การวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยันด้านการสื่อสารและแนวทางการพัฒนา เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพการปฏิบัติงานของพนักงานต้อนรับบนเครื่องบิน สายการบินต้นทุนต่ำในประเทศไทย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การสื่อสารเป็นปัจจัยสำคัญที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพและความปลอดภัยในการปฏิบัติงานของพนักงานต้อนรับบนเครื่องบิน อย่างไรก็ตาม ยังพบปัญหาจากการสื่อสารที่คลาดเคลื่อนและไม่ชัดเจน ซึ่งอาจกระทบต่อการทำงานและความปลอดภัยของเที่ยวบิน งานวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงผสมผสาน (Mixed Methods Research) มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) วิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยันด้านการสื่อสารเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพการปฏิบัติงานของพนักงานต้อนรับบนเครื่องบินสายการบินต้นทุนต่ำในประเทศไทย 2) ตรวจสอบความตรงเชิงโครงสร้างของแบบจำลอง และ
3) เสนอแนวทางการพัฒนาการสื่อสารเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพการปฏิบัติงานของพนักงานต้อนรับบนเครื่องบินกลุ่มผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 5 คน และกลุ่มตัวอย่างเชิงปริมาณ จำนวน 400 คน เครื่องมือที่ใช้ ได้แก่ แบบสัมภาษณ์เชิงลึกและแบบสอบถามมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนาและการวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยัน ผลการวิจัยพบว่า แบบจำลองการสื่อสาร ประกอบด้วย 8 องค์ประกอบ ได้แก่ ผู้ส่งสาร ผู้รับสาร ช่องทางการสื่อสาร เนื้อหาสาระ การสื่อสารสองทาง พฤติกรรมคู่สื่อสาร ทักษะการสื่อสาร และระดับความรู้
โดยพฤติกรรมคู่สื่อสาร หมายถึง การแสดงออกระหว่างบุคคล เช่น การเปิดรับความเห็นและการมีปฏิสัมพันธ์ ขณะที่ทักษะการสื่อสาร หมายถึง ความสามารถในการถ่ายทอดและตีความ เช่น การพูด การฟัง และการใช้ภาษาที่เหมาะสม ซึ่งแตกต่างกันในเชิงแนวคิด แบบจำลองมีความสอดคล้องกับข้อมูลเชิงประจักษ์ในระดับดี (χ² = 24.441, df = 13, GFI = 0.984, CFI = 0.995, RMSEA = 0.047) ข้อเสนอแนะการวิจัย องค์กรควรส่งเสริมการฝึกอบรมด้านการสื่อสารอย่างเป็นระบบ ครอบคลุมการถ่ายทอดข้อมูลอย่างชัดเจนเพื่อสนับสนุนการปฏิบัติงานของพนักงานต้อนรับบนเครื่องบินให้มีประสิทธิภาพและปลอดภัยมากขึ้น
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
ชลธิชา นําพา และญาณัญฎา ศิรภัทร์ธาดา. (2564). ตัวแบบสมรรถนะที่เป็นเลิศของพนักงานต้อนรับในอากาศยานในประเทศไทย. วารสารวิชาการ สถาบันเทคโนโลยีแห่งสุวรรณภูมิ, 7(1), 44-65.
พลภัทร บริรักษ์ธนกุล และคณะ. (2568). กลยุทธ์การสื่อสารที่มีประสิทธิภาพในการเสริมสร้างวัฒนธรรมองค์กร. วารสารสหศาสตร์การพัฒนาสังคม, 3(2), 468-485.
รณยุทธ เอื้อไตรรัตน์. (2565). การพัฒนาศักยภาพการสื่อสารเชิงอวัจนภาษาของนิสิต. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี, 11(1), 105-121.
วสุตม์ โชติพานิช. (2560). ปัจจัยด้านคุณภาพบริการ การรับรู้คุณค่า และภาพลักษณ์สายการบินที่ส่งผลต่อความตั้งใจซื้อบริการซ้ำในบริบทสายการบินเต็มรูปแบบ. ใน รายงานการวิจัย. มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.
ศิริพร เอลวอสลี และคณะ. (2568). คุณลักษณะและบทบาทของพนักงานต้อนรับบนเครื่องบิน. วารสารเพื่อการพัฒนาการท่องเที่ยวสู่ความยั่งยืน, 7(1), 75-100.
สถาบันการบินพลเรือน. (2568). สรุปข้อมูลข่าวสารอุตสาหกรรมการบินของไทย ประจำเดือนมกราคม-มีนาคม 2568. เรียกใช้เมื่อ 7 มิถุนายน 2568 จาก https://shorturl.asia/4ePrB
สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมการลงทุน. (2559). อุตสาหกรรมอากาศยาน. วารสารส่งเสริมการลุงทุน, 27(9), 1-75.
สุภาพร สอนอินทร์. (2562). ปัจจัยที่มีผลต่อการเกิดอุบัติเหตุในการให้บริการของพนักงานภาคพื้นในเขตพื้นที่คลังสินค้าและลานจอดอากาศยาน ท่าอากาศยานดอนเมือง. ใน รายงานการวิจัย. มหาวิทยาลัยศรีปทุม.
Berlo, D. K. (2015). The process of communication: An introduction to theory and practice. New York: Holt, Rinehart and Winston.
Cochran, W. G. (1977). Sampling techniques. (3rd ed.). New York: John Wiley & Sons.
Creswell, J. W. & Creswell, J. D. (2018). Research design: qualitative, quantitative, and mixed methods approaches. (5th ed.). Thousand Oaks, CA: Sage.
Cronbach, L. J. (1951). Coefficient alpha and the internal structure of tests. Psychometrika, 16(3), 297-334.
Cutlip, S. M. & Center, A. H. (2006). Effective public relations. (5th ed.). New Jersey: Pearson Prentice Hall.
ICAO. (2020). Doc 10002 Cabin Crew Safety Training Manual. (2rd ed.). Retrieved May 15, 2025, from https://news.ncac.mn/uploads/bookSubject/2022-11/637dcef02d093.pdf
Kartal, G. & Bayramoğlu, G. (2024). The Safety Management System (SMS) As A Tool for Building Safety Culture in Aviation: A Qualitative Research. Journal of Aviation, 8(3), 315-324.
Ko, Y. et al. (2021). Airline cabin crew team system’s positive evaluation factors and their impact on personal health and team potency. Sustainability, 21(19), 1-20.
