มาตรการทางกฎหมายในการคุ้มครองแรงงานสูงอายุในประเทศไทย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อ 1. ศึกษาสภาพปัญหาการจ้างงานแรงงานสูงอายุ
ในประเทศไทย 2. วิเคราะห์เปรียบเทียบกฎหมายการจ้างแรงงานสูงอายุในประเทศไทยกับต่างประเทศ และ 3. กำหนดมาตรการทางกฎหมายในการคุ้มครองแรงงานสูงอายุในประเทศไทย โดยใช้การวิจัยแบบผสมผสาน การวิจัยเชิงปริมาณ กลุ่มตัวอย่างคือแรงงานภาคเอกชนอายุ 50 ปีขึ้นไป จำนวน 400 คน เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูล คือแบบสอบถาม มีค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ 0.89 สถิติที่ใช้
ในการวิเคราะห์ข้อมูลได้แก่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ยและค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การวิจัยเชิงคุณภาพกลุ่มตัวอย่างผู้ให้ข้อมูลหลักคือ หน่วยงานที่เกี่ยวข้องกับการคุ้มครองแรงงานจำนวน 16 คน เครื่องมือ
ที่ใช้คือ แบบสัมภาษณ์เชิงลึก วิเคราะห์ข้อมูลเชิงเนื้อหา
ผลการวิจัย พบว่า 1. สภาพปัญหาการจ้างแรงงานสูงอายุ คือ 1) สัญญาจ้างแรงงานภาคเอกชนสิ้นสุดลงเมื่ออายุครบ 55 ปี 2) นายจ้างปฏิเสธการจ้างแรงงานสูงอายุมากกว่าแรงงานทั่วไป 3) แรงงานสูงอายุไม่สามารถต่อรองค่าจ้างหรือค่าตอบแทนอย่างอื่นได้ 4) ขาดหน่วยงานดูแลและ
ขาดนโยบายการส่งเสริมผู้ประกอบการรับแรงงานสูงอายุเข้าทำงาน 5) ปัจจุบันยังไม่มีกฎหมายคุ้มครองแรงงานสูงอายุเป็นการเฉพาะ 2. ผลการเปรียบเทียบกฎหมายคุ้มครองแรงงานประเทศญี่ปุ่นและประเทศสิงคโปร์มีกฎหมายคุ้มครองแรงงานสูงอายุเฉพาะขณะที่ประเทศไทยไม่มี 3. มาตรการทางกฎหมายในการคุ้มครองแรงงานสูงอายุในประเทศไทยประกอบด้วย 1) การขยายอายุการทำงานในภาคเอกชนจาก 55 ปี เป็น 60 ปี 2) กำหนดค่าตอบแทนและลักษณะงานที่เหมาะสมสำหรับแรงงานสูงอายุ 3) ให้มีนโยบายส่งเสริมการจ้างงานสูงอายุในระดับประเทศ และ 4) ให้มีกฎหมายคุ้มครองแรงงานสูงอายุเป็นการเฉพาะเช่นเดียวกับแรงงานทั่วไป แรงงานเด็ก สตรี และคนพิการ
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กัญณ์ศิริน ใสงาม. (2566). การส่งเสริมการจ้างงานและคุ้มครองแรงงานสูงอายุ [วิทยานิพนธ์นิติศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช]. https://ir.stou.ac.th/bitstream/123456789/13426/1/2614000541.pdf
กิติมา ติรเศรษฐเสมา. (2561). มาตรการในการคุ้มครองแรงงานผู้สูงอายุ. วารสารการบริหารปกครอง มหาวิทยาลัยกาฬสินธุ์, 8(1), 265–287. https://so01.tci-thaijo.org/index.php/gjournal-ksu/article/view/199563
จิราพร สุทันกิตระ. (2563). การคุ้มครองแรงงานสูงอายุจากการเลือกปฏิบัติเพราะเหตุอายุในการจ้างงาน [รายงานการวิจัย, มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช].
ชวลิต สวัสดิ์ผล. (2563). นโยบายการทำงานและการจ้างงานผู้สูงอายุ. วารสารผู้ตรวจการแผ่นดิน, 13(1), 117–132. https://www.ombudsman.go.th
นันทพล พุทธพงษ์, ศศิประภา ศิสศิ วรณาการ และวิณัฏฐา แสงสุข. (2563). มาตรการทางกฎหมายในการคุ้มครองแรงงานสูงอายุ. วารสารรามคำแหง ฉบับนิติศาสตร์, 9(2), 141–159. https://so05.tci-thaijo.org/index.php/lawjournal/article/view/247519
นิภาพรรณ เจนสันติกุล. (2563). สภาพปัญหาและรูปแบบการจ้างงานผู้สูงอายุของสถานประกอบการเอกชนในประเทศไทย. วารสารวิชาการวิทยาลัยบริหารศาสตร์, 4(1), 50–66. https://so01.tci-thaijo.org
ปวีณา แจ้งประจักษ์. (2564). การจ้างงานผู้สูงอายุในสังคมไทย: องค์ความรู้จากการสังเคราะห์งานวิจัยจากฐานข้อมูลปริญญานิพนธ์. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 8(10), 100–112. https://so03.tci-thaijo.org/index.php/JMND
พระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541. (2541, 20 กุมภาพันธ์). ราชกิจจานุเบกษา, 115(8 ก), 1–44.
สิริพร พงศ์หิรัญสกุล, พัชรี ฉลาดธัญกิจ, ณรงค์ฤทธิ์ ประสานตรี, กาญจนา จินดานิล, และสุกัญญา
ตั้งประเสริฐ. (2567). แนวทางการพัฒนาทักษะแรงงานผู้สูงอายุให้เหมาะสมกับลักษณะงาน. วารสารนวัตกรรมการบริหารและการจัดการ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์, 12(1), 135–147. https://so02.tci-thaijo.org/index.php/RCIM/article/view/263450
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2565). สถานการณ์ความมั่นคงในชีวิตของผู้สูงอายุ. https://ebooks.m-society.go.th/uploads/ebooks/pdf /644f3a41c8dd2.pdf
สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร. (2562). แรงงานสูงอายุในประเทศสิงคโปร์. https://www.parliament.go.th
สำนักงานสถิติแห่งชาติ. (2562). สรุปผลที่สำคัญ การทำงานของผู้สูงอายุในประเทศไทย พ.ศ. 2562. https://www.nso.go.th
Yamane, T. (1973). Statistics: An Introductory Analysis (3rd ed.). Harper & Row.
