การศึกษาองค์ประกอบการเรียนรู้ผ่านสื่อเชิงปฏิสัมพันธ์ตามแนวคิดการเรียนรู้ แบบนำตนเอง เพื่อเสริมสร้างความฉลาดทางด้านดิจิทัล ของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาองค์ประกอบการเรียนรู้ผ่านสื่อเชิงปฏิสัมพันธ์ ตามแนวคิดการเรียนรู้แบบนำตนเอง เพื่อเสริมสร้างความฉลาดทางด้านดิจิทัล ยืนยันโมเดลโดยใช้การวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยัน กลุ่มตัวอย่าง คือ นักเรียนมัธยมศึกษาตอนปลายโรงเรียนเซนต์คาเบรียล 340 คน มาจากการสุ่มอย่างง่าย เครื่องมือวิจัย คือ แบบสอบถามมาตรฐาน วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนาและสถิติเชิงยืนยัน โดยโปรแกรม AMOS โมเดลองค์ประกอบการเรียนรู้ผ่านสื่อเชิงปฏิสัมพันธ์ ประกอบด้วย องค์ประกอบ 4 ด้าน ได้แก่ ด้านการใช้เทคโนโลยี (UT) ด้านการเรียนรู้ผ่านสื่อเชิงปฏิสัมพันธ์แบบออนไลน์และออฟไลน์ (ITR) ด้านแรงจูงใจในการเรียน(MTV) ด้านสิ่งอำนวยความสะดวก (FT) ผลการวิจัยพบว่า โมเดล CFA ลำดับแรก มีค่าน้ำหนักองค์ประกอบมาตรฐานของตัวแปรสังเกตได้อยู่ในช่วงระหว่าง 0.86 - 0.92 ซึ่งสูงกว่าเกณฑ์ สะท้อนความเที่ยงตรงเชิงโครงสร้าง และโมเดล CFA ลำดับสอง มีค่าน้ำหนักองค์ประกอบมาตรฐานต่อองค์ประกอบทั้ง 4 ด้าน คือ 0.91 - 0.98 ซึ่งอยู่ในเกณฑ์ยอมรับได้ ซึ่งโมเดลนี้มีความสอดคล้องกับข้อมูลเชิงประจักษ์ (χ²/df = 4.589, GFI = 0.930, AGFI = 0.905, TLI = 0.974, CFI = 0.978, RMSEA = 0.065) ยืนยันสมมติฐานทั้ง 2 ข้อ ซึ่งรูปแบบการเรียนรู้ฯ ที่พัฒนาขึ้น มีชื่อว่า SID Model ประกอบด้วย 3 ขั้นตอน คือ 1) ชี้แจงวัตถุประสงค์ และวางเป้าหมาย (Set Goal) 2) การศึกษาในระบบนิเวศการเรียนรู้ (In-proceed according) และ 3) สะท้อนกลับผลการเรียนรู้ (Get DQ Goal) มีผลการประเมินความเหมาะสมอยู่ในระดับมากที่สุด ผู้ทรงคุณวุฒิมีความเห็นรับรองรูปแบบการเรียนรู้ฯ ด้วยระดับมากที่สุดผลการศึกษานี้จึงเป็นหลักฐานเชิงประจักษ์ที่สนับสนุนว่ารูปแบบการเรียนรู้ผ่านสื่อเชิงปฏิสัมพันธ์ ตามแนวคิดการเรียนรู้แบบนำตนเอง ทั้ง 4 ด้านสามารถพัฒนาระดับความฉลาดทางด้านดิจิทัลได้
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
สรานนท์ อินทนนท์. (2563). ความฉลาดทางด้านดิจิทัล (DQ Digital Intelligence). (พิมพ์ครั้งที่ 3). ปทุมธานี: มูลนิธิส่งเสริมสื่อเด็กและเยาวชน (สสย.).
DQ Institute. (2022). Child Online Safety Index (COSI) 2022. Retrieved October 1, 2024, from https://shorturl.asia/QTJCx
DQ Institute. (2024). DIGITAL INCLUSION PLAYBOOK 2.0: From Access to Empowerment in a Dynamic World. Retrieved October 1, 2024, from https://shorturl.asia/qui4Z
Garrison, D. R. (1997). Self-directed learning: Toward a comprehensive model. Adult Education Quarterly, 48(1), 18-33.
Guglielmino, L. M. & Long, H. B. (2011). The International Self-Directed Learning Symposium: A 25-year perspective. International Journal of Self-Directed Learning, 8(1), 1-6.
Kline, R. B. (2016). Principles and practice of structural equation modeling. (4th ed.). New York: The Guilford Press.
Moore, M. G. (1989). Three types of interaction. American Journal of Distance Education, 3(2), 1-7.
National Association for the Education of Young Children. (2022). Developmentally appropriate practice in early childhood programs serving children from birth throughage 8. (4th ed.). Washington, DC: naeyc.
OECD. (2018). The Education and Skills Directorate provides data, policy analysis and advice on education to help individuals and nations to identify and develop the knowledge and skills that generate prosperity and create better jobs and better lives. Retrieved October 1, 2024, from http://www.oecd.org/education/2030
Pinya-Medina, C. et al. (2024). What competencies should early childhood educators possess for the future? An expert judgement approach. Front. Educ, 9-2024. 1-10. https://doi.org/10.3389/feduc.2024.1422950
Rodiah, I. et al. (2024). The Importance of Holistic Education for Early Childhood: Integrating Cognitive, Emotional and Social Aspects. Journal of Gemilang, 1(3), 1-8.
Venkatesh, V. et al. (2003). User acceptance of information technology: Toward a unified view. MIS Quarterly, 27(3), 425-478.
World Economic Forum (WEF). (2018). The Future of Jobs Report. Retrieved October 1, 2024, from https://shorturl.asia/5iDuq
