การพัฒนาสมรรถนะผู้นำในยุคบานี่ของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาเชียงใหม่ เขต 2
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพปัจจุบัน ความต้องการและแนวทางการพัฒนาสมรรถนะผู้นำในยุคบานี่ของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาเชียงใหม่ เขต 2 2) พัฒนารูปแบบและคู่มือ 3) ตรวจสอบและประเมินรูปแบบและคู่มือ การศึกษานี้ ดำเนินงานเป็น 3 ระยะ คือ ระยะที่ 1 การศึกษาสภาพปัจจุบันและความต้องการ จากกลุ่มตัวอย่าง 327 คน และสัมภาษณ์ผู้ทรงคุณวุฒิ 5 คน ระยะที่ 2 การพัฒนารูปแบบและคู่มือผ่านการประชุมเชิงปฏิบัติการโดยผู้ทรงคุณวุฒิ 9 คน และระยะที่ 3 การตรวจสอบความถูกต้องและเหมาะสมโดยผู้ทรงคุณวุฒิ 9 คน พร้อมทั้งประเมินความเป็นไปได้และความเป็นประโยชน์ โดยผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย 211 คน เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูล ประกอบด้วย แบบสอบถาม แบบสัมภาษณ์ การประชุมเชิงปฏิบัติการ แบบตรวจสอบและแบบประเมิน สถิติที่ใช้วิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าร้อยละ ค่าความถี่ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์เชิงประเด็น ผลการวิจัยพบว่า 1) สภาพปัจจุบันในภาพรวมอยู่ในระดับปานกลาง ( = 3.49) ในขณะที่ความต้องการพัฒนาอยู่ในระดับมาก (
= 4.47) 2) รูปแบบที่สร้างขึ้น ประกอบด้วย 5 องค์ประกอบ ได้แก่ หลักการ จุดมุ่งหมาย ระบบและกลไก เงื่อนไขความสำเร็จ และการวัดและประเมินผล คู่มือการใช้รูปแบบที่สร้างขึ้น ประกอบด้วย 3 ส่วน ได้แก่ ส่วนที่ 1 บทนำ ส่วนที่ 2 รูปแบบ และส่วนที่ 3 กระบวนการนำรูปแบบสู่การปฏิบัติ 3) ผลการตรวจสอบความถูกต้องความเหมาะสมของรูปแบบและคู่มือ พบว่า มีความถูกต้องความเหมาะสม คิดเป็นร้อยละ 100
4) ผลการประเมินความเป็นไปได้ความเป็นประโยชน์ของรูปแบบและคู่มือ พบว่า โดยรวม ความเป็นไปได้ อยู่ในระดับมาก และความเป็นประโยชน์ อยู่ในระดับมากที่สุด
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กมลรัตน์ สุเทพ และคณะ. (2569). องค์ประกอบสมรรถนะผู้นำของผู้บริหารสถานศึกษาในยุคบานี่. ใน รายงานสืบเนื่องจากการประชุมวิชาการระดับชาติศึกษาศาสตร์วิจัย ครั้งที่ 13 และการประชุมสัมมนาวิชาการ การวัดผล ประเมินผล และวิจัยสัมพันธ์แห่งประเทศไทย ครั้งที่ 33 . มหาวิทยาลัยนเรศวร.
กรรณภรณ์ รุ่งแจ้ง. (2567). VUCA สู่ BANI: ความท้าทายของการจัดการศึกษาปฐมวัย. วารสารสถาบันวิจัยและพัฒนามหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา, 9(1), 282-291.
จิราเจต วิเศษดอนหวาย. (2565). ลาก่อน VUCA มาแล้ว BANI: ชวน ผอ.ปรับตัวและโรงเรียนให้ทันการเปลี่ยนแปลง. เรียกใช้เมื่อ 20 มกราคม 2568 จาก https://www.educathai.com/knowledge/articles/652
ญาณิศา นวลแก้ว และชนมณี ศิลานุกิจ. (2567). ภาวะผู้นำการศึกษาคาทอลิกในยุค BANI World. วารสารสมาคมพัฒนาวิชาชีพการบริหารการศึกษาแห่งประเทศไทย, 6(2), 435-450.
ธนัชชนม์ มาตระออ. (2564). แนวทางการบริหารสถานศึกษายุคดิจิทัลสำหรับโรงเรียนขนาดเล็กสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาในจังหวัดเชียงใหม่. ใน วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาบริหารการศึกษา. มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
ปิยวรรณ วิเศษสุวรรณภูมิ และพิทชยา ตั้งพรไพบูลย์. (2567). กรอบความคิดแบบเติบโต: ทักษะที่จำเป็นแห่งโลกยุคพลิกผัน. วารสารครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 51(1), 1-12.
พิเศรษฐ์ ไชยสุภา. (6 ม.ค. 2568). บริบทของสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาเชียงใหม่ เขต 2. (กมลรัตน์ สุเทพ, ผู้สัมภาษณ์)
พีรพงศ์ บุญฤกษ์ และนลิตา สอนวารี. (2566). Deming Cycle กับการสอบเข้ามหาวิทยาลัย. วารสารสหวิทยาการวิจัยและนวัตกรรมการศึกษา, 2(1), 29-38.
ภิชาพัชญ์ โหนา และปพนสรรค์ โพธิ์พิทักษ์. (2563). รูปแบบการพัฒนาสมรรถนะผู้บริหารสถานศึกษาในยุคประเทศไทย 4.0. สักทอง: วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 26(1), 111-118.
รัชนีบูรณ์ เนตรภักดี และคณะ. (2565). การเลือกรูปแบบวิจัยเชิงผสมผสานวิธีเพื่อพัฒนาการเรียนการสอนภาษาไทย. วารสารพุทธปรัชญาวิวัฒน์, 6(2), 717-730.
ศิริพงษ์ กลั่นไพฑูรย์. (2564). รูปแบบการพัฒนาภาวะผู้นำทางวิชาการในยุคดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน. ใน ดุษฎีนิพนธ์การศึกษาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาบริหารการศึกษา. มหาวิทยาลัยนเรศวร.
Best, J. W. & Kahn, J. V. (1998). Research in education. (8th ed.). Boston: Allyn and Bacon.
Cascio, J. (2020). Facing the age of chaos. Retrieved April 2, 2025, from https://shorturl.asia/LElHc
Humbeck, P. et al. (2019). The impact of servitization and digital transformation: A conceptual extension of the IPOO framework. Procedia CIRP, 81, 914-919. https://doi.org/10.1016/j.procir.2019.03.227
Kirkpatrick, J. D. & Kirkpatrick, W. K. (2016). Kirkpatrick’s four levels of training evaluation. Alexandria, VA:: Association for Talent Development.
Likert, R. (1932). A technique for the measurement of attitudes. Archives of Psychology, 22(140), 1-55.
McCall, M. W. et al. (1988). The lessons of experience: How successful executives develop on the job. Lexington, MA: Lexington Books.
Suzana, A. L. & Ahmad, M. A. S. (2021). Learning agility among educational leaders: A VUCA-ready leadership competency? Jurnal Kepimpinan dan Pengurusan Pendidikan, 33(1), 105-116.
Vinci, A. et al. (2025). Supporting the digital transformation journey through monitoring systems in healthcare: A comparative analysis of European empirical approaches through an adaptation of the IPOO framework. Technological Forecasting and Social Change, 221, 124340. https://doi.org/10.1016/j.techfore.2025.124340
