การบูรณาการหลักสามัคคีธรรมเพื่อพัฒนานวัตกรรมส่งเสริมการท่องเที่ยวในยุคดิจิทัล
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) พัฒนานวัตกรรมส่งเสริมการท่องเที่ยวโดยบูรณาการหลักสามัคคีธรรมเพื่อพัฒนานวัตกรรมส่งเสริมการท่องเที่ยวในยุคดิจิทัล 2) นํานวัตกรรมส่งเสริมการท่องเที่ยวโดยบูรณาการหลักสามัคคีธรรมเพื่อพัฒนานวัตกรรมส่งเสริมการท่องเที่ยวในยุคดิจิทัล และ 3) ประเมินผลการนํานวัตกรรมส่งเสริมการท่องเที่ยวโดยบูรณาการหลักสามัคคีธรรมเพื่อพัฒนานวัตกรรมส่งเสริมการท่องเที่ยวในยุคดิจิทัล เป็นการวิจัยแบบผสมผสานระหว่างการวิจัยเชิงปริมาณและเชิงคุณภาพ กลุ่มตัวอย่าง เชิงปริมาณ จำนวน 385 คน ส่วนผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 30 รูป/คน เครื่องมือการวิจัยเป็นแบบสอบถามและแบบสัมภาษณ์เชิงลึกและวิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณโดยสถิติพรรณาได้แก่ จำนวน ร้อยละ ค่าเฉลี่ยและส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ส่วนเชิงคุณภาพวิเคราะห์เนื้อหา พบว่า 1) การบูรณาการหลักสามัคคีธรรมเพื่อพัฒนานวัตกรรมส่งเสริมการท่องเที่ยวในยุคดิจิทัลภาพรวมอยู่ในระดับมาก ( = 4.23) 2) การนำนวัตกรรมการท่องเที่ยวในพื้นที่ภาคใต้ตอนบนที่บูรณาการหลักสามัคคีธรรมไปทดลองใช้ในพื้นที่ พบว่า นวัตกรรมมีความเหมาะสมต่อบริบทของชุมชนและมีส่วนช่วยส่งเสริมการจัดการท่องเที่ยวใน 3 ด้าน ได้แก่ การให้ข้อมูล การพัฒนาเส้นทางการท่องเที่ยวและการสร้างความร่วมมือของชุมชน ผลที่เกิดขึ้นสะท้อนใน 4 มิติหลัก คือ การเสริมสร้างความร่วมมือและการมีส่วนร่วมของชุมชน การพัฒนานวัตกรรมและระบบการจัดการท่องเที่ยว การเอื้อต่อการสร้างรายได้และการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมและการส่งเสริมวัฒนธรรมและอัตลักษณ์ท้องถิ่น 3) การประเมินผลการนำนวัตกรรมส่งเสริมการท่องเที่ยวโดยใช้การบูรณาการหลักสามัคคีธรรมเพื่อพัฒนานวัตกรรมส่งเสริมการท่องเที่ยวในยุคดิจิทัลภาพรวมอยู่ในระดับมาก (
= 4.45)
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2566). สถิตินักท่องเที่ยวภายในประเทศ ปี 2565 (จำแนกตามภูมิภาคและจังหวัด). กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. เรียกใช้เมื่อ 14 มกราคม 2566 จาก https://shorturl.asia/lxTAN
นันทิดา สุธรรมวงศ์ และจันทรา เหรมเหมาะ. (2552). แรงจูงใจที่มีผลต่อการท่องเที่ยวเชิงนิเวศของนักท่องเที่ยวบริเวณอุทยานแห่งชาติหาดขยนอม-หมู่เกาะทะเลใต้ จังหวัดนครศรีธรรมราช. วารสารปาริชาติ, 22(1), 195-201.
พระสมุห์สุทธิพงษ์ สิริวฑฺฒโน และคณะ. (2568). วิธีประยุกต์ใช้หลักพุทธธรรมเพื่อการอยู่ร่วมกันอย่างสันติสุขของชุมชนวัดชมภูเวก. วารสารสหศาสตร์เพื่อการพัฒนาสังคม, 3(6), 49-62.
ภูสิทธิ์ อุดมอนุรักษ์กุล และคณะ. (2567). แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงพุทธของวัดโฆสิตาราม อำเภอสรรคบุรี จังหวัดชัยนาท. วารสารมหาวิทยาลัยคริสเตียน, 30(4), 122-136.
มณฑนรรห์ อุปถัมภ์ และคณะ. (2568). การพัฒนาการบริหารจัดการวัดเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงพุทธในเขตกรุงเทพมหานคร. วารสารบัณฑิตศึกษาวิชาการ, 3(3), 79-89.
สำนักงานพัฒนาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติ (สวทช). (2567). รายงานสถานการณ์เทคโนโลยีการท่องเที่ยวและเศรษฐกิจสร้างสรรค์. ปทุมธานี: สำนักงานพัฒนาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติ.
อติพร โอบอ้อม และฟาริดา ร่มพฤกษ์. (2568). แนวทางการส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงพุทธศาสนาในพื้นที่อำเภอเมือง จังหวัดเพชรบุรี. วารสารมนุษย์กับสังคม, 9(2), 192-213.
อภิชญา อนงค์ และคณะ. (2568). การพัฒนาคู่มือปฏิบัติงานทะเบียนและวัดผลตามหลักอิทธิบาท 4 โรงเรียนบ้านสามัคคีธรรมสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครศรีธรรมราช เขต 2. วารสารครุศาสตร์ปริทรรศน์, 12(1), 226-276.
อุดมศักดิ์ จันทร์เพชร และคณะ. (2568). การพัฒนาโรงเรียนต้นแบบสภานักเรียนตามหลักอปริหานิยธรรม 7 โรงเรียนทุ่งสง สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษานครศรีธรรมราช. วารสารสังคมศึกษา ศาสนาและวัฒนธรรม, 6(1), 50-63.
Cochran, W. G. (1977). Sampling techniques. (3rd ed.). New York: John Wiley & Sons.
