การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมครูเพื่อเสริมสร้างสมรรถนะการจัดการเรียนรู้ ที่ส่งเสริมความฉลาดรู้ตามกรอบ PISA
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพที่พึงประสงค์และความต้องการจำเป็นในการพัฒนาสมรรถนะการจัดการเรียนรู้ที่ส่งเสริมความฉลาดรู้ตามกรอบ PISA 2) ศึกษาองค์ประกอบของหลักสูตรฝึกอบรมครู 3) พัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมครู และ 4) ศึกษาผลการใช้หลักสูตรฝึกอบรมที่พัฒนาขึ้น การวิจัยเป็นการวิจัยและพัฒนา ดำเนินการ 4 ขั้นตอน ได้แก่ การศึกษาความต้องการจำเป็น การศึกษาองค์ประกอบของหลักสูตร การพัฒนาหลักสูตร และการทดลองใช้หลักสูตรโดยใช้กลุ่มตัวอย่างแตกต่างกันในแต่ละขั้นตอนสำหรับระยะทดลองใช้หลักสูตร
กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ ครูผู้สอนกลุ่มสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี และภาษาไทย สังกัดกรุงเทพมหานคร ปีการศึกษา 2568 จำนวน 45 คน ซึ่งได้มาโดยการเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือวิจัย ประกอบด้วย หลักสูตรฝึกอบรม แบบทดสอบวัดความรู้ และแบบประเมินสมรรถนะการจัดการเรียนรู้ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ดัชนีความต้องการจำเป็นแบบปรับปรุง (PNI Modified) ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบค่าที ผลการวิจัยพบว่า 1) ครูมีความต้องการจำเป็นในการพัฒนาสมรรถนะการจัดการเรียนรู้ที่ส่งเสริมความฉลาดรู้ในภาพรวม (PNI Modified = 0.35) โดยการอบรมเชิงปฏิบัติการมีความต้องการจำเป็นสูงที่สุด (PNI Modified = 0.41) 2) หลักสูตรฝึกอบรมที่พัฒนาขึ้น ประกอบด้วย 6 องค์ประกอบ มีความเหมาะสม ( = 4.54, S.D. = 0.31) และความเป็นไปได้ (
= 4.53, S.D. = 0.38) อยู่ในระดับมากที่สุด และ 3) ครูผู้เข้ารับการฝึกอบรมมีคะแนนความรู้และสมรรถนะด้านการจัดการเรียนรู้หลังการอบรมสูงกว่าก่อนการอบรมและสูงกว่าเกณฑ์ที่กำหนดอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ผลการวิจัยสะท้อนว่า หลักสูตรฝึกอบรมที่บูรณาการความฉลาดรู้ตามกรอบ PISA เป็นแนวทางในการพัฒนาสมรรถนะการจัดการเรียนรู้ของครู
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
ชัยวัฒน์ สุทธิรัตน์. (2564). การจัดการเรียนรู้เพื่อการเปลี่ยนแปลง. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
นีรนาท จุลเนียม และคณะ. (2566). การพัฒนากิจกรรมเริมการเรียนรู้เพื่อส่งเสริมความฉลาดรู้ ด้านการอ่านสำหรับนักศึกษาคณะศึกษาศาสตร์. วารสารครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี, 1(2), 21-46.
บุญชม ศรีสะอาด. (2556). การวิจัยเบื้องต้น. (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพมหานคร: สุวีริยาสาส์น.
พิมพันธ์ เดชะคุปต์ และพเยาว์ ยินดีสุข. (2560). ทักษะ 7C ของครู 4.0. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
มาเรียม นิลพันธุ์. (2558). วิจัยทางการศึกษา. นครปฐม: ศูนย์วิจัยและพัฒนาทางการศึกษา คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ศูนย์ดำเนินงาน PISA แห่งชาติ. (2568). ผลการประเมิน PISA 2022 คณิตศาสตร์ การอ่าน และวิทยาศาสตร์ (ฉบับสมบูรณ์). กรุงเทพมหานคร: สถาบันส่งเสริมการสอนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี.
สุวิมล ว่องวาณิช. (2558). การวิจัยประเมินความต้องการจำเป็น. (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Knowles, M. S. (1984). The adult learner: A neglected species. (3rd ed.). Houston, TX: Gulf Publishing Company.
Kolb, D. A. (1984). Experiential learning: Experience as the source of learning and development. Englewood Cliffs, NJ: Prentice-Hall.
OECD. (2025). PISA 2025 Assessment and Analytical Framework. Paris: OECD Publishing.
Taba, H. (1962). Curriculum development: Theory and practice. New York: Harcourt, Brace & World.
Vygotsky, L. S. (1978). Mind in Society: The Development of Higher Psychological Processes. Cambridge, MA: Harvard University Press.
Yamane, T. (1973). Statistics: An Introductory Analysis. (3rd ed.). New York: Harper & Row.
