รูปแบบความสำเร็จของธุรกิจการให้บริการให้คำปรึกษาทางด้านวีซ่าและการขอใบอนุญาตทำงานแบบออนไลน์ให้กับชาวต่างชาติในกลุ่มจังหวัดภาคใต้ฝั่งอันดามัน

Praima Seneetantikun; Uthairat  Muangsan; Naruemon  Teerapattanakiat

Authors

Praima Seneetantikun Student of Doctor of Business Administration, Faculty of Business Administration, Pathumthani University.
Uthairat Muangsan Faculty of Business Administration, Pathumthani University.
Naruemon Teerapattanakiat Faculty of Business Administration, Pathumthani University.

Keywords:

Success Model, Online Marketing Strategy, Competitive Advantage, Online Visa , Service Business, Structural Equation Modeling

Abstract

This study aims to (1) examine the levels of human resource potential, online marketing strategy, management capability, competitive advantage, and business success of online visa and work permit consulting services in the Andaman Coast provinces; (2) analyze the causal relationships among these factors and business success; and (3) develop a structural success model for online consulting service businesses serving foreign clients. A mixed-methods research design was employed, combining quantitative data collected from 266 business executives or representatives with in-depth interviews from 20 experts. Data were analyzed using descriptive statistics and Structural Equation Modeling (SEM). The results indicated that the proposed model demonstrated a good fit with empirical data (χ²/df = 1.101, CFI = 0.996, GFI = 0.960, RMSEA = 0.019, SRMR = 0.044). Online marketing strategy, management capability, and human resource potential were found to have significant positive effects on competitive advantage and business success. In terms of practical implications, the findings provide a strategic framework for online service businesses, particularly visa and work permit consulting firms, digital business support agencies, and policymakers involved in international service development. The developed model can also be applied to enhance competitiveness in tourism-oriented or international economic regions.

References

กษิติธร อัศวพงศ์วาณิช. (2568). กลยุทธ์การตลาดออนไลน์เพื่อการเพิ่มมูลค่าผลิตภัณฑ์จากมะพร้าว. วารสารวิทยาการจัดการปริทัศน์, 27(1).

บุษกร วัฒนบุตร. (2562). ศักยภาพของทรัพยากรมนุษย์โดยภาคเอกชนเพื่อสร้างนวัตกรรมการเรียนรู้สู่การพัฒนาอย่างยั่งยืนในศตวรรษที่ 21. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 8(4), 191-200.

ชลิดา ทิพย์มงคล. (2562). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อประสิทธิภาพการบริหารจัดการองค์กร กรณีศึกษา บริษัท ซุปเปอร์ วอเตอร์ จากัด. มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.

นฤมล วิเวกจิตร. (2565). ประสิทธิผลการบริหารงานตามหลักการบริหารกิจการบ้านเมืองที่ดีขององค์การบริหารส่วนตาบลช่องสะแก อำเภอเมืองเพชรบุรี จังหวัดเพชรบุรี. วารสารนวัตกรรมการศึกษาในอนาคต, 1(1), 29–39.

พรรณภา สรสิทธิ์. (2564). กลยุทธ์การตลาดแบบออฟไลน์ และออนไลน์กับการสนับสนุนจากภาครัฐที่ส่งผลต่อความสำเร็จทางการตลาดของวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.

พีระสิทธิ์ เดชอนันตชาติ และ ปวิตพล ไพบูลย์. (2568). แนวทางการสร้างความได้เปรียบทางการแข่งขันเพื่อความสำเร็จของผู้ประกอบการธุรกิจเครื่องสำอางไทยในการเข้าสู่ตลาดประเทศตะวันออกกลาง. วารสารพุทธจิตวิทยา, 10(2), 332–343.

ศิวกร อโนรีย์. (2564). ปัจจัยที่มีผลต่อความได้เปรียบทางการแข่งขัน และความสำเร็จของผู้ประกอบการวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมในเขตจังหวัดราชบุรี. มหาวิทยาลัยศิลปากร.

สาธินี หมัดสะและ. (2566). การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ที่ส่งผลต่อสมรรถนะการปฏิบัติงานของพนักงานบริษัทเจียไต๋. มหาวิทยาลัยมหิดล.

สำนักงานพัฒนาธุรกรรมทางอิเล็กทรอนิกส์. (2562). รายงานประจำปี 2562 สำนักงานพัฒนาธุรกรรมทางอิเล็กทรอนิกส์. สานักงานพัฒนาธุรกรรมทางอิเล็กทรอนิกส์กระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม.

สำนักงานสถิติแห่งชาติ. (2566). สถิติจำนวนนักท่องเที่ยวที่เข้ามาในประเทศไทย. สำนักงานสถิติแห่งชาติ.

Alt, M.A., Saplacan, Z., Benedek, B. and Nagy, B.Z. (2021), Digital touchpoints and multichannel segmentation approach in the life insurance industry, International Journal of Retail and Distribution Management, 49(5), 652-677.

Banmairuroy, W., Kritjaroen, T., & Homsombat, W. (2022). The effect of knowledge-oriented leadership and human resource development on sustainable competitive advantage through organizational innovation's component factors: Evidence from Thailand’s new S-curve industries. Asia Pacific Management Review, 27(3), 200-209.

Best J. W. (1981). Research in Education. 4th Edition. New Delhi. Prentice Hall of India Pvt. Ltd.

Byrne, B. M. (2010). Structural Equation Modeling with AMOS: Basic concepts, Applications, and Programming. 2nd Edition. New York: Routledge Taylor & Francis Group. 2010.

Cronbach. Lee J. (1970). Essentials of Psychological Testing. 3rd.ed., New York: Harper & Row.

Comrey, A. L., & Lee, H. B. (1992). A first course in factor analysis. Hillsdale, NJ: Erlbaum.

Diamantopoulos, A. & Siguaw, A. D. (2000). Introducing LISREL: A guide for the uninitiated. London: Sage Publications.

Javadian, A., Mehrara, A., Ebrahimi, S. A., & Bagerzadeh, M. (2019). Identifying dimensions and components of human resource efficiency in medical universities of Iran: to present a conceptual model. Iranian Journal of Educational Sociology, 2(3), 1-11.

Hair, J.F., Black, W.C., Babin, B.J. & Anderson, R.E. (2010). Multivariate Data Analysis. (7th ed.). Pearson: New York.

HR NOTE. (2562). ทฤษฎีการบริหารจัดการ POCCC และหลักการจัดการองค์กรสู่ความสาเร็จตามแนวคิดของ Henri Fayol. สืบค้นเมื่อ 30 พฤศจิกายน 2564, จาก https://th.hrnote.asia/orgdevelopment/190626-poccc-henri-fayol/

Porter, M.E. (1985). Competitive Advantage: Creating and Sustaining Superior Performance. Free Press, New York, 557.

Singh, T. P. & RatnaSinha. (2017). The Impact of social media on business growth and performance in India. International Journal of Research in Management & Business Studies, 4(1), 36-40.