The Study of Academic Administration of School Administrators in the 10th Educational Network Under the Jurisdiction of Ubon Ratchathani Primary Educational Service Area 3
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research aimed to study the level of Academic Administration of School Administrators in the 10th Educational Network Under the Jurisdiction of Ubon Ratchathani Primary Educational Service Area 3. The population used in this research was 127 teachers who taught in schools in the 10th Educational Network Under the jurisdiction of Ubon Ratchathani Primary Education Service Area 3 in the academic year of 2020. The research tool was a 5-level rating scale questionnaire of 50 items, with the IOC index between .67-1.00, the discrimination values (r) between .48-.92, and the reliability of .98. The statistics included frequency, percentage, mean, and standard deviation.
The research findings were: The academic administration of school administrators in the 10th Educational Network Under the jurisdiction of Ubon Ratchathani Primary Education Service Area 3 as a whole and in individual aspects was at high levels. Considering each aspect, the averages could be sorted from high to low: 1) Measurement and evaluation and transferring 2) Educational supervision
3) Research for education quality development 4) School curriculum development 5) Learning process development, and 6) Development of internal quality assurance system in schools.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
ไกรวัลย์ รัตนะ. (2556).บทบาทการบริหารงานวิชาการของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสงขลา. วารสารวิจัยทางการศึกษา, 9(1), 5-9.
ขัตติยา ด้วงสำราญ. (2564). บริหารความเสี่ยงอย่างไรให้องค์กรไร้วิกฤต. วารสารสหวิทยาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 4(1), 340-351.
จันทรานี สงวนนาม. (2553). ทฤษฎีและแนวปฏิบัติในการบริหารสถานศึกษา. กรุงเทพฯ: บุ๊คพอยท์.
ชินวัฒน์ ปานมั่งมี. (2563). ภาวะผู้นำเชิงคุณภาพของผู้บริหารกับการดำเนินงานวัฒนธรรมในสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาประจวบคีรีขันธ์ เขต 2. วารสารศิลปการจัดการ, 4(3), 686-699.
ปณิธฑิตา จรรยาเลิศ. (2556). ความคิดเห็นของครูที่มีต่อการบริหารงานวิชาการโรงเรียนในกลุ่มพัฒนาคุณภาพการศึกษา 4 (สะเดาใหญ่ ตาอุด ศรีตระกูล) อำเภอขุขันธ์ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาศรีสะเกษ เขต 3 (สารนิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยราชธานี.
เพชร์ลัดดา ขันทองดี. (2563). การศึกษาเปรียบเทียบวัฒนธรรมองค์การของโรงเรียนมัธยมศึกษากับโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา. วารสารศิลปการจัดการ, 4(3), 653-671.
ศรีฟ้า ศรีพรหม. (2556). ความคิดเห็นของครูที่มีต่อการบริหารงานวิชาการโรงเรียนในสหวิทยาเขต 3 สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 29 จังหวัดอุบลราชธานี (สารนิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยราชธานี.
ศิริชัย กาญจนวาสี. (2559). การวิจัยและพัฒนาการศึกษาไทย. วารสารศิลปากรศึกษาศาสตร์วิจัย, 8(2), 1-18.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2552). คู่มือการปฏิบัติงานข้าราชการครู. กรุงเทพฯ: สำนักนโยบายและแผนการศึกษาขั้นพื้นฐาน.
สำนักนายกรัฐมนตรี. (2561). คู่มือมาตรฐานการตรวจราชการแบบบูรณาการโครงการพัฒนาระบบการตรวจราชการแบบบูรณาการสู่การปฏิบัติ. กรุงเทพฯ: สำนักนายกรัฐมนตรี.
สุปราณีย์ พิรักษา. (2563). การบริหารความขัดแย้งของผู้บริหารตามความคิดเห็นของบุคลากรวิทยาลัยอาชีวศึกษา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา จังหวัดบึงกาฬ. วารสารนวัตกรรมการจัดการศึกษาและการวิจัย, 2(1), 21-30.
โสมวลี ชยามฤต. (2564). การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์เพื่อรองรับยุคดิจิทัลขององค์การภาครัฐและเอกชน. วารสารสหวิทยาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 4(1), 38-50.
Bugg, K. A. (2001). Quality assurance and improvement planning in Illinois HighSchools (Ph.D. Educational Administration). The Illinois State University.
Good, C.V. (1973). Dictionary of Education. New York: McGraw-Hill Book.
Watamura, K. P. (2000). Child-centered learning versus direct instruction in mathematics in the elementary classroom. New York: Harper and Row
