การยกระดับการท่องเที่ยวชุมชนผ่านการพัฒนามาตรฐานการบริการและ การมีส่วนร่วมของชุมชน กรณีศึกษากลุ่มจังหวัดภาคใต้ฝั่งอันดามันในประเทศไทย
คำสำคัญ:
การยกระดับการท่องเที่ยวชุมชน , การพัฒนามาตรฐานการบริการ, การมีส่วนร่วมของชุมชน, การสนับสนุนของหน่วยงานภาครัฐและเอกชนบทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาระดับและลักษณะของมาตรฐานการบริการในการท่องเที่ยวชุมชนของกลุ่มจังหวัดภาคใต้ฝั่งอันดามัน (2) เพื่อประเมินระดับการมีส่วนร่วมของชุมชนในการพัฒนาการท่องเที่ยวชุมชนในพื้นที่ศึกษา (3) เพื่อวิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างมาตรฐานการบริการและการมีส่วนร่วมของชุมชนที่มีต่อการเติบโตทางเศรษฐกิจของชุมชน (4) เพื่อพัฒนาและเสนอรูปแบบการส่งเสริมการท่องเที่ยวชุมชนที่เหมาะสมกับบริบทของกลุ่มจังหวัดภาคใต้ฝั่งอันดามัน และ (5) เพื่อเสนอแนวทางในการพัฒนามาตรฐานการบริการและการมีส่วนร่วมของชุมชน เพื่อยกระดับคุณภาพการท่องเที่ยวและความยั่งยืนของชุมชนในระยะยาว เป็นการวิจัยแบบผสมผสาน กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ คณะกรรมการ สมาชิก และผู้ที่เกี่ยวข้องพื้นที่ท่องเที่ยวชุมชน จำนวน 600 คน ผู้ให้ข้อมูลสำคำญ จำนวน 30 คน สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ คือ ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติแบบจำลองสมการโครงสร้าง ผลการวิจัยพบว่า (1) โดยรวมอยู่ในระดับมากที่สุด (2) ด้วยค่าดัชนี χ²/df = 0.111, CFI = 1.000, GFI = 1.000, AGFI = 0.999, RMSEA = 0.000 และ SRMR = 0.000 (3) องค์ประกอบย่อยทั้ง 7 มีความสัมพันธ์กันเชิงบวกอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 (p< .01) (4) โมเดลมีความเหมาะสมกับข้อมูลเชิงประจักษ์ และ (5) ใช้เป็นแนวทางและการพัฒนา สนับสนุนจากทั้งภาครัฐ ภาคธุรกิจ และชาวบ้าน
เอกสารอ้างอิง
กันตินันท์ โฉมทอง และมุจลินทร์ ผลกล้า. (2564). แนวทางการยกระดับการท่องเที่ยวโดยชุมชน กรณีศึกษา: ชุมชนบ้านบากันเคย ตำบลตันหยงโป อำเภอเมือง จังหวัดสตูล. ในการประชุมวิชาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ระดับชาติ ครั้งที่ 3 กระบวนทัศน์ใหม่ของมนุษยศาสตร์กับสังคมศาสตร์เพื่อการพัฒนาท้องถิ่น, 3(1), 753-766.
ทวีสินธุ์ ตั้งเซ่ง. (2564). แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวโดยชุมชน 3 จังหวัดชายแดนใต้ เชื่อมโยงมาตรฐานการท่องเที่ยวโดยชุมชนประเทศไทย. วารสารการพัฒนาชุมชนและคุณภาพชีวิต, 9(2), 183-193. https://so02.tci-thaijo.org/index.php/JCDLQ/article/view/247445/167418
ธานินทร์ ศิลป์จารุ. (2557). การวิจัยและการวิเคราะห์ข้อมูลทางสถิติด้วย SPSS และ AMOS (พิมพ์ครั้งที่ 15). วี.อินเตอร์ พริ้นท์.
ปิยาภรณ์ ณ ตะกั่วทุ่ง, ศรัณยา นาคแก้ว, นันท์ธิดา ศิริกุล และศรายุธ ทองหมัน. (2564). การพัฒนารูปแบบกลยุทธ์การตลาดการท่องเที่ยวกลุ่มจังหวัดอันดามัน. มหาวิทยาลัยราชภัฏภูเก็ต.
