การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้ดนตรีในการสร้างพฤติกรรมการเรียนรู้ ด้วยการนำตนเองของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยในกำกับของรัฐ
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้เป็นส่วนหนึ่งของการวิจัยและพัฒนา เรื่อง “การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้ดนตรีในการสร้างพฤติกรรมการเรียนรู้ด้วยการนำตนเองของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยในกำกับของรัฐ” มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพปัญหาและความต้องการจำเป็น และ 2) พัฒนารูปแบบที่เหมาะสม โดยใช้แนวคิดการนำตนเองของ Knowles, M. S. ร่วมกับทฤษฎีพื้นที่รอยต่อพัฒนาการของ Vygotsky ดำเนินการวิจัย 2 ระยะ ระยะที่ 1 ประชากรและกลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ ผู้บริหาร 7 คน ครูดนตรี 7 คน และนักเรียน 368 คน เครื่องมือ คือ แบบสอบถามมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ (IOC = 0.67 - 1.00, = 0.92) และ แบบสัมภาษณ์เชิงลึกแบบกึ่งโครงสร้างผู้เชี่ยวชาญ 3 ท่าน เพื่อสังเคราะห์หลักการของรูปแบบ ระยะที่ 2 พัฒนาและประเมินคุณภาพรูปแบบด้วยการสนทนากลุ่มผู้เชี่ยวชาญ 5 ท่าน และแบบประเมินความเหมาะสม วิเคราะห์ข้อมูลด้วยค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน PNI modified และการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า ปัญหาผู้เรียนขาดความเป็นอิสระทางการเรียนรู้ ความต้องการจำเป็นทุกกลุ่มสอดคล้องกันในการส่งเสริมพฤติกรรมดังกล่าว โดยผู้บริหารต้องการนโยบายวางแผนการเรียนรู้ด้วยตนเองสูงสุด (PNI = 1.240) ครูต้องการให้ผู้เรียนแสวงหาแหล่งความรู้และจดบันทึก (PNI = 0.550) และนักเรียนต้องการประเมินตนเองเพื่อพัฒนา (PNI = 0.127) รูปแบบที่พัฒนาขึ้นประกอบด้วยขั้นเตรียมความพร้อมและ 6 ขั้นตอน ได้แก่ 1) วิเคราะห์ความถนัด 2) จัดวางเป้าหมาย 3) ขยายแผนงาน 4) ดำเนินการปฏิบัติ 5) วัดเกณฑ์มาตรฐาน และ 6) สื่อสารสะท้อนคิด ผู้เชี่ยวชาญประเมินความเหมาะสมระดับมากที่สุดเป็นเอกฉันท์ (
= 4.50 - 4.65, S.D. = 0.20 - 0.40) ข้อเสนอแนะ คือ ควรปรับตารางเรียนให้เอื้อต่อการให้คำปรึกษารายบุคคล พัฒนาครูให้ใช้เครื่องมือวิเคราะห์ผู้เรียน และส่งเสริมการสะท้อนคิดต่อเนื่อง สู่การเป็นผู้เรียนรู้ตลอดชีวิต
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2551). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
เกศกนก ณ พัทลุง. (2556). การพัฒนารูปแบบโรงเรียนมัธยมศึกษาที่มีประสิทธิผลสำหรับประเทศไทย. ใน ดุษฎีนิพนธ์ครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาบริหารการศึกษา. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ทิศนา แขมมณี. (2561). ศาสตร์การสอน: องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ. (พิมพ์ครั้งที่ 22). กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วิชัย วงษ์ใหญ่ และมารุต พัฒผล. (2562). การจัดการเรียนรู้ในยุค Disruptive Innovation. กรุงเทพมหานคร: ศูนย์ผู้นำนวัตกรรมหลักสูตรและการเรียนรู้.
สฐิภพ สมตัว. (2566). นวัตกรรมการบริหารวิชาการของโรงเรียนสาธิตเพื่อเสริมสร้างสมรรถนะพลเมืองโลกในอนาคต. ใน วิทยานิพนธ์ครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาบริหารการศึกษา. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560 - 2579. กรุงเทพมหานคร: พริกหวานกราฟฟิค.
สุวิมล ว่องวาณิช. (2550). การวิจัยประเมินความต้องการจำเป็น. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Brockett, R. G. & Hiemstra, R. (1991). Self-direction in adult learning: Perspectives on theory, research, and practice. London: Routledge.
Cronbach, L. J. (1951). Coefficient alpha and the internal structure of tests. Psychometrika, 16(3), 297-334.
Flavell, J. H. (1979). Metacognition and cognitive monitoring: A new area of cognitive-developmental inquiry. American Psychologist, 34(10), 906-911.
Hattie, J. & Timperley, H. (2007). The power of feedback. Review of Educational Research,, 77(1), 81-112.
Knowles, M. S. (1975). Self-directed learning: A guide for learners and teachers. New York: Association Press.
Krejcie, R. V. & Morgan, D. W. (1970). Determining Sample Size for Research Activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607-610.
McPherson, G. E. & Zimmerman, B. J. (2011). Self-regulation of musical learning: A social cognitive perspective on developing performance skills. In R. Colwell & P. Webster (Eds.), MENC Handbook of Research on Music Learning: Volume 2:
Applications (pp. 130-175). New York: Oxford University Press.
OECD. (2018). The future of education and skills: Education 2030. Paris: OECD Publishing.
Rovinelli, R. J. & Hambleton, R. K. (1977). On the use of content specialists in the assessment of criterion-referenced test item validity. Tijdschrift voor Onderwijsresearch, 2(2), 49-60.
Vygotsky, L. S. (1978). Mind in society: The development of higher psychological processes. Cambridge, MA: Harvard University Press.
Wood, D. J. et al. (1976). The role of tutoring in problem solving. Journal of Child Psychology and Psychiatry, 17(2), 89-100.
Zimmerman, B. J. (2002). Becoming a Self-Regulated Learner: An Overview. Theory Into Practice, 41(2), 64-70.
