การเตรียมการบริหารหลักสูตรสถานศึกษาฐานสมรรถนะของโรงเรียนโสตศึกษา สังกัดสำนักบริหารงานการศึกษาพิเศษ
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) พัฒนาตัวชี้วัดการบริหารหลักสูตรสถานศึกษาฐานสมรรถนะของโรงเรียนโสตศึกษา สังกัดสำนักบริหารงานการศึกษาพิเศษ 2) ศึกษาแนวทางการบริหารหลักสูตรดังกล่าว และ 3) ศึกษาความเป็นไปได้ในการปฏิบัติ ใช้ระเบียบวิธีวิจัยแบบผสมผสาน 3 ระยะ ระยะที่ 1 พัฒนาตัวชี้วัดจากครูและบุคลากรทางการศึกษา 580 คน โดยวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยัน ระยะที่ 2 ศึกษาแนวทางจากข้อมูลเชิงปริมาณของครูและบุคลากรทางการศึกษา 264 คน และข้อมูลเชิงคุณภาพจากผู้บริหารสถานศึกษา 12 คน ระยะที่ 3 ตรวจสอบความเป็นไปได้ด้วยการสนทนากลุ่มผู้บริหารสถานศึกษา 5 คน เครื่องมือวิจัย ประกอบด้วย แบบสอบถาม แบบสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้าง และแนวคำถามการสนทนากลุ่ม วิเคราะห์ข้อมูลด้วยค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน t-test F-test การวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยัน และการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า 1) โมเดลการบริหารหลักสูตร ประกอบด้วย 4 องค์ประกอบ ได้แก่ การจัดทำหลักสูตร การวางแผนการใช้หลักสูตร การนำหลักสูตรไปใช้ และการประเมินหลักสูตร รวม 20 ตัวชี้วัด ข้อมูลมีความเหมาะสมต่อการวิเคราะห์ (KMO = 0.93) และโมเดลสอดคล้องกับข้อมูลเชิงประจักษ์ในระดับดีมาก (χ²/df = 1.17, CFI = 1.00, GFI = 0.98, RMSEA = 0.02) 2) แนวทางควรเน้นการกำหนดสมรรถนะผู้เรียน การวางแผนการใช้หลักสูตร การจัดการเรียนรู้เชิงรุกโดยใช้ภาษามือไทยและสื่อประจักษ์สายตา และการประเมินตามสภาพจริง และ 3) แนวทางมีความเป็นไปได้ในการปฏิบัติระดับสูง ภายใต้การสนับสนุนด้านบุคลากร ทรัพยากร เทคโนโลยี และระบบนิเทศติดตามอย่างต่อเนื่อง ผลการวิจัยสามารถใช้เป็นกรอบพัฒนาการบริหารหลักสูตรโรงเรียนโสตศึกษาให้ตอบสนองความต้องการจำเป็นของผู้เรียนอย่างเป็นระบบ และเหมาะสมกับบริบทเฉพาะของโรงเรียนโสตศึกษาในแต่ละแห่ง
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
คณิต คนคม และคณะ. (2567). การบริหารหลักสูตรสถานศึกษายุคศตวรรษที่ 21 ของโรงเรียนในกลุ่มข้อมือเหล็ก สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาตาก เขต 2. วารสาร มจร หริภุญชัยปริทรรศน์, 8(4), 453-468.
นทวรรณ โลหะเวช และคณะ. (2568). แนวทางพัฒนาการบริหารจัดการหลักสูตรสถานศึกษาที่มุ่งเน้นสมรรถนะของผู้เรียนในโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาอ่างทอง. วารสารส่งเสริมและพัฒนาวิชาการสมัยใหม่, 3(5), 926-941.
บังอร เสรีรัตน์ และนาฏฤดี จิตรรังสรรค์. (2568). การศึกษากระบวนการและผลการใช้หลักสูตรฐานสมรรถนะในสถานศึกษาระดับประถมศึกษา. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ วไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์, 20(1), 111-126.
ประพิณญา ทิพย์แสง และอัจฉรา วัฒนาณรงค์. (2568). ภาวะผู้นำทางวิชาการของครูโรงเรียนโสตศึกษา ภาคกลาง สังกัดสำนักบริหารงานการศึกษาพิเศษ. วารสารครุศาสตร์ปัญญา, 4(5), 50-68.
ปิยวรรณ ประหยัดทรัพย์ และอัจฉรา นิยมาภา. (2567). แนวทางการบริหารหลักสูตรสถานศึกษาของสถานศึกษาขนาดเล็กในยุคดิจิทัล สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาอ่างทอง. วารสารครุศาสตร์ปริทรรศน์ฯ, 11(3), 300-315.
รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560. (2560). ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 134 ตอนที่ 40 ก หน้า 1 (6 เมษายน 2560).
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560-2579. สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. เรียกใช้เมื่อ 23 เมษายน 2569 จาก https://shorturl.asia/vq1Hs
สำนักวิชาการและมาตรฐานการศึกษา. (2564). คู่มือการดำเนินงานตามแนวทางการนำสมรรถนะหลัก 5 ประการ สู่การพัฒนาหลักสูตรสถานศึกษา และการจัดการเรียนรู้ฐานสมรรถนะในชั้นเรียน ตามหลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551 สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. เรียกใช้เมื่อ 23 เมษายน 2569 จาก https://shorturl.asia/Ygd2f
สิริลักษณ์ มณีรัตน์ และคณะ. (2566). แนวทางการเสริมสร้างทักษะการเรียนรู้ของเด็กที่มีความบกพร่องทางการได้ยิน. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา, 34(3), 1-11.
อมรรัตน์ สัตย์ธรรม และวิสุทธิ์ วิจิตรพัชราภรณ์. (2568). แนวทางการบริหารและการจัดการศึกษาพิเศษในโรงเรียน สังกัดกรุงเทพมหานคร. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏยะลา, 20(2), 1-11.