พัชราภรณ์ จันทรฆาฎ และคณะ.(2565). การยกระดับศักยภาพการท่องเที่ยวโดยชุมชนเชิงสร้างสรรค์เพื่อพัฒนาพื้นที่บนฐานอัตลักษณ์ท้องถิ่นของตำบลบ้านงิ้ว อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี. วารสารวิทยาการจัดการปริทัศน์, 24(2), 19-28. https://so03.tci-thaijo.org/index.php/msaru/article/view/260871/174837
ภัทรชนม์ รัชตะหิรัญ และคณะ. (2564). แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวโดยชุมชน ชุมชนบ้านปงถ้ำ อำเภอวังเหนือ จังหวัดลำปาง. วารสารวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี, 3(1), 67-77. https://so08.tci-thaijo.org/index.php/MSJournal/article/view/2892/2138
เมทิกา พ่วงแสง และอรจิรา ธรรมไชยางกูร. (2567). การรับรู้ข่าวสารและการมีส่วนร่วมของชุมชนในการจัดการท่องเที่ยวแบบคาร์บอนต่ำสำหรับยกระดับการท่องเที่ยวจังหวัดกาญจนบุรี. วารสารเทคโนโลยีสื่อสารมวลชน มทร.พระนคร, 9(1), 57-76.
Akama, J.S. and D. Kieti. 2007. Tourism and Socio-Economic Development in Developing Countries: A Case Study of Mombasa Resort in Kenya. Journal of Sustainable Tourism 15(6): 735-748.
Aprilani, T. L., Yuliarmi, Y., & Marhaeni, A. A. I. N. (2021). The role of the government in development of community-based tourism on economic growth inclusivity. Journal of The Community Development in Asia, 4(1), 96-105.
Giampiccoli, A., & Mtapuri, O. (2017). Beyond community-based tourism. Towards a new tourism sector classification system. Gazeta de Antropologia, 33(1), 1-15.
Hair, J.F., Black, W.C., Babin, B.J. & Anderson, R.E. (2010). Multivariate Data Analysis. (7th ed.). Pearson: New York.
Li, W.; Yi, P. (2020). Assessment of city sustainability—Coupling coordinated development among economy, society and environment. J. Clean. Prod, 256
Parasuraman, A., Zeithaml, V. A., & Berry, L. L. (Spring 1988). SERVQUAL: A multiple-item scale for measuring consumer perceptions of service quality. Journal of Marketing, 64, 12-40.
Scheyvens, (1999). Ecotourism and the Empowerment of Local Communities. Tourism Management, 20(2), 245-249.
Sherry, R. A. (1969). A Ladder of Citizen Participation. Journal of the American Planning Association, 35(4), 216-224.
Tosun, C. (2006). Expected nature of community participation in tourism development. Tourism Management, 27(3), 493-504.
Wisnumurti, A. G. O., Candranegara, I. M. W., Suryawan, D. K., & Wijaya, I. G. N. (2020). Collaborative Governance: Synergity Among the Local Government, Higher Education, and Community in Empowerment of Communities and Management of Potential Tourism Village. In 2nd Annual International Conference on Business and Public Administration (AICoBPA 2019) (pp. 112-115). Atlantis Press.
World Tourism Organization (UNWTO). (2018). Tourism Highlights 2018 Edition.
Yamane, T. (1967). Statistics, An Introductory Analysis, 2nd Ed., New York : Harper and Row.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
จรรยาบรรณผู้เขียนบทความ
ผู้เขียนบทความต้องรับรองว่าบทความนี้ไม่เคยตีพิมพ์ในวารสารใดหรือสิ่งพิมพ์อื่นๆ มาก่อน ต้องไม่คัดลอกผลงานผู้อื่นมาปรับแต่งเป็นบทความของตน และไม่ได้อยู่ระหว่างการเสนอเพื่อพิจารณาตีพิมพ์ อีกทั้งยอมรับหลักเกณฑ์การพิจารณาและการตรวจแก้ไขบทความต้นฉบับโดยกองบรรณาธิการวารสารวิทยาลัยนครราชสีมา สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์
บทความทุกเรื่องได้รับการตรวจพิจารณาทางวิชาการโดยผู้ทรงคุณวุฒิที่มีประสบการณ์และมีความเชี่ยวชาญตรงตามสาขาของบทความ ซึ่งผู้เขียนต้องแก้ไขตามคำแนะนำของผู้ทรงคุณวุฒิภายในระยะเวลาที่กำหนด หากไม่เป็นไปตามกำหนดกองบรรณาธิการขอสงวนสิทธิ์และยกเลิกการตีพิมพ์โดยจะแจ้งให้ทราบต่อไป
ข้อความที่ปรากฏในบทความของวารสารนี้เป็นความคิดเห็นของผู้เขียนซึ่งไม่เกี่ยวข้องกับวิทยาลัยนครราชสีมาแต่อย่างใด และกองบรรณาธิการขอสงวนสิทธิ์ในการพิจารณาและตรวจประเมินบทความเพื่อตีพิมพ์ในวารสารของวิทยาลัยนครราชสีมา สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์
