การศึกษาองค์ประกอบทักษะดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษา และทักษะในศตวรรษที่ 21 ของครู
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อสังเคราะห์องค์ประกอบทักษะดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษาและทักษะในศตวรรษที่ 21 ของครู และ 2) เพื่อตรวจสอบความเหมาะสมและความเป็นไปได้ขององค์ประกอบ
ที่สังเคราะห์ได้ ใช้ระเบียบวิธีวิจัยแบบผสมผสาน แบ่งเป็น 3 ขั้นตอน 1) การสังเคราะห์องค์ประกอบจากเอกสารและงานวิจัยที่เกี่ยวข้อง จำนวน 20 แหล่ง แบ่งเป็นตัวแปรละ 10 แหล่ง โดยคัดเลือกองค์ประกอบที่มีค่าความถี่ตั้งแต่ร้อยละ 50 ขึ้นไป 2) การสัมภาษณ์ผู้ทรงคุณวุฒิเพื่อยืนยันและปรับปรุงองค์ประกอบ และ 3) การประเมินความเหมาะสมและความเป็นไปได้ขององค์ประกอบโดยผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 5 คน โดยการเลือกแบบเจาะจง ครอบคลุม 4 กลุ่มวิชาชีพตามเกณฑ์คุณสมบัติที่กำหนด มีประสบการณ์ที่เกี่ยวข้องไม่น้อยกว่า 5 ปี มีการวิเคราะห์เนื้อหา ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลการวิจัยพบว่า ทักษะดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษามี 5 องค์ประกอบ คือ ความรอบรู้ด้านข้อมูล ความรอบรู้ด้านคอมพิวเตอร์และสื่อ ความรอบรู้ด้านการสื่อสารดิจิทัล ความรอบรู้ด้านเทคโนโลยี และการทำงานร่วมกันผ่านระบบดิจิทัล มีค่าความถี่ร้อยละ 60 - 100 ส่วนทักษะในศตวรรษที่ 21 ของครูมี 5 องค์ประกอบ คือ ทักษะดิจิทัล การคิดอย่างมีวิจารณญาณ การทำงานเป็นทีม ความคิดสร้างสรรค์ และการแก้ปัญหา มีค่าความถี่ร้อยละ 70 - 90 ทุกองค์ประกอบได้รับการยืนยันจากผู้ทรงคุณวุฒิ องค์ประกอบทักษะดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษามีความเหมาะสมและความเป็นไปได้อยู่ในระดับมากที่สุด ( = 4.80, S.D. = 0.38); (
= 4.72, S.D. = 0.43) เช่นเดียวกับองค์ประกอบทักษะในศตวรรษที่ 21 ของครูซึ่งอยู่ในระดับมากที่สุด (
= 4.74, S.D. = 0.38); (
= 4.69, S.D. = 0.42) ผลการวิจัยใช้เป็นกรอบพัฒนานิยามเชิงปฏิบัติการ พฤติกรรมบ่งชี้ และเครื่องมือวิจัยสำหรับการตรวจสอบเชิงประจักษ์ในระยะต่อไป
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
ชวัลวิทย์ พิณเขียว และตรัยภูมินทร์ ตรีตรีศวร. (2568). ภาวะผู้นำดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษาที่ส่งผลต่อสมรรถนะครูในศตวรรษที่ 21 สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาพัทลุง. เสฏฐวิทย์ปริทัศน์, 5(1), 432-443.
บุญชม ศรีสะอาด. (2560). การวิจัยเบื้องต้น. (พิมพ์ครั้งที่ 10). กรุงเทพมหานคร: สุวีริยาสาส์น.
ปิยพร ต่ายตระกูล. (2566). ภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงของผู้บริหารที่ส่งผลต่อสมรรถนะดิจิทัลของครูในสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาปทุมธานี. ใน วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
วิณัฐธพัชร์ โพธิ์เพชร. (2567). การศึกษาความต้องการจำเป็นและแนวทางพัฒนาทักษะดิจิทัลของครูในศตวรรษที่ 21 สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล. วารสารบริหารการศึกษา มศว, 21(40), 116-129.
สุชญา โกมลวานิช และสิทธิชัย สอนสุภี. (2564). ภาวะผู้นำดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษาที่ส่งผลต่อสมรรถนะครูในศตวรรษที่ 21 สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 23. วารสารวิจัย มข. (ฉบับบัณฑิตศึกษา) สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 9(2), 159-167.
สุวรา จรนิเทศสกุลชัย และคณะ. (2567). ความสัมพันธ์ระหว่างสมรรถนะด้านเทคโนโลยีดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษากับประสิทธิภาพการปฏิบัติงานของครู สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษานนทบุรี. Journal of Education and Innovation, 26(1), 386-397.
González-Pérez, L. I. & Ramírez-Montoya, M. S. (2022). Components of Education 4.0 in 21st century skills frameworks: Systematic review. Sustainability, 14(3), 1493. https://doi.org/10.3390/su14031493
Holsti, O. R. (1969). Content analysis for the social sciences and humanities. Reading, Massachusetts: Addison-Wesley.
Likert, R. (1932). A technique for the measurement of attitudes. Archives of Psychology, 22(140), 1-55.
Ng, D. T. K. et al. (2023). Teachers’ AI digital competencies and twenty-first century skills in the post-pandemic world. Educational Technology Research and Development, 71(1), 137-161.
van Laar, E. et al. (2020). Determinants of 21st-century skills and 21st-century digital skills for workers: A systematic literature review. SAGE Open, 10(1), 1-14.
