การพัฒนาโปรแกรมฝึกอบรมแบบผสมผสานเพื่อเสริมสร้างสมรรถนะทางดิจิทัล สำหรับอาจารย์มหาวิทยาลัยราชภัฏ

Main Article Content

นราธิป ธีรธนาธร
กรวรรณ สืบสม
นพรัตน์ หมีพลัด

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้เป็นวิจัยและพัฒนา (Research and Development) มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษา วิเคราะห์ และสังเคราะห์สมรรถนะทางดิจิทัลสำหรับอาจารย์มหาวิทยาลัยราชภัฏ 2) ศึกษาความต้องการจำเป็นในการเสริมสร้างสมรรถนะทางดิจิทัล 3) พัฒนาโปรแกรมฝึกอบรมแบบผสมผสาน และ 4) ประเมินประสิทธิผลของโปรแกรมกลุ่มตัวอย่างแบ่งตามระยะการวิจัย ได้แก่ อาจารย์มหาวิทยาลัยราชภัฏภาคใต้ จำนวน 100 คน ในระยะศึกษาความต้องการจำเป็น ได้มาจากการสุ่มแบบแบ่งชั้นภูมิ และอาจารย์มหาวิทยาลัยราชภัฏนครศรีธรรมราช จำนวน 30 คน ในระยะทดลองใช้โปรแกรม ได้มาจากการคัดเลือกแบบสมัครใจ เครื่องมือวิจัยประกอบด้วย แบบสัมภาษณ์กึ่งมีโครงสร้าง แบบสอบถามความต้องการจำเป็น โปรแกรมฝึกอบรมแบบผสมผสาน แบบประเมินสมรรถนะ
แบบประเมินชิ้นงาน และแบบประเมินความพึงพอใจ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าดัชนีความต้องการจำเป็นแบบปรับปรุง สถิติทดสอบทีแบบกลุ่มสัมพันธ์ และค่าสัมประสิทธิ์ความสอดคล้องของผู้ประเมิน ผลการวิจัยพบว่า 1) สมรรถนะทางดิจิทัลสำหรับอาจารย์มหาวิทยาลัยราชภัฏ ประกอบด้วย 7 ด้าน 2) ความต้องการจำเป็นในการเสริมสร้างสมรรถนะทางดิจิทัลด้านการสอนและการเรียนรู้มีความต้องการจำเป็นสูงสุด 3) โปรแกรมฝึกอบรมแบบผสมผสานที่พัฒนาขึ้นมีลักษณะเป็นโปรแกรมแบบโมดูล บูรณาการแนวคิด 70:20:10 การเรียนรู้จากงานจริง การโค้ช และการใช้ปัญญาประดิษฐ์สนับสนุนการสร้างชิ้นงานดิจิทัล โดยผู้ทรงคุณวุฒิประเมินคุณภาพของโปรแกรมในระดับมากที่สุด และ 4) หลังการอบรม อาจารย์มีสมรรถนะทางดิจิทัลสูงกว่าก่อนอบรมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 โดยคะแนนเฉลี่ยเพิ่มจาก 3.12 เป็น 4.28, t = 12.63, p < .05 ชิ้นงานมีคุณภาพในระดับดี ค่า Cohen’s Kappa เฉลี่ยเท่ากับ 0.90 และผู้เข้าอบรมมีความพึงพอใจต่อโปรแกรมในระดับมากที่สุด ค่าเฉลี่ยเท่ากับ 4.68

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
ธีรธนาธร น., สืบสม ก., & หมีพลัด น. (2026). การพัฒนาโปรแกรมฝึกอบรมแบบผสมผสานเพื่อเสริมสร้างสมรรถนะทางดิจิทัล สำหรับอาจารย์มหาวิทยาลัยราชภัฏ. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 13(6), 68–79. สืบค้น จาก https://so03.tci-thaijo.org/index.php/JMND/article/view/300022
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

เสงี่ยม บุษบาบาน และคณะ. (2568). สมรรถนะทางดิจิทัลของอาจารย์มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี. วารสาร มจร โกศัยปริทรรศน์, 3(3), 127-141.

Anthropic. (2024). Introducing the next generation of Claude. Retrieved May 12, 2026, from https://www.anthropic.com/news/claude-3-family

Cabero-Almenara, J. et al. (2021). Digital competence of higher education professor according to DigCompEdu. Statistical research methods with ANOVA between fields of knowledge in different age ranges. Education and Information Technologies, 26, 4691-4708. https://shorturl.asia/6YKTU

Caena, F. & Redecker, C. (2019). Aligning teacher competence frameworks to 21st century challenges: The case for the European Digital Competence Framework for Educators (DigCompEdu). European Journal of Education, 54(3), 356-369.

Economou, A. (2023). SELFIEforTEACHERS Toolkit - Using SELFIEforTEACHERS. Luxembourg: Publications Office of the European Union.

Herrington, T. & Herrington, J. (2006). Authentic learning environments in higher education. Hershey, PA: Information Science Publishing.

Jefferson, A. & Pollock, R. (2014). 70:20:10: Where is the evidence? Retrieved April 23, 2026, from https://www.td.org/content/atd-blog/70-20-10-where-is-the-evidence

Knowles, M. S. et al. (2020). The Adult Learner: The Definitive Classic in Adult Education and Human Resource Development. (9th ed.). London: Routledge.

Mezirow, J. (1991). Transformative Dimensions of Adult Learning. San Francisco, CA: Jossey-Bass.

OpenAI. (2023). GPT-4. Retrieved May 12, 2026, from https://openai.com/index/gpt-4-research/

Redecker, C. (2017). European Framework for the Digital Competence of Educators: DigCompEdu. Luxembourg: Publications Office of the European Union.

UNESCO. (2021). Recommendation on the Ethics of Artificial Intelligence. Paris: UNESCO Publishing.

UNESCO. (2023). Guidance for generative AI in education and research. Paris: United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization.