องค์ประกอบการสื่อสารของรายการธรรรมสวัสดี’Live: การศึกษา ตามแนวชาติพันธุ์วรรณาแห่งการสื่อสาร
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาองค์ประกอบของเหตุการณ์การสื่อสารในรายการธรรมสวัสดี’ Live ตามแนวคิดชาติพันธุ์วรรณาแห่งการสื่อสาร โดยใช้กรอบ SPEAKING model เป็นแนวทางในการวิเคราะห์ การวิจัยเป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยใช้การวิเคราะห์เนื้อหาเชิงตีความ ข้อมูลที่ใช้เป็นตัวบท จำนวน 51 ตอน ของรายการธรรมสวัสดี’ Live ที่เผยแพร่ผ่านช่อง YouTube SDS Channel ในช่วงปี พ.ศ. 2562 - 2564 คัดเลือกแบบเจาะจงจากรายการที่มียอดเข้าชมสูงสุด (ไม่น้อยกว่า5,000 ครั้ง) เครื่องมือวิจัย ประกอบด้วย แบบบันทึกข้อมูลเหตุการณ์การสื่อสารและกรอบการวิเคราะห์องค์ประกอบของเหตุการณ์การสื่อสาร การเก็บรวบรวมข้อมูลดำเนินการโดยการรับชมและถอดความตัวบท จากนั้นวิเคราะห์องค์ประกอบการสื่อสารในบริบทการสื่อสารธรรมะผ่านสื่อดิจิทัล ผลการวิจัยพบว่า การสื่อสารในรายการธรรมสวัสดี’Live เกิดขึ้นในบริบทสื่อดิจิทัลที่มีลักษณะเป็นการสื่อสารแบบผสมผสาน ทั้งแบบร่วมเวลาและต่างเวลา การรับชมย้อนหลังผ่านแพลตฟอร์มออนไลน์ องค์ประกอบของเหตุการณ์การสื่อสารตามกรอบ SPEAKING ได้แก่ ฉากและสถานการณ์ ผู้ร่วมเหตุการณ์ จุดมุ่งหมาย ลำดับวัจนกรรม ลักษณะน้ำเสียง ช่องทางการสื่อสาร บรรทัดฐานการปฏิสัมพันธ์ และประเภทของตัวบท มีบทบาทต่อรูปแบบการใช้ภาษาและการสร้างปฏิสัมพันธ์ระหว่างผู้ส่งสารกับผู้รับสาร ผลการศึกษาสะท้อนว่า การสื่อสารธรรมะมิได้เป็นเพียงการถ่ายทอดเนื้อหาทางศาสนาแต่เป็นพื้นที่กึ่งสาธารณะที่ส่งผลต่อการกลไกทางสังคมในการเชื่อมโยงภาษา บริบท สื่อดิจิทัล เพื่อสร้างความหมายของประสบการณ์ชีวิตในสังคมร่วมสมัย องค์ความรู้จากการวิจัย คือ องค์ประกอบการสื่อสารธรรมะในสื่อDigital Transformation ที่แตกต่างไปจากเดิมอธิบายความสัมพันธ์ระหว่างบริบทสื่อกับการเลือกใช้ภาษาและการสร้างความหมายของผู้รับสารอย่างเป็นระบบ
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
นิษฐา หรุ่นเกษม และสกุลศรี ศรีสารคาม. (2567). ถอดรหัสผู้รับสารไทยยุคดิจิทัล: พฤติกรรมการใช้สื่อสังคมออนไลน์และรูปแบบการมีปฏิสัมพันธ์กับประเด็นทางสังคม. วารสารรัชต์ภาคย์, 18(59), 149-163.
พระครูเจติยธรรมวิเทศ (สงวน หาญณรงค์). (2568). จากวัดสู่วงการดิจิทัล: พัฒนาการของภาษาบาลีในสื่อสังคมออนไลน์ไทย. วารสารภาษาและวัฒนธรรมศึกษา, 4(1), 1-7.
พระครูใบฎีกาประเทือง กนฺตจาโร. (2568). พระธรรมเทศนาบนแพลตฟอร์มดิจิทัล: การปรับตัวของภาษาธรรมะในยุคสื่อใหม่. วารสารภาษาและวัฒนธรรมศึกษา, 4(1), 15-22.
พระสมพาน ฐานวุฑฺโฒ. (2568). การเผยแผ่พระพุทธศาสนาในยุคดิจิทัลผ่านแพลตฟอร์มออนไลน์. วารสาร มจร พุทธศาสตร์ปริทรรศน์, 9(2), 406-417.
มาโนชญ์ บุญมานิตย์ และคณะ. (2567). การจัดการเชิงกลยุทธ์ในการเผยแผ่พระพุทธศาสนาในยุคดิจิทัล: แนวทางและความท้าทาย. วารสารวิชาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี, 7(3), B16-B27.
รุ่งรัตน์ ทองสุกล. (2566). กลวิธีทางภาษากับการสื่อความหมาย “#การเรียนออนไลน์” ในสถานการณ์การแพร่ระบาด COVID-19. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี, 11(2), 1-16.
วันจรัตน์ เดชวิลัย และคณะ. (2567). ปัจจัยและการเปลี่ยนแปลงลักษณะการใช้ภาษาไทยในสื่อสังคมออนไลน์แห่งยุควิถีใหม่. วารสารเทคโนโลยีและสื่อสารการศึกษา คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 7(21), 7-21.
Fairclough, N. (1995). Critical discourse analysis: The critical study of language. London: Longman.
Hymes, D. (1974). Foundations in sociolinguistics: An ethnographic approach. (1st ed.). Philadelphia: University of Pennsylvania Press.
We Are Social. (2024). Digital 2024: Thailand. Retrieved May 11, 2026, from https://shorturl.asia/Ml4O1