์วิจัย, 12(1), 17-28.
ณปภา หอมหวล และชนานุช เงินทอง. (2562). การศึกษาแนวทางการอนุรักษ์ขนมหวานพื้นเมืองให้เป็นแหล่งเรียนรู้และส่งเสริมเส้นทางการท่องเที่ยวจังหวัดเพชรบุรี. วารสารวิจัยและพัฒนา วไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์, 14(3),32-41.
ดวงกมล บุญแก้วสุข. (2559). ศิลปะสกุลช่างเพชรบุรี: จากอดีตถึงปัจจุบัน (วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ธนณัฏฐ์ โชคปรีดาพานิช. (2562). ขีดความสามารถการส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ในชุมชนชาติพันธุ์ไทยทรงดำเขาย้อย เพชรบุรี. วารสารวิทยาลัยดุสิตธานี, 13(2), 101-114.
พระมหาสมนึก จันทร์ทอง. (2551). ศิลปะปูนปั้น เมืองเพชรบุรี และสร้างคุณค่าและวัฒนธรรมา (วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
สำนักงานการพัฒนาการท่องเที่ยว. (2550). การประเมินมาตรฐานแหล่งท่องเที่ยวทางวัฒนธรรม. สืบค้น เมื่อ 24 มีนาคม 2564, จาก http://www.tourism.go.th/2010/th/home/index.php
สำนักงานปลัดกระทรวงสาธารณสุข. (2549). การมีส่วนร่วมของประชาชน. สืบค้นเมื่อ 24 มีนาคม 2564, จาก https://recc.erc.or.th/index.php/2015-07-07-07-53-46/464-2010-02-01-08-32-52
Aree Naipinit & Thirachaya Maneenet. (2008). People Participation in Village-Based Tourism, Bu Sai Home Stay, Wang Nam Kiao District, Nakhon Ratchasima Province (Master’s Thesis, Faculty of Management Science). Khon Kaen University.
Cooper, C., Fletcher, J., Fyall,A., Gilbert,D.& Wanhill, S. (2008). Tourism Principles and Practice. (4th ed.). Harlow, UK: FT Prentice-Hall.
Goeldner, C. R.,&Ritchie, J. R. B. (2009). Tourism: Principles, Practices and Philosophies. NY: John Wiley and Sons.
Melanie K. Smith. (2003). Issues in Cultural Tourism Studies. London: Routledge.
Nipaporn Nooaksorn. (2005). Opinions of Thai Tourists for Visiting Phuket Province (Master’s Thesis). Srinakharinwirot University.
Siriwan Sereerat. (2003). Modern Business Management. Bangkok: D.K. Today.
Swarbrooke, J. (1999). Sustainable Tourism Management. London: CABI.
Theobald, W. F. (1994.). Global tourism: The next decade. Oxford: Butterworth-Heinemann.
vanovic, M. (2008). Cultural tourism. Cape Town, South Africa: Juta& Company.
Ximba, E. Z. (2009). Cultural and heritage tourism development and promotion in theNdwedwe municipal area: perceived policy and practice (Masters of Recreation and Tourism). University of Zululand, University of Zululand.
