รูปแบบการบริหารการจัดการเรียนรู้เพื่อพัฒนาทักษะชีวิตผู้เรียน สำหรับโรงเรียนประถมศึกษา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพที่เป็นจริง สภาพที่ควรจะเป็น ความต้องการจำเป็น และแนวทางการบริหารการจัดการเรียนรู้เพื่อพัฒนาทักษะชีวิตผู้เรียน 2) สร้างรูปแบบ 3) ทดลองใช้รูปแบบ และ
4) ประเมินผลการใช้รูปแบบ โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยและพัฒนา 4 ระยะ ประชากรเป็นผู้บริหารสถานศึกษาและ ครูหัวหน้างานวิชาการในเขตตรวจราชการที่ 14 จำนวน 5,004 คน กลุ่มตัวอย่าง 370 คน กำหนดขนาดด้วยสูตรของยามาเน่และสุ่มแบบแบ่งชั้นภูมิ ศึกษาแนวทางจากสถานศึกษาที่มีวิธีปฏิบัติเป็นเลิศ 3 แห่ง ผู้ให้ข้อมูล 6 คน ตรวจสอบรูปแบบโดยผู้ทรงคุณวุฒิ 12 คน ทดลองใช้ด้านการอำนวยการจัดการเรียนรู้ในโรงเรียน 1 แห่ง และประเมินผลโดยผู้ทรงคุณวุฒิ 21 คน ซึ่งได้มาโดยคัดเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือวิจัย ได้แก่ แบบสอบถามซึ่งมีค่าความเชื่อมั่น 0.94 แบบสัมภาษณ์ และแบบประเมิน วิเคราะห์ข้อมูลด้วยร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ดัชนีความต้องการจำเป็น และการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า 1) สภาพที่เป็นจริงโดยรวมอยู่ในระดับปานกลาง สภาพที่ควรจะเป็นอยู่ในระดับมากที่สุด และดัชนีความต้องการจำเป็นโดยรวมเท่ากับ 0.410 โดยด้านการอำนวยการจัดการเรียนรู้มีความต้องการจำเป็นสูงสุด 2) รูปแบบ ประกอบด้วย วัตถุประสงค์ หลักการ วิธีดำเนินงาน การประเมินผล และเงื่อนไขความสำเร็จ ผลการตรวจสอบความเหมาะสมและความเป็นไปได้ มีค่าเฉลี่ย 4.47 และ 4.42 ตามลำดับ อยู่ในระดับมาก 3) ผลการทดลองใช้มีค่าเฉลี่ยเพิ่มขึ้นจาก 3.53 เป็น 4.70 ผ่านเกณฑ์ครบทุกข้อ และผู้เกี่ยวข้องมีความพึงพอใจอยู่ในระดับมากที่สุด และ 4) รูปแบบมีความเหมาะสมมีค่าเฉลี่ย 4.45 และความเป็นไปได้มีค่าเฉลี่ย 4.36 อยู่ในระดับมาก ส่วนความเป็นประโยชน์มีค่าเฉลี่ย 4.52 อยู่ในระดับมากที่สุด
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กรมสุขภาพจิต. (2569). รายงานประจำปีกรมสุขภาพจิต 2568. เรียกใช้เมื่อ 1 สิงหาคม 2569 จาก https://dmh-elibrary.org/items/show/2113
จินตนา ครองยุทธ. (2568). การพัฒนารูปแบบการเสริมสร้างสมรรถนะครูด้านการจัดการเรียนรู้เชิงรุก (Active Learning) ในยุคดิจิทัล เพื่อส่งเสริมคุณภาพผู้เรียนโรงเรียนบ้านโพนทอง (แสงราษฎร์สามัคคี). วารสารบริหารการศึกษาบัวบัณฑิต, 25(2), 95-113.
นวพรรณ เชื้ออ่ำ และคณะ. (2566). รูปแบบการบริหารหลักสูตรสถานศึกษาเพื่อพัฒนาทักษะผู้เรียนในศตวรรษที่ 21 สำหรับโรงเรียนขนาดเล็ก. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 12(1), R1-R14.
บุญชม ศรีสะอาด. (2560). การวิจัยเบื้องต้น. (พิมพ์ครั้งที่ 10). กรุงเทพมหานคร: สุวีริยาสาส์น.
ประเวศ เวชชะ. (2561). การบริหารหลักสูตร การสอน การวัดและประเมินผลการเรียนรู้. (พิมพ์ครั้งที่ 4). เชียงราย: มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2565). คู่มือการคัดเลือกครูต้นแบบการจัดการเรียนรู้บูรณาการทักษะชีวิต ประจำปี 2565. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560 - 2579. กรุงเทพมหานคร: พริกหวานกราฟฟิค.
สำนักงานศึกษาธิการภาค 14. (2568). แผนพัฒนาการศึกษาระดับภาคและกลุ่มจังหวัดภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนล่าง 2 พ.ศ. 2566 - 2570 (ฉบับทบทวน ประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2568). เรียกใช้เมื่อ 1 สิงหาคม 2569 จาก https://shorturl.asia/LXqat
อาทิตมณี แย้มเกษร. (2564). การบริหารการจัดการเรียนรู้เพื่อเสริมสร้างทักษะชีวิตผู้เรียนในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสมุทรปราการ เขต 2. ใน วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการการศึกษา. มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
Fullan, M. (2016). The new meaning of educational change. (5th ed.). New York: Teachers College Press.
Joyce, B. R. & Showers, B. (2002). Student achievement through staff development. (3rd ed.). Alexandria, VA: Association for Supervision and Curriculum Development.
Leithwood, K. et al. (2020). Seven Strong Claims about Successful School Leadership Revisited. School Leadership & Management, 40(1), 5-22.
UNESCO. (2015). Rethinking Education: Towards a Global Common Good? Paris: UNESCO Publishing.
World Health Organization. (2020). Life Skills Education School Handbook: Prevention of Noncommunicable Diseases: Approaches for Schools. Geneva: World Health Organization.
Yamane, T. (1973). Statistics: An introductory analysis. (3rd ed.). New York: Harper & Row.
