การพัฒนาชุดการเรียนรู้ทักษะการออกเสียงภาษาไทยผ่านแนวการสอน แบบโฟนิกส์และสื่อฟิเดลชาร์ทสำหรับผู้เรียนชาวเวียดนาม
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยมีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาและวิเคราะห์ปัญหาการออกเสียงภาษาไทยของผู้เรียนชาวเวียดนาม 2) พัฒนาชุดการเรียนรู้ทักษะการออกเสียงภาษาไทยผ่านแนวการสอนแบบโฟนิกส์และสื่อฟิเดลชาร์ทสำหรับผู้เรียนชาวเวียดนาม และ 3) ศึกษาการออกเสียงภาษาไทยของผู้เรียนชาวเวียดนามหลังการฝึกด้วยชุดการเรียนรู้ทักษะการออกเสียงภาษาไทย เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ 1) แผนการจัดการเรียนรู้ 2) ฟิเดลชาร์ท 3) แบบฝึกทักษะการอ่านออกเสียง และ 4) แบบทดสอบก่อนและหลังเรียน สถิติที่ใช้วิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ 1) การทดสอบค่า t (t-test) และ 2) ดัชนีประสิทธิผล ผลการวิจัยพบว่า 1) ปัญหาหลักในการออกเสียงเกิดจากการแยกแยะเสียงที่คล้ายกัน ผู้วิจัยจึงนำข้อค้นพบมาออกแบบชุดการเรียนรู้ ได้แก่ พยัญชนะต้นเดี่ยวและคำควบกล้ำ ได้แก่ เสียง /ป/, /ผ, พ, ภ/, /จ/, /ฉ, ช/, /ย, ญ/, /ซ, ศ, ษ, ส/, /ปร/, /ปล/, /พร/, /พล/ และ /ผล/ และพบปัญหาในแยกเสียงสระสั้น-ยาว ด้านวรรณยุกต์เสียงโท และด้านพยัญชนะท้ายที่ออกเสียงสลับคู่เสียง ก กับ ด และ ง กับ น 2) การเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์พบว่า คะแนนการอ่านออกเสียงภาษาไทยของผู้เรียนหลังเรียนมีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 205.50 (S.D. = 5.45) ซึ่งสูงกว่าก่อนเรียนที่มีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 144.50 (S.D. = 14.53) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (t = 10.99) และ 3) ค่าดัชนีประสิทธิผล (E.I.) เท่ากับ 0.8079 แสดงให้เห็นว่าผู้เรียนมีความก้าวหน้าทางการเรียนรู้เพิ่มขึ้นคิดเป็นร้อยละ 80.79 หลังได้รับฝึกด้วยชุดการเรียนรู้ที่พัฒนาขึ้น
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กรมความร่วมมือระหว่างประเทศ. (2566). 3 ทศวรรษแห่งความสำเร็จของการเรียนการสอนภาษาไทยในเวียดนามและความท้าทายในอนาคต. เรียกใช้เมื่อ 19 พฤษภาคม 2569 จาก https://shorturl.asia/x7ZJE
กฤตยากาญจน์ อินทร์พิทักษ์. (2557). การพัฒนาความสามารถการอ่านและการเขียนคำภาษาไทย นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 2 ด้วยกิจกรรมการเรียนรู้ตามแนวคิดสมองเป็นฐาน. ใน วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน. มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
กิ่งกาญจน์ บูรณสินวัฒนกุล. (2561). กลวิธีการสอนภาษาไทยเพื่อการสื่อสารสำหรับผู้เรียนภาษาไทยในฐานะภาษาต่างประเทศ. วารสารศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, 18(2), 164-178.
จิรดา แก้วขาว. (2557). การใช้สีกำหนดพยัญชนะเพื่อพัฒนาความสามารถในการอ่านคำมาตราตัวสะกดแม่กนที่ไม่ตรงตามมาตราของนักเรียนที่มีความบกพร่องทางการเรียนรู้. ใน วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต สาขาจิตวิทยาการศึกษาพิเศษ. มหาวิทยาลัยศิลปากร.
เจิ่น เกิ๋ม ตู๋. (2559). เทคนิคการสอนภาษาไทยให้นักศึกษาเวียดนามมหาวิทยาลัยฮานอย. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
บุญชม ศรีสะอาด. (2553). การวิจัยเบื้องต้น. (พิมพ์ครั้งที่ 8). กรุงเทพมหานคร: สุวีริยาสาส์น.
ปาริฉัตร พลสมบัติ. (2555). การพัฒนาแบบฝึกอ่านออกเสียงภาษาไทยตามหลักสัทศาสตร์ เพื่อส่งเสริมความสามารถในการออกเสียงภาษาไทยและเจตคติต่อการออกเสียงภาษาไทย สำหรับนักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 1 ที่ใช้ภาษาเขมรถิ่นไทย. ใน วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการสอนภาษาไทย. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เผชิญ กิจระการ และสมนึก ภัททิยธนี. (2545). ดัชนีประสิทธิผล (Effectiveness Index: E.I.). การวัดผลการศึกษา, 8(2545), 30-36.
พิณทิพย์ ทวยเจริญ. (2539). ภาษาศาสตร์เชิงจิตวิทยา. (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
รุ่งฤดี แผลงศร. (2567). ศาสตร์การสอนภาษาไทยในฐานะภาษาต่างประเทศ. (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ศรีวิไล พลมณี. (2545). ภาษาและการสอน. (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพมหานคร: เคล็ดไทย.
ศึกษา เบ็ญจกุล. (2567). อภิปัญญาเพื่อการเรียนรู้และการสอนภาษาไทย. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัย สงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี, 35(1), 11-24.
สุธีรา บุนนาค. (2559). ผลของการสอนภาษาไทยแบบโฟนิกส์โดยใช้สื่อการสอนประเภทโปรแกรมคอมพิวเตอร์ช่วยสอนที่มีต่อทักษะการอ่านออกเสียงภาษาไทยของนักเรียนไทยหลักสูตรนานาชาติ ในระดับประถมศึกษา. ใน วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาประถมศึกษา. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Barton, M. (2016). Pronunciation lesson plan and activity (for English teachers). Retrieved May 19, 2025, from https://shorturl.asia/YuJlx
Hake, R. R. (1998). Interactive-engagement versus traditional methods: A six-thousand-student survey of mechanics test data for introductory physics courses. American Journal of Physics, 66(1), 64-74.
