รูปแบบเสริมสร้างสมรรถนะผู้บริหารสถานศึกษาในศตวรรษที่ 21 สังกัดเทศบาล จังหวัดพังงา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยมีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อวิเคราะห์องค์ประกอบการเสริมสร้างสมรรถนะผู้บริหารสถานศึกษาในศตวรรษที่ 21 2) เพื่อสร้างรูปแบบการเสริมสร้างสมรรถนะผู้บริหารสถานศึกษาในศตวรรษที่ 21 และ 3) เพื่อตรวจสอบรูปแบบการเสริมสร้างสมรรถนะผู้บริหารสถานศึกษาในศตวรรษที่ 21 การวิจัยแบบผสมผสาน ผู้ให้ข้อมูลหลัก จำนวน 5 คน ได้แก่ ผู้บริหาร และผู้อำนวยการสถานศึกษา กลุ่มตัวอย่าง คือ ข้าราชการครู และประธานคณะกรรมการสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน จำนวน 90 คน กำหนดขนาดกลุ่มตัวอย่างตามตารางเครซีและ มอร์แกน โดยการเลือกแบบเจาะจง การสัมมนาอิงผู้เชี่ยวชาญและผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 9 คน การสนทนากลุ่ม จำนวน 9 คน คัดเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ ได้แก่ แบบสอบถาม แบบสัมภาษณ์ และแบบประเมินรูปแบบ โดยแบบสอบถามมีค่าความเชื่อมั่น 0.911 สถิติที่ใช้ ได้แก่ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลการวิจัยพบว่า 1) องค์ประกอบหลักของการเสริมสร้างสมรรถนะผู้บริหารสถานศึกษา 8 ด้าน ได้แก่ ภาวะผู้นำ การประสานสัมพันธ์ระหว่างบุคคล การบริหารจัดการองค์กร การบริหารนโยบายและกลยุทธ์ การบริหารหลักสูตรและการเรียนการสอน การบริหารธุรการ การเงินและงบประมาณ การบริหารทั่วไป และการบริหารงานบุคคล องค์ประกอบการเสริมสร้างสมรรถนะผู้บริหารสถานศึกษาในศตวรรษที่ 21 โดยรวม ค่าเฉลี่ย 4.60 2) การสร้างรูปแบบการเสริมสร้างสมรรถนะผู้บริหารสถานศึกษาในศตวรรษที่ 21 รูปแบบ มีหลักการ 5 ประการ คือ การบริหารแบบมีส่วนร่วม การบูรณาการพันธกิจ การเสริมสร้างสมรรถนะ การส่งเสริมวัฒนธรรมองค์กร และการพัฒนาความยั่งยืน และ 3) การสัมมนาและการสนทนากลุ่ม พบว่า การนำรูปแบบไปใช้มีข้อจำกัด 3 ประการ ได้แก่ 1) การมีวิสัยทัศน์และเป้าหมายร่วมกันในการพัฒนาสมรรถนะ 2) การคำนึงถึงความเหมาะสมกับบริบทของสถานศึกษา และ 3) การเสริมแรงในการเรียนรู้และพัฒนาผู้บริหารสถานศึกษาให้มีสมรรถนะในการพัฒนาคุณภาพทางการศึกษา
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
นุชนรา รัตนศิระประภา. (2557). สมรรถนะของผู้บริหารที่ส่งผลต่อคุณลักษณะโรงเรียนมาตรฐานสากล สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. วารสารวิชาการ Veridian E-Journal, 7(3), 507-528.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560 - 2579. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.
อาภรณ์ ภู่วิทยพันธุ์. (2567). การออกแบบเส้นทางความก้าวหน้าในสายอาชีพ ภาคปฏิบัติ (CAREER PATH DEVELOPMEMT DESIGN IN PRACTICE). กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Argyris, C. (1991). Teaching Smart People How to Learn. Harvard Business Review, 69(3), 99-109.
English, F. W. (2015). The SAGE guide to educational leadership and management. Los Angeles: SAGE Publications, Inc.
Hargreaves, A. & Fullan, M. (2012). Professional capital: Transforming teaching in every school. New York: Teachers College Press.
Hoyle, J. R. et al. (2005). Educational Administration: Leadership in Schools. Boston: Pearson Education.
Kaplan, R. S. & Norton, D. P. (1996). The Balanced Scorecard: Translating Strategy into Action. Boston: Harvard Business Press.
Kotter, J. P. (1996). Leading Change. Boston: Harvard Business School Press.
Krejcie, R. V. & Morgan, D. W. (1970). Determining Sample Size for Research Activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607-610.
Leithwood, K. A. & Jantzi, D. (2005). A Review of Transformational School Leadership Research 1996 - 2005. Leadership and Policy in Schools, 4(3), 227-253.
Mintzberg, H. (1994). The Rise and Fall of Strategic Planning. United Kingdom: Prentice Hall.
Thompson, A. A. & Strickland, A. J. (2003). Strategic Management: Concepts and Cases. Boston: McGraw-Hill.
